Witam was kobietki. Myślę że dobrze trafiłam z działem. 
Próbowałam sama radzić sobie z problemem zbyt nerwowego chłopaka, lecz już czuje się bezsilna w walce z tym problemem. Z Danielem (myślę, że podanie imienia nie będzie uznane jako podanie danych personalnych) jestem około 9 miesiecy. Wszystko zaczęło się w lato dokładnie w lipcu. Na początku wydawał się taki.. wręcz idealny jak dla mnie. Dzieli nas 14 km, więc prawie codziennie w lato się widzieliśmy. Zdarzały się drobne sprzeczki, kłótnie aż w końcu nadszedł dzień który zapamiętam do końca życia. Rzucił mnie bo BAŁ SIĘ ŻE GO ZDRADZĘ. Pomimo tego, że rozeszliśmy się nie dawał o sobie zapomnieć pisał, przepraszał, chciał wrócić. No i ja po 2 miesiącach uległam, chociaż przez te dwa miesiące nasłuchałam się różnych rzeczy o sobie a dokładniej obraźliwych.. No cóz. No i od października do dnia dzisiejszego to co miedzy nami się dzieje.. nie ma na to słow żeby to określić. Ogranicza moje spotkania z przyjaciółmi bo sądzi, że to on powinien być najważniejszy oraz wszelkie wyjazdy (ferie, święta, do przyjaciółki). A sam jeździ gdzie chce i kiedy chce bo nie chcę go ograniczać. Denerwuje się dosłownie o wszystko.. Jest tyle tego, że brakło by miejsca, żeby to opisać. W domu kłóci się z tatą poza domem ze mną. Potrafi sobie wymyślić niestworzone rzeczy np. że go zdradzam. Krzyczy na mnie strasznie. Trzaska u mnie w domu drzwiami.. Zdarzyło się, że mnie wyzywał, używał wulgarnych słow (oczywiście trochę w tej mojej winy, bo odpowiadałam podobnymi słowami) Jak tak na mnie krzyczy czuje się jak małe bezsilne dziecko, które może się tylko rozpłakać. Rozmawialiśmy na temat jego emocji i nerwów niezliczoną ilość razy.. Dawało to efekty ale na bardzo krótko. Nie mam pojęcia co robić.. Kocham go strasznie i wiem to że nie dałabym bez niego rady.. Jest dla mnie wszystkim. Chce mu pomóc ale czuje się zupełnie bezsilna.. Czuje się winna za te jego wybuchy i nerwy bo zamiast go uspokoić albo cokolwiek działać w tą stronę to sama się zaczynam denerwować bo nienawidzę krzyku. Raz podczas kłótni przysunął mi zaciśnięte pięści do twarzy ale tak delikatnie. Nie wiem co robić kobitki.. Myślę, że większość napisałam.. Liczę na waszą pomoc.. Pozdrawiam.
Podobne tematy
hej
Kochasz go na tyle by to znosić?
Wiesz, uważam że każdy ma prawo decydować jak chce iść przez życie, ale z doświadczenia nie tylko swojego, wiem, że faceci się nie zmieniają. Bo prawda jest taka, że jeśli mu zależy to od początku będzie starał się być jak najlepszy dla Ciebie, otóż faceci jasno dają do zrozumienia ile kobieta dla nich znaczy. Niestety, my kobiety tak emocjonalne, łudzimy się czasem iż oni pod naszym wpływem i dzięki naszej miłości się zmieni, a jednak tak się nie dzieje.
Pamiętaj, że jeśli chcesz szacunku i miłości, to prócz jej dawania i okazywania, sama musisz też od innych tego wymagać, w innym razie zawsze będziesz na straconej pozycji, W związku, w którym facet nie szanuje Cie i Twoich uczuć, nie ma mowy o miłości z jego strony.
Poprostu życie
Droga Bones...nie widzę tu przyszlosci w waszym związku, sama miałam takiego, ale milość mnie trzymała...zastanów sie czy to ma sens, na początku i wogole w zwiazku powinna byc harmonia:)
Śmiać mi się chce za każdym razem, kiedy czytam coś takiego
Spokojni, opiekuńczy, troskliwi faceci nie mają szans na znalezienie partnerki, bo zwyczajnie są dla kobiet nieciekawi, ale tacy goście jak wyżej opisywany są KOCHANI przez kobiety, pomimo ich zachowania.
Szkoda słów, w sumie masz to, na co się zgodziłaś, przecież go kochasz.
Skoro sami nie jesteście w stanie sobie poradzić to nie zastanawiałaś się, aby porozmawiać z jakimś psychologiem? Prawdopodobnie jego zachowanie może mieć podłoże gdzieś indziej, tzn. nie dotyczyć sytuacji Ty-On, ale np. może ma potrzebę odreagowania. Piszesz, że kłóci się z ojcem, może problemy wynosi z domu. Jeśli tak bardzo Tobie na nim zależy to może spróbuj ten drogi.
Bones, jeszcze trochę i Ci przyłoży! Daj sobie spokój i zostaw go.
- nocnalampka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Zbyt nerwowy? Jak dla mnie ten pan to skonczony agresywny cham.
Facet rozwija się do 7 roku życia, potem już tylko rośnie. Ale przynajmniej jest stały w uczuciach samochody, kolejki, samoloty, militaria, kolekcje.
Mój znajomy z pracy znosił swoje małżeństwo cierpliwie aż przez 20 lat. Słyszał tylko zrzędzenie że czyta książki, zbiera militaria, skleja "te pieprzone" samoloty i statki, a przed ślubem narzeczonej to nie przeszkadzało.
W końcu przekroczona została masa krytyczna, żoneczka podczas przepakowywania rzeczy połamała kilka ważnych elementów konstrukcji. Facet nie wytrzymał, rzucił talerzem o ścianę, i poszedł pisać podanie o rozwód.
- anique
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Również sądzę, że to nie jest partner dla Ciebie.
Hej, piszę, bo zauważyłam, że temat bardzo pasuje do mojego problemu.
Mianowicie, szukam porady dotyczącej wyjaśnienia wiecznego poddenerwowania mojego partnera.
Sytuacja wygląda tak, że gdy coś nie idzie po jego myśli to strasznie się denerwuje, krzyczy i przeklina. Nie chce z nikim rozmawiać i zawsze wszystko zwala na innych, gdy czasem to on zawinił. Najgorsze jest to, że to się czasem przekłada na mnie. Jest niemiły, oschły i mam go po prostu dosyć! I próbowałam już różnych metod. Rozmawiałam z nim o tym, ale on powiedział, że już nie będzie się tak zachowywał a czasem to nie chce ze mną dyskutować i znowu się denerwuje. Już wszyscy moi znajomi to zauważyli, jego i moi rodzice także. Wszyscy z nim rozmawiają, że to nie jest normalne zachowanie, a on jak zwykle ma swoje uzasadnienie dlaczego tak gwałtownie reaguje.
Proszę, pomóżcie. Co powinnam zrobić? Ktoś wie, jak mogłabym na niego wpłynąć? A może ktoś ma jakieś doświadczenia z takimi nerwowymi osobami? Jest mi przykro, bo bardzo go kocham mimo tego, ale czasami jego zachowanie jest nie do zniesienia. Czasem jest mi wstyd za jego zachowanie, natomiast jemu jakby nie zależało na tym co inni o tym myślą.