Powinnam być szczęśliwą osobą, nie jestem.Mam dwie cudowne córeczki,męża który ma stałą dobrze płatną pracę,piękny dom z ogrodem i zwierzęta psa i kota. Ja mam pracę w której się spełniam również dobrze płatną.Sielankowe życie. Tak naprawde nim nie jest. Jesteśmy małżeństwem kilka lat i z początku było pięknie jak w bajce nic nie przeczówałam.Mąż od pewnego czasu ma kompletny brak szacunku.Objawia się to tym,że jest wobec mnie wólgarny obojętyny,bez cienia uczuć. Nie mówi kocham cię nie przytula.Dla niego jestem głupia i szukam problemów.Ostatnia kłótnia doprowadziła do tego że nie odzywamy się do siebie jesteśmy obojętni.Nie rozumiem co ja mu takiego zrobiłam że zasłużyłam sobie na takie traktowanie.Jestem matką,żoną,sprzątaczką,praczką, płace rachunki,robie zakupy.Nie wiem co jeszcze mam robić.Romantyzm u nas wygasł dawno ale nie z powodu dzieci tylko mąż jak coś chce dla nas zaplanować mówi -nie masz na co pieniędzy wydawać- więc jak tu się starać. Kiedy próbuje nawiązać jaką rozmowę spotykam się z odrzuceniem typu- nie masz większych problemów musisz sobie je stwarzać-.Każdy człowiek ma chyba jakieś granice moje się właśnie skończyły nie mam ochoty starać się już gdzie spotykają mnie same obrażające słowa i brak zainteresowania. Co ja mam robić serce mnie boli,że moja wymarzona rodzina się rozpada tylko dlaczego?
Podobne tematy
Przykre to co piszesz 
Niewiem co napisac.
A moze ma kogos?
Nie rozumiem takiego zachowania.
- Delta
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
ja bym proponowała, abyś też była obojętna. skup się na dzieciach, na sobie. Jeżeli nic nie zauważy po dwóch tygodniach to będzie potrzebna poważna rozmowa.
Dziękuje za zainteresowanie moim problemem przynajmniej nie czuje się sama w inernecie, bo w życiu porażka bez zmian. Czekam na kolejne dobre rady o was,bo sama już nie daje sobie rady ani ze sobą ani w małżeństwie.
Wyjedz gdzieś sama,zostaw Go z dziećmi odpocznij sobie,a an to doceni .Jak wrócisz nie opowiadaj ,mu nie mów,że tęskniłaś bądz tajemnicza.
- Joasia91
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
ja bym zastosowala dosc radykalny sposob
postrasz go rozwodem jezeli nadal nie bedzie cie szanowal i obrazal
obrazanie rowniez jest karalne jak znecanie sie psychiczne
mozesz wziasc papiery rozwodowe i mu je pokazac co nie znaczy ze wezmiesz ten rozwod ale on nie musi o tym wiedziec
- slonko2123
- Tajemnicza Lady
- Nieaktywny
ja bym raczej byla jakiś czas bardziej obojętno może zauważy różnicę w Twoim zachowuaniu a jesli nie to wtedy będziesz sie zastanawiać co innego mogłabyś zrobić...moim zdaniem straszeniem rozwodem nie jest zbyt dobrym rozwiązaniem
cześc Otylia. mogę podpowiedzieć jeśli chcesz. Ja też miałam dom , ogródek i byłam wiecznie zmęczona ,nie rób wszystkiego sama. Masz dobrze płatną pracę zatrudnij panią do sprzątania,odciąży Cię trochę , sprzątnie, a to bardzo dużo ,wiemy ile to pochłania czasu.poświęć ten czas dzieciom ,spacer po lesie z dziećmi , to też relaks, nie trzeba na to kasy zadbaj o siebie , żona urobiona po pachy to nie żadna przyjemnośc. Powiedz swemu panu ,żeby ogrodem zajął się sam , nie mówię o sianiu maciejki, ale koszenie trawy, ścinanie żywopłotu , to męskie zajęcia .TY bądż Panią ,tego domu przekaż trochę władzy dzieciom ,niech też pomagają ,wspólna praca np.w ogrodzie scala rodzinę.Nie strasz rozwodem bo to szantaż,obrazi sie, i po co, mąż musi zrozumieć że TY tez masz prawo do wypoczynku i rozrywki właśnie z mężem, i podstawa ROZMAWIAĆ ze SOBĄ , rozmowa to podstawa. pozdrawiam magda
9 2009-02-23 22:21:29 Ostatnio edytowany przez samiec (2009-02-23 22:26:30)
Żal mi Ciebie kruszynko! Ale nie dlatego, że brakuje Ci sielanki w związku, lecz dlatego, że nie pojmujesz o co w zwiazku chodzi. W związku z powyższym informuję Cię, iż Twój Pan zwany nieczułym mężusiem ma odmienne pragnienia w stosunku co do Twoich pragnień.
Jak na ironie, kiedy Ty odczuwasz chęć rozmowy, on odczuwa chęć oddalenia się (do jaskini). To powszechne zjawisko i czym prędzej zrozumiesz pragnienia facetów, a facet pragnienia kobiet znów w waszym związku zrodzi się miłość zwana wiosną miłości.
Zamiast użalać się nad sobą i obwiniać partnera (chociaż nie twierdzę, że on jest bez winy) powinnaś uzmysłowić sobie, że obarczanie go brakiem rozmowy wynika z waszej odmienności.
Facet znajduje ukojenie w ciszy, kobiete cisza zabija. Facet potrzebuje zachęty, kobieta aprobaty...
Co zatem należy zrobić w takiej sytuacji? Przede wszystkim dowiedzieć się o waszych sześciu głównych odmiennościach, zrozumieć je i szczerze z partnerem na ten temat porozmawiać, ale porozmawiać wtedy gdy powróci z jaskini.
Ps. Bardzo dobrze, że napisałaś "kiedyś miałam wszystko" - to daje mi 100% pewność racji.
Może i masz racje "samiec" może nie poznałam męskiej duszy do końca. Żadna kobieta nie zna tak naprawdę mężczyzn tak jak oni nie znają nas kobiet.My kobiety przeżywamy wszystko mocniej niż mężczyżni i chęc rozmowy uznajemy za coś normalnego.Dla mojego męża zachętą jest jak w czasie rozmowy może nademną górować a słownictwo,wulgaryzmy to taki środek odstraszający. Ironia to dla mnie nagła zmiana zachowania bez żadnych uzasadnionych podstaw. Chce go tylko zrozumieć a nie mam od niego żadnego sygnału że(wyszedł z tej jaskini tak jak piszesz). Tylko nawet najbardziej cierpliwej kobiecie kiedyś kończy się chęc i wizja wspólnej przyszłości bo przed ołtarzem i między nami obiecaliśmy sobie życie po grób, a teraz moje życie się kończy a rodzinna rozpada. I nie mam pomysłu jak mam to już naprawiać skoro ja chce a on nie.
- szirina
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
otylia spokojnie jeszcze nic się nie rozpada. może powinnaś mu pokazać że dobrze sobie radzisz kiedy on jest w tej swojej "jaskini" ty sobie idź pobiegać idź na zakupy do fryzjera na spacer z psem. on wyjdzie z tej jaskini kiedy to zobaczy że nie czepiasz się i nie wymyślasz, on zapragnie być z tobą przy tobie. i nie karaj go kiedy już wyjdzie z jaskini tylko przyjmij w ramiona a zdobędziesz jego szacunek. facet to też człowiek. może coś tam zgubiliście ale nic nie jest przesądzone. zrob coś dla siebie a on zapragnie wtedy zrobić cos dla ciebie 
Osatnio koleżanka doradziła mi aby go również zdradziła,bo jego zachowanie świadczy o jednym o zdradzie.Może i zdrada jest wyjściem ale mam hamulec bo są dzieci.Nie mogę powiedzieć że mnie zdradza bo tego nie wiem a ja bym tylko miała udany sex i super chumor po powrocie do domu a problem był by nadal. Zdrada to ostatecznoś której nie biore teraz pod uwagę,ale nie powiem bo dało mi to do myślenia.
Przykro mi to stwierdzic, ale Twoja kolezanka, chyma nie ma za dobrze poukladane w glowie
Zdrada to nie jest zadne wyjscie, wrecz moze tylko pogorszyc sytuacje, nie dosc, ze jestes nieszczesliwa to jeszcze bedziesz miec wyrzuty sumienia.
A co jesli sie okaze, ze Twoj maz nigdy Cie nie zdradzil i dojdziecie do porozumienia? Wtedy dopiero bedziesz miec problem.
Nie wydaje mi sie, zeby to byla szczera chec pomocy ze strony kolezanki...
Pewnie że zdrada nigdy nie była wyjściem z problemu.A też nie chce mi się wierzyć że mój mąż mnie zdradza.Nigdy nie zlapałam go na tym albo się dobrze ukrywa albo nie zdradza.Problem jest i narazie bez zmian,a mi odbiera siły na rozmowę wiecie powoli się przyzwyczaiłam do tej sytuacji i czasem łapie się na tym,że gdy jestem sama w pokoju kłade się do dużego łóżka jest mi dobrze czytam książke i zasypiam a rano to samo.Ja do pracy on do pracy dzieci do przedszkola.Po pracy odbieram dzieci,robimy razem zakupy i jedziemy do domu.Robimy obiado-kolację,przyjeżdza mąż z pracy jedzenie,kanapa i film.Dzieci bawią się w swoich pokojach ja krzątam się po domu pranie pójdę nakarmić psy.Mąż w tym czasie już śpi ja wykąpie dzieciaki i sama też.Dzieci w łóżkach już spią a ja sidam na chwile przed komputerem i póżniej kładę się spać.Tak mija mi dzień i naprawdze wieszcie mi zaczyna mi być z tym dobrze.CZY TO JEST NORMALNE?
Otylko, ja mam bardzo podobna historię do Twojej i powiem Ci,że od paru dni bije się z myślami co dalej.Ja też ciągle walczyłam o to żeby dobrze się działo, ale też mąż ciągle mówił ,że wiecznie mi się coś nie podoba ,że wymyślam.I wiesz co przestałam się starać,jestem obojętna.I właśnie teraz myślę że on zaczął to zauważać. Bo pamiętaj obojętność jest gorsza od zdrady.Ale z tego co piszesz wynika że jeszcze kochasz męża, a widzisz ja już chyba nie. I dlatego biję się z myślami jak mam dalej żyć.Czy wegetować w tym związku ,czy zdobyć się na odwagę i wszystko skończyć,.Trzymam za Ciebie kciuki:)
- Dominika
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
hmmm ja znam podobną historię, chociaż nie wiem czy można tak powiedzieć bo każdy człowiek jest inny to i historie są inne, w każdym razie zaczynało się bardzo bardzo podobnie i kobieta na tym etapie będąc jak mi się wydaje co Ty teraz jesteś stworzyła sobie taki swój mały świat, zajęła się z pasją pracą, dziećmi, domem, w trakcie lat takim sposobem mąż też sobie wytworzył świat i coraz badziej się oddalali, gdy ona chciała ratować małżeństwo i isć na terapie bo go kochała to on był zbyt dumny aby pozwolić komuś "włazić z butami do jego prywatnego zycia", otworzyły mu się oczy kiedy ona wychowała dzieci na prawie dorosłe, jej milość po 20 latach takiego życia uciekła i wszystko szło ku rozpadowi, on zaczął szaleć, żądał żeby z nim chodziła po psychologach a ona właśnie wtedy zrozumiała, że poświęciła swoje życie dla dzieci a teraz czas na to by zająć się samą sobą od półtora roku jest rozwiedziona jedyne co mogę powiedzieć to że teraz rozkwita i za każdym razem gdy o tym myśle zastanawiam się dlaczego ona nie mogła kwitnąć w małżeństwie???? no nic historia historia a Twoje życie, życiem ale ja proponuję szczerą rozmowę i podjęcie jakiś orób uratowania związku jeżeli kochasz męża. Mam nadzieje, że Twoja historia będzie dużo bardziej optymistyczna i będe trzymać kciuki
17 2009-02-26 18:49:29 Ostatnio edytowany przez kasiula810 (2009-04-19 00:42:35)
Dominika ma racje
Sprobujcie usiasc i szczerze porozmawiac, jesli naprawde nie wyjdzie bedziesz wiedziala, ze zrobilas wszystko zeby ratowac ten zwiazek.
Jesli macie taka mozliwosc, zostawcie dzieci pod opieka kogos z rodziny lub znajomych i zafundujcie sobie jakis wieczor lub weekend tylko dla was.
Porozmawiajcie szczerze albo woz albo przewoz jak to sie mowi.
Rozmowa duzo wyjasni, bo ciagle zyc z domyslami co jest grane lub co bedzie jest nie do zniesienia
Pozdrawiam.
Postaram się w ten weekend porozmawiać z mężem,naprawde dziękuje wam za dobre rady i dziękuje za to że jesteście ze mną.Tak naprawde nie mam już siły na rozmowy,wiem że muszę ale zaczynam się przyzwyczajać do tej sytuacji zobaczę co mi z tego wyjdzie mam nadzieje tylko że trafie na dobry jego humor i rozmowa się potoczyw dobrym kierunku a nie jak zwykle.Zaplanuje coś fajnego na weekend pojedziemy do domku nad jezioro tylko tam jest telewizor znów będzie się w niego gapił,ale jakaś romantyczna kolacjia połowimy razem ryby i napisze wam co z tego wyszło.DZIĘKUJE WAM ZA POMOC I CZEKAM NA DALSZE RADY.
- jessi663
- Wkręcam się coraz bardziej
- Nieaktywny
Moim zdaniem powinnas gdzies wyjsc z dobrymi znajomymi pojsc gdzies sie wybawic badz odprężyć by chociaż na jakis czas zapomnieć o tej całej trudnej dla ciebie sytuacji bo każdy wie jaka ona jest dla ciebie ciezka i jak sie mieczysz . :<
Zycze powodzenia
Bedzie dobrze
Trzymam kciuki
Odezwij sie jak cos sie posunie do przodu bedziemy czekac i jestesmy z Toba
Romantyczny weekend sie skończył i wiecie co nic z tego.Weeked był w miare dobry o romantyżmie nie było mowy ale chodż trochę porozmawialiśmy.Nie wyjaśniliśmy sobie prawie nic ale przynajmniej mieliśmy chwile aby pobyć razem,ale to szybko się zmieniło. Pojechaliśmy po powrocie z dzieciakami na zakupy było fajnie do czasu kiedy mąż mysląc o niebieskich mignałach przytrzasną dziecku palec drzwiami od samochodu. Zaczeło się zamiast przytulić płaczące dziecko to on na cały regulator zaczoł się wydzierać ze swoimi wulgaryzmami,wszyscy ludzie patrzyli się na nas jak byś my maltretowali dzieciaki potem z pretensjami do mnie nie wadomo o co ja uspakajam dziecko a on stoi nademną i krzyczał.Jestem już zdesperowana nie widzie sensu tylko płaczę a dzisiejszy dzień mnie dobił psyhicznie bo wyrzył się na dziecku a nie już na mnie.Ludzie co ja mam robić,o co mu chodzi?
Kurde, nie rozumiem.
Moze powinien poczuc brak Was, wiem, ze moze to brzmi glupio bo ucieczka nie jest madrym wyjsciem, ale u mnie poskutkowalo.
Nie moglabys np. zamieszkac u rodzicow lub kogos z rodziny na jakis czas, moze w tedy doceni co traci?
Kasiula810 boje się odejścia od męża bo,boje się że nie wróce do niego.Inne kobiety boją się że nie poradzą sobie bez męża a ja poradzę sobie bez niego.Jestem niezależna finansowo i chodż o pieniądze nie będę musiała się martwić.Boje się że przyzwyczaje się do niezależności i samotności,że nie będę chciała wrócić.Wieszcie mi że jestem u kresu sił psyhicznych nie mogę skupić się na pracy a w domu już nic mnie cieszy.Poprostu czuje,że to jednak koniec i już nic nie zrobie.Ludzie własne życie i problemy mnie przerosły i nie wiem co mam już robić.
Najlepiej nic dla niego nie rob, skup sie na sobie i dzieciach. Jak facet ma za dobrze, to trzeba mu pokazac, ze moze to stracic. Badz tajemnicza, niech sie zastanawia.... a jak nic nie wymysli i nie przemysli swojego zachowania, to jest guzik wart. Ty sie nie przejmuj, ciesz sie zyciem, a jego zostaw troche na boku... taki kubel zimnej wody na leb jest potrzebny kazdemu facetowi
- zbuntowana żona
- Mój jest ten kawałek podłogi
- Nieaktywny
KURCZĘ,czytam to wszystko i przykro mi ,bo wiem co czujesz,miałam podobnie.ale ja już nie rozmawiałam,wykrzyczałam mężowi wszystko co mnie bolało.narazie poskutkowało,jest trochę lepiej,zaczął się starać-nie krzyczy na mnie ,więcej czasu poświęca córci ,bawi się z nią,pomaga w domu(choć ja nie pracuję)
a może jeśli masz do kogo wyjechać na parę dni z dziećmi,to zrób tak!może twojemu mężowi potrzeba kopa!może jeśli was nie będzie,nie będziesz odbierać telefonów od niego,odzywać się do niego-może doceni co mogłby stracić
spróbuj na początek rozmowy,postaw sprawy jasno-ALBO WÓZ ALBO PRZEWÓZ!A JEŚLI to nie poskutkuje,wyjedź.jeśli was kocha zacznie się starać po tym kopniaku,powodzenia
No faktycznie przykra sprawa:(( Widać po tym,co piszesz Twoje zmęczenie tą sytuacją i niewiedzą o co chodzi w tym wszystkim.Twój pan jest wygodny,bo ma w domu wszystko pracujesz,zarabiasz,zajmujesz się dziećmi i domem....nawet do psa jedzenie zanosisz jakby on nie mógł.Ma wspaniałą żonę i nie potrafi tego docenić.Ja nie wytrzymałabym takiej sytuacji i zrobiłabym jak powyżej czyli nie nadskakiwałabym i nie prosiłabym go o nic.Spakowałabym się i wyjechała na krótki okres do rodziny.Może jak króliczek zacznie uciekac to pan zrozumie,że trzeba złapać.Może olśni go,ćo traci.Piszesz też że boisz sięsytuacji,że jak odejdziesz na kilka dni to okaże się,że to Ty nie chcesz wrócić spowrotem.........A nawet jakby tak się stało to nie wiem czy nie byloby lepiej.Z tego co piszesz nie jesteś szczęśliwa i dzieci również nie,wiec jeśli podjełabyś taką decyzje to nie wiem czy nie byłoby lepiej.Wolałabym sama wychowywać dzieci i być szczęśliwą niż trwac w związku w którym jest chłód,brak rozmów i zrozumienia a do tego czuć się służacą.Nie życie nie na tym polega.Nie na poniżaniu i braku szacunku.Przepraszam,że tak zareagowałam,ale mnie poniosło.I takiemu facetowi nie wiam ,co zrobiłabym......... Zyczę Ci otylio podjęcia właściwej decyzji i tego,żebyś była szczęśliwą kobietą i mamą:)
Nic już nie da rady zrobić sie z moim małżeństwem wczoraj spakowalam sie i wyjechałam do mamy.Dzieci są zadowolone bo nie widziały babci jakiś czas i nie bardzo rozumieją co się dzieje.Mąż już dwonił jest pijany tak zroumiał nasze roztanie. Chce do mnie przyjechać jak się wyśpi i wytrzezwieje.Nie wiem o co mu chodzi bo nie miał głosu faceta którego żona zostawiła,bardziej był zły na mnie jak ja mogłam mu to zrobić.Pewnie kolejne spotkanie skończy się awanturą i zakończenie juz tej parodi małżeństwa a ja głupia miałam nadzieje że zrozumie o co mi chodzi.Dzisiaj jest dzien kobiet a ja siedzę i klikam ze łzami w oczach że spieprzyliśmy swoje małżeństwo a ja nadal nie wiem dlaczego.Co robiłam zle że do tego doszło,dlaczego nasze dzieci dołączą do statystyki rodziców po rozwodzie.Mam wyrzuty sumienia wobec nich że nie umiem rozwiązac problemu i będą musiały przechodzic przez nasz rozwód. Moze mamy jakąś szansę ale ja naprawde jaj nie widzę i naprawde sie boje.Kocham męża nadal i nie mogę sobie wyobrazić że nie jestesmy juz razem ale on tego nie rozumie i zamiast pogadać on pije.Wiem ze faceci zapijaja problemy i nie umieją sie czasem przyznac do błędu ale czasem warto bo nasza rodzina nie istnieje a jak narazie to tylko ja to widzę.
No i się stało roztajemy sie,rozwód mam zaplanowany na czerwiec aż tyle osób robi to samo co ja niszczy rodzine.Wieszcie mi,że próbowałam ale on nie.Jest mi przykro że niszczymy rodzine która byla kiedyś udana i szczęśliwa.Dzieci nie rozumieją ale widzą że coś jest nie tak bo nie ma z nami taty.Płacze po nocach bo jest mi wstyt,przed nimi.Dlaczego? Bo to tez moja wina w jakimś stopniu że małżeństwo sie rospadło.Nikt z mojej czy jegi rodziny nie rozumie co tak naprawde jest powodem naszego rozwodu ja tez tego nie rozumiem i nie tłumacze nikomu co się między nami stało.Każdy namawia mnie i jego abyśmy dali sobie szanse ale on naprawde nie chce nawet o tym słyszec.Powieccie mi dlaczego i o co mu chodzi? Powino mnie teraz nie obchodzić co on sobie tam myśli ale wieszcie mi albo nie ale ja go kocham nadal i nie mogę uwieżyć że mnie mam juz rodziny a moje dzieci ojca.Bo już dwa tygodnie nie mieszkamy razem a on nie zadzwonił ani nie przyszedł do dzieci.Nie wiem co mam juz myśleć TYLKO PŁACZĘ to mi narazie wychodzi bo moje życie legło w gruzach.