ZWIĄZEK A POZIOM INTELEKTUALNO - MATERIALNY

myslę, że to by dopasować się pod względem intelektualnym jest tak samo ważne jak pod emocjonalnym.

no bo
CZY KTOS SOBIE WYBORAŻA ZWIĄZEK MAGISTRA Z KIMŚ KTO DOBRZE LICZYĆ NIE UMIE ?

Lilly,
bardzo dobrze Cie rozumiem..
Od pewnego czasu spotykam sie z mezczyzna,ktoremu na mnie zalezy.On potrzebuje milosci tak mocno jak ja..czuje sie dobrze w jego towarzystwie, zwlaszcza gdy wybieramy sie na wspolne imprezy, do kina, na kolacje..Mysle o nim coraz czesciej,tyle, ze sadze,ze wynika to z braku partnera,bo przezylam juz w zyciu zauroczenie,zakochanie i wiem co to znaczy naprawde kochac..i niestety (w sumie to dobrze)wiem,ze nie mam takich odczuc w stosunku do niego..mysle,ze tu goruje rozsadek..mimo,iz jest pracowity,skonczyl studia i dobrze zarabia to wiem,ze pod wzgledem intelektualnym, wspolnych zainteresowan,pasji i wiedzy,niestety,ale sie roznimy..
Pewnie niektore z Was stwierdza,ze jestem zarozumiala i ze mam wygorowane spojrzenie na wlasna osobe,ale mimo powyzszej wypowiedzi,zdaje sobie doskonale sprawe ze swoich wad..
Nie bede ukrywac,ze to co najbardziej mnie pociaga w mezczyznach (pod wzgledem intelektualnym) to inteligencja, zaradnosc, wytycznie sobie celow i osiaganie ich,ambicja, oraz "prestiz" pod wzgledem naukowym..
Kiedys pokochalam taka wlasnie osobe,trwa to nadal,mimo uplywu bardzo dlugiego czasu(prawie 7 lat) a w dodatku nigdy z nim nie bylam,choc sie bardzo przyjaznilismy i znalismy sie doskonale,ale niestety nie bylo nam ,(a wlasciwie mnie),dane wspolne zycie..Niestety zawsze porownuje mezczyzn do niego a oni blado wypadaja na jego tle..
Mimo,iz chcialabym z jednej strony  zwiazac sie z tym mezczyzna,bo brakuje mi bliskosci drugiej osoby, to boje sie,ze go skrzywdze,bo wiem,ze on sie coraz bardziej angazuje..w tym momencie jest to egoistyczne,dlatego czesto (np.dzis) zaczynam odmawiac na zaproszenia,ale chwilami czuje potrzebe spotkania(nie mam na mysli aspektow czysto fizycznych).
Sama nie wiem co zrobic,ale chyba nie warto sie w to "bawic"..
Lilly,sadze,ze jesli jest miedzy Wami przepasc, to moze lepiej to zakonczyc..
Ja wolalabym nawet mezczyzne przewyzszajacego mnie intelektualnie bo to by we mnie wzbudzalo jeszcze wieksza chec i wytralosc do osiagania nowych celow..chec do jeszcze bardziej aktywnego zycia..

Przepraszam,ze w Twoim watku opisalam swoja sytuacje,ale "gryze sie" z tym od pewnego czasu i mimo tego co pisze,to chwilami postepuje inaczej..
Czasami nie wiem,czy nie sprobowac sie zwiazac,bo obawiam sie,ze byc moze to ciagle szukanie idealu do niczego,a wlasciwie do nikogo mnie nie doprowadzi..Sama juz nie wiem...
Byc moze powinnam od czasu do czasu zapomniec o tym i zyc chwila..

Lilly,mam nadzieje,ze podejmiesz taka decyzje z ktorej po jakims czasie bedziesz zadowolona..obojetnie jaka by ona nie byla, to Ty masz byc szczesliwa i zycze Ci tego z calego serca.
Powodzenia!

Zgadzam sie z przedmowczyniami. Z moich wlasnych doswiadczen moge powiedziec, ze latwiej jets sie dogadac, jesli ma sie podobne np wyksztalcenie. Mam juz kilka zwiazkow za soba, i poznalam wielu facetow i zawsze latwiej mi sie rozmawialo i nawiazywalo kontakt z facetami podobnymi do mnie- w sensie tez studentami, niz z facetami, ktorzy zakonczyli wczesniej swoja edukacje. wiec wg mnie poziom intelektualny jest wazny. zawsze sobie mowilam- wazne zeby byl studentem.. bo student ze studentem zawsze sie dogada.. i latwiej nawiazac kontakt, jest wiecej wspolnych tematow. Wiem, ze nie mozna dyskryminowac nikogo pod takim wzgledem, ale z wlasnego doswiadzenia moge pow ze ja osobiscie lepiej sie dogaduje z chlopakami na podobnym do mnei poziomie intelektualnym.

co do poziomu materialnego roznie bywa, ale tez zauwazylam, ze trzymam sie z osobami o podobnym statusie materialnym. jezeli chodzi o zwiazki- to jzu moze nie jest az tak wazne- ale wazne, zeby sie akceptowac, i starac sie zrozumiec

No i jeśli byłby to przypadek mojej koleżanki potrafiłabym udzielić jej rady, jednak sama zrealizować jej nie potrafię!!! Jestem pewnie tchórzem i egoistka ;/

Powiem z własnego doświadczenia że ciężko jest żyć w takim związku. Kobieta gna do przodu, czymś się interesuje, fascynuje, wykorzystuje swój czas i potencjał, robi coś fantastycznego, a facet.... zamiast pomóc albo chociaż nie przeszkadzać, kopie ją po kostkach bo mu się ruszyć nie chce. Ja zaczęłam studia, maz był przeciwny. Pewnie, głupią kobietą łatwiej rządzić, zmusić do kjanapowego życia. Kobietę którą interesują tylko obiadki, skarpetki i pieluszki zazwyczaj łatwiej utrzymac na smyczy. Ale ja się nie dałam. Studiuję nadal i myślę że postudiuję jeszcze wiele lat, myslę o doktoracie, mimo że studia dopiero zaczęłam. Ale mnie to facynuje. Prowadze fundację, udzielam się. Aktywne życie to coś co kocham. Ale kocham też moją rodzinę. Można to połączyć, ale pod warunkkiem, że idzie sie obok, ale nie przed lub za ta druga osobą. Samo "chcenie" i ambicja to połowa sukcesu. Tak wyglądała do niedawna sytuacja w moim małżeństwie. Postawiłam sprawę na ostrzu noża i wygląda na to że wygrałam, ale było tak ciężko, że mimo wspólnych kredytów i dzieci chciałam już wnosić sprawe o rozwód. Nie da się żyć jeśli jedna z osób jest bardzo aktywna a druga jest emocjonalnym i intelektualnym abnegatem. To irytuaje, wścieka, w końcu ma się dość. Ale walkę można wygrać. Także walczącycm zyczę powodzenia :-)

...

Podpisuję się obiema rękoma pod poprzedniczkami
Byłam kiedyś w związku z facetem, którego "styl" życia i wartości zupełnie różniły się od moich. Ja studiowałam, on powtarzał, że studia są dla kretynów (wygłaszał takie opinie nawet, gdy wpadali do nas moi znajomi z uczelni). Zajęłam się pracą z dziećmi, to cały czas słyszałam, że jestem naiwna i chcę zbawiać świat, podczas, kiedy nie ma tu nic do zrobienia. Wierzyłam w ludzi, a on widział w nich oszustów i cwaniaków - poniekąd własne odbicie
Nie splamił się również przeczytaniem jakiejkolwiek książki, chociaż podsuwałam mu pod nos cienkie książki o męskiej tematyce W całym swoim ograniczeniu i niewiedzy był jeszcze obrzydliwie uparty i pewien swoich racji.
Długo wmawiałam sobie, że ta "niesamowita" więź między nami jest ważniejsza niż "drobne" różnice w światopoglądzie, ale w końcu musiałam spojrzeć prawdzie w oczy. Mój Ideał po prostu mnie ograniczał. Pięłam się w górę, a on czując tą rosnącą przepaść między nami próbował ściągać mnie w dół - złośliwymi komentarzami na temat mojej pracy, rozwijania zainteresowań, podróży, studiów.
Zostawiłam pana Wiem-Wszystko-Najlepiej-I-Studia-Mi-Niepotrzebne. Od naszego rozstania mój rEksio narobił sobie tatuaży, ogolił na łyso i rzucił pracę. Nie wiem, na czyim jest utrzymaniu, ale Bogu dziękuję, że nie na moim

Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że mój były jest absolutnie ekstremalnym przypadkiem, ale pokazuje to, o czym tu mówimy - takie różnice w końcu zaczną męczyć.
24 lata to jest początek drogi Masz już jakiś rozum w głowie, a jednocześnie wciąż masz życie przed sobą. Nic, tylko z tego skorzystać
Znam kilka kobiet, które swoją miłość znalazły grubo po trzydziestce. Są szczęśliwe. I powiem Ci, że zawdzięczają to tylko temu, że nie zadowalały się typem kanapowca

Chcialam podobny watek zalozyc
Tez jestem zdania , ze samo uczucie na dluzsza mete nie wystarczy.
Ludzie moim zdaniem powinni sie dobierac na podobnych poziomie intelektualnym,bo inaczej ciezko im sie bedzie dogadac.Wiem na swoim przykladzie.

Widzialas , ze ktoras z Was napisala o magistrze i niewyksztalconej osobie.Ja uwazam,ze wyksztalcony , nie znaczy madry.
Znam wielu ludzi , ktorzy bez wyksztalcenia wyzszego sa madrzejsi i bardziej oczytanie , niz ludzie po studiach,tym bardziej ze wiadomo jak one teraz wygladaja , prawie kazdy ma szanse studiowac.
Bardziej chodzi o intelekt a on nie zawsze idzie w parze z wyksztalceniem.