To już chyba przyzwyczajenie - z jego strony, oczywiście.

Od 3 lat jestem w związku, na początku było kolorowo mój facet dawał mi dużo czułości przytulał, całował etc. , później jakby wszystko runęło, od początku dla niektórych koleżanek mówił że jestem tylko jego przyjaciółką, oczywiście zwracałam mu uwagę, robiłam awantury i zawsze kończyło się tak że ja siedziałam płakałam a on jeszcze się na mnie darł, że czego ryczę.Później jakoś się to uspokoiło ale właśnie jedno wydarzenie zmieniło moje życie kiedy to byliśmy na spacerze i nagle od dostaje SMSa od brata że jego koleżanka czeka na niego, więc on mi zaproponował że pójdziemy do niego wtedy to zamiast mnie to ona siedziała mu na kolanach i do niego kochanie mówiła od razu wyszłam zapłakana od tamtego czasu się zmienił ale rysa na mojej psychice została i zrobiłam się o niego piekielnie zazdrosna; ewidentnie było to widać, sprawdzam do tej pory z kim o czym pisze. Ale to nie dokładnie o to chodzi, to tylko wytłumaczenie dlaczego jestem o niego zazdrosna a chodzi tu że on od jakiś 1,5 roku prawie w ogóle mnie nie całuje a jak już to raz na miesiąc, tak samo jest z przytulaniem. Zawsze seks jest z mojej inicjatywy, rozmawiałam z nim o tym. Chciałam od niego odejść wcześniej ale on mnie szantażował że się zabije itd. to odeszła ode mnie myśl żeby od niego odejść później też chciałam ale to były tylko moje odwlekane decyzje i aż do momentu kiedy dowiedziałam się że jestem w ciąży, z nim. Szok, przecież mam dopiero 18 lat ;/ i chociaż bardzo bym chciała od niego odejść to nie mogę, bo moja rodzina powiedziała że nie będzie mi pomagać ;( a jak ja sama w takim wieku wychowam dziecko? Nie ma szans... On wie że jestem w ciąży to zamiast mnie się zapytać czy chcę herbatkę czy coś to on jeszcze, zrób mi jeść, zrób mi kawę (mieszkamy na razie u mnie, i on oczywiście nie zrobi nic sobie bo jak to on twierdzi "ktoś jest w domu i głupio mi ;/ ) Oczywiście pokoju też nie posprząta bo po co jak ja za niego wszystko zrobię. Boję się też mieszkania osobno co mamy pod uwagą, bo tu gdzie obecnie jesteśmy jest ciasno. Nie raz z nim chciałam porozmawiać ale kończyło się tym że ja niby histeryzuje i że on nic takiego nie zauważył a nie raz budził się bo po nocach płakałam przez niego. Teraz nawet jak jestem w ciąży i np brzuch mnie zaboli (a dzieje się to bardzo często) to twierdzi że nic mi nie będzie, a do tego co dziennie jestem zmęczona tym wszystkim a on do mnie "idź do koleżanki, albo gdziekolwiek, bo pomyślą wszyscy że cię trzymam" ;/ no cholera, chodzę zmęczona chce mi się spać, na nic nie mam ochoty a on jeszcze takie coś ;/ eh i na dodatek z tego powodu też mi potrafi zrobić wojnę. Co mam zrobić? Nie mam już sił na nic, jak z nim porozmawiać, jak go przekonać, żeby się w końcu zmienił bo ja tak do cholery nie potrafię żyć