Przyzwczajenia w zwiazku...........

oczywiście, że jest sens.
bo przeciez, gdy zmienisz partnera to rutyna może pojawić się jeszcze szybciej. a poza tym, gdy się kogoś kocha to nie zostawia się go tylko dlatego, że chwilowo jest nudno.

my kobiety potrzebujemy ciągłych uniesień i zabiegań o nasze względy.
facet z kolei mysli, że jak nas już ma to się starac nie musi.

jednak możemy faceta nakierować... podpowiedzioeć, że chciałbyśmy czegoś nowego, można na przykład wprowadzić jakies urozmaicenie w seksie, wyjechać gdziś razem.

to prawda..ja powoli też ją odczuwam i wymiękam..sama nie wiem co robić.. mój narzeczony od 6-15pracuje , ja od 10-20 ..więc widzimy się tylko wieczorem..kiedy ja wracam on już usypia..ja wciąż praca,gary wieczorem i rano,pranie itd. nie mamy dzieci. ja mam 21 lat a narzeczony 23..o seksie nie ma mowy..bo jest zmęczony..bo chce mu się spać ..a ja już nie mam siły go o to prosić .. nasze dni (każde) wygladają tak samo praca -spanie-szkoła zaoczna i tak w kółko. Kiedy mówie mu wyjdźmy gdzieś poróbmy coś ..on odpowiada że nie mamy pieniędzy. jego wytłumaczenie .albo że zapieprzał cały dzień i jest padnięty.szkoda że nie widzi że ja prowadzę w tym czasie dom,sprzątam gotuje piorę,pracuje 10 h i zawsze mam ochote na seks ,.na spacer ..gdzieś wyjść.. on wogole już się o mnie nie stara. kwiatka kupi owszem okolicznościowo ..ale to też jak mu przypomnę.. kiedyś tak nie było ..szaleliśmy ..moglismy kochać się do rana..i nie mieliśmy pracy ani pieniędzy i żyło nam się o niebo lepiej...zastanawiam się często nad odejściem.. nie widzę związku na wiecznym myśleniem o pieniądzach , o rachunkach i wracania do domu z myślą że zasnę z nudów o 21...nie mam już ochoty wciąż sama ingerować ..kupować gry erotyczne..bielizny. ..namawiać na wspólne kąpiele na cokolwiek żeby się zainteresował mna.. szkoda..bo u innych facetów mam straszne branie tylko nie u tego którego kocham ....

Rutyna to najgorsze co moze byc......ja od kad zaczelam mieszkac z moim facetem , zaczelo sie psuć.....na chwile obecna mamy "przerwe" ..on sie wyprowadzil...a ja dostaje do glowy bo za nim tesknie i nie chce go stracic.....w ogole przestal o mnie sie starac...kiedys potrafil mnie zaskoczyc a teraz to ja jestem ta osoba ktora walczy o zwiazek , a raczej walczyla - bo ile mozna....:-(.....

Tak sobie mysle, ze rutyna jest czyms normalnym i normalne, ze w jakims momencie zwiazku musi nadejesc. Problem tkwi w tym, ze pary nic z tym nie robia, albo stara sie tylko jedna strona.

Myslicie, ze w malzenstwa naszych dziadkow czy naszych rodzicow nigdy sie nie wkradala rutyna, ze nie bylo przyzwyczajenia? Na pewno, ale jakos przezyli/zyja w kilkudziesialetnich zwiazkach. Teraz jest tyle rzeczy na wyciagniecie reki, tyle nowosci, zycie ma tyle barw, ze w zasadzie trudno powinno byc o nude. Nasi dziadkowie mieli pod tym wzgledem trudniej.

To, ze nuda niszczy zwiazek, moim zdaniem, jest wynikiem, ze sie nie chce, albo ze sie chce tylko jednej stronie, albo po prostu zlej woli.

my dzięki Bogu nie znamy takiego słowa jak rutyna - nic dziwnego ,jesteśmy ze sobą 2 lata.
Mam nadzieję,że zawsze będziemy się szanowali i kochali tak jak teraz.Bardzo bym tego chciała i robię wszystko aby tak kiedyś było.

SZCZĘŚCIE KOŃCZY SIĘ W MOMĘCIE, KIEDY KOŃCZY SIĘ OCZEKIWANIE...!
Owszem za każdym stałym zwiąkiem kryje się rutyna, ale oprócz niej między parnerami są też takie uczucia, i tak silna więź której nic nie jest w stanie zburzyć. Te uczucia to stabilizacja, poczucie bezpieczeństwa, wzajemne zrozumienie itd...
Jeżeli partnerzy sie naprawde kochają to TAK PRZETRWAJĄ RUTYNĘ I ALBO BĘDĄ Z NIĄ WALCZYĆ, ALBO NAUCZĄ SIĘ Z NIĄ ŻYĆ i nie będzie ona wstanie popsuc tego co jest między nimi najpiękniejsze.
Jestem z swoim partnerem 6,5 roku i rutyna się u nas pojawia, ale nie zaprzątam sobie nią głowy jestem szczęśliwa z tego co los mi daje i codziennie ciesze się z drobnych romantycznych gestów, z słowa "kocham"...
Pozatym mamy kilka rytuałów, które sprawiają, że czujemy się z soba wyjątkowo

Nikt z nas nie uczy się rozstawać bez bólu, bez poczucia winy to niemożliwe i tak jak każdy z nas jest inny, tak każdy przeżywa to na swój sposób, cierpiąc mniej lub bardziej, wyciągając wnioski...