Trzymać język za zębami...

Magdalena, czasem tez mi sie zdaza szybciej mowic niz myslec, choc staram sie juz na tym panowac Mi osobiscie pomaga przypominanie sobie takiej anegdoty, ktora kiedyś usłyszałam. PRzytocze, bo moze i Ciebie zainspiruje.

Do pewnego mędrca przybiegł jego młody uczen i podekscytowany wykrzykuje: "Słuchaj Nauczycielu, jakie ja wiesci slyszalem. Musze ci to opowiedziec!"
A medrzec na to: "Ale mlody czlowieku, czy zanim postanowiłes mi przekazac te wiesci, to przesiales je przez trzy sita?"
Tamten zdumiony pyta: "O jakich sitach mówisz?".
Na to mędrzec: "Pierwsze sito ? czy to, co chcesz mi powiedzieć, jest dobre?".
Uczeń: "No, raczej rzekłbym, ze wręcz przeciwnie.".
Mędrzec: "Drugie sito ? czy masz pewnosc, ze ta wiadomość jest prawdziwa?".
Uczeń juz troszke mniej entuzjastyczny: "Nooo, nie zdążyłem wprawdzie sie upewnic, raczej chyba nie... no ale  czy to takie ważne?".
Mędrzec: "Skoro zatem przynosisz mi wiesci ani dobre, ani prawdziwe, to może jest konieczne, abym znał te wiesci z ktorymi przychodzisz?".
Uczen mocno juz stracil rezon:"Nooo, nie musisz tego wiedziec. No ale wszyscy już o tym mówią!".
Na co medrzec: "Jeśli nie jest to dobre, ani prawdziwe, ani dla mnie konieczne, to po co chcesz mi zatruwać myśli i serce?".

Nie ma tu osób,które maja taki sam problem?

Ja też z tym nie mam,ale chodzi o to ,że czasami coś chlapnę nieprzemyślanego do osby na której mi zalezy ,a Tym samaym ranie ja ,a sama potem żałuje tego...a czasami sobie myslę jak by mi ktoś powiedział tak to jak byłby mi przykro

dla mnie to temat rzeka, zawsze dużo i szybko mówiłam, a już na pewno  szybciej niż pomyślałam.Zawsze usprawiedliwiałam się,że jest to spowodowane moją "szczerością",którą nadal cenię bardzo wysoko.Ale kiedy uświadomiłam sobie,że nie zawsze ludzie są gotowi na moją "szczerość",bo to co mówię ich zwyczajnie rani,to spasowałam.Uczyłam się w zaciszu domowym mówić powoli,a przede wszystkim,przemyśleć to co mam do powiedzenia... Teraz już nie mam z tym problemu,a Tobie radzę w domu mówić do siebie w myślach i rozmawiać z lustrem powoli.Mnie to pomogło i teraz potrafię wyrażać swoje myśli,bez skazywania innych na cierpienie.

Mnie się zdarzyło parę razy chlapnąć coś czego nie powinnam i długo potem miałam kaca moralnego. Teraz staram się trzymać język za zębami .

Oj trzymam język za zębami i niepotrzebnie nie klapię ozorem....lepiej powiedzieć mniej niż więcej,a to, co sobie pomyslę to już inna para kaloszy.
Oznaką dorosłości (m.in.  ...) jest umiejętność panowania nad tym, co można powiedzieć , a czego nie powinno się.

ja tez ale nie zawsze sie da  i ciezko jest sie tego nauczyc

No jak dla mnie to tylko dochowanie tajemnicy i tylko to. I z tym nie mam żadnych problemów.

No to z czym masz problem? Że ktoś inny nie potrafi poradzić sobie z prawdą? To lepiej w zakłamaniu żyć, czy jak?

No to masz dwa wyjścia. Albo nauczyć się trzymać język za zębami i kłamać. Albo mówić co ci na wątrobie leży i umieć udźwignąć konsekwencje własnych słów.

szkoda,ze nie mozna pol na pol:)

Ja też nie kłamię i nienawidzę kłamsta, a z konsekwencjami tego co powiem mam problem zaluje tego

tak tez sie nie da... musze nauczyc sie panowac nad tym co mowie i poyslec o pozniejszych konsekwencjach