Kiepski seks, milczenie z jego strony

Spotykacie się już od pewnego czasu, dogadujecie się to czemu nie napiszesz pierwsza do niego. Faceci też lubią czuć że kobieta się nimi interesuje. Może jest podlamany ta sytuacja i jest mu wstyd. Myślę że nie zaszkodzi gdybyś napisała pierwsza .

Co wg. Ciebie oznacza kiepski seks, katastrofa?

Jeśli chodzi o kiepski seks, to tu był cały przekrój katastrof.  Nie dość, że wiele rzeczy nie wychodziło, to był problem z trafieniem we właściwy otwór, pękająca gumka, zepsuta atmosfera etc.

Boję się, że pisanie może zaszkodzić. Czasem lepiej pozostawić sprawy facetowi, on się wówczas mobilizuje do działania. Gdy samej przejmujemy inicjatywę, faceci często się do nas zrażają.

Mnie największe korzyści przynosi bycie trudno dostępną. Tak nas zaprogramowała natura, że bardziej doceniamy to, nad zdobyciem czegoś musimy się trochę namęczyć.

Naprawdę? Może opisz te korzyści?

To już kolejny Twój wątek na temat kolejnego faceta.
Może zwolnij troszkę, może za szybko to wszystko idzie? Potrafisz być sama, bez faceta?

Aha, a potem co pół roku zakładasz nowy wątek o problemach z kolejnym facetem.

A może po prostu zaczynasz coś inicjować wtedy, kiedy już czujesz się zagrożona?

No i te poradniki zaprowadziły Cię właśnie w to miejsce - kolejny związek i znowu problemy...

To rób tak dalej i za pół roku witamy kolejny wątek.

Inaczej: nigdy nie zdarzyło mi się być z kobietą inicjatywy pozbawioną, bo z taką kończy się na dwóch randkach, sam trzeciej nie zaproponuję.

Nie.

Autorko, napisz, odezwij się do niego miło, zaproponuj spotkanie Raz możesz, na pewno mu trochę ulży...

Z niepisaniem do facetów jako pierwsza to jest tak (z moich obserwacji), że jak chłopak jest Tobą zainteresowany i mu się podobasz, ucieszy się bardzo, jeśli zagadniesz go pierwsza raz na jakiś czas. W najgorszym przypadku napisze Ci, że na przykład jest przyzwyczajony, że to on zaprasza. Ale wszystko potoczy się lekko, miło, przyjemnie

Unikać Cię zacznie tylko facet, który i tak zacząłby Cię unikać. Bo sobie znajdzie pretekst i wymówkę, że niby go osaczasz lub przejmujesz inicjatywę, rządzisz się i jesteś taka męska

Ja wiem jedno: warto być sobą. I jeśli CI zależy, to też to pokazać. Nie mówię, żebyś pisała codziennie pierwsza i zapraszała go pięć razy pod rząd, mimo że on nie ma czasu i się wykręca. Gdyż bez przesady Ale po nieudanym seksie... chłopakowi może być wstyd... Ja bym się odezwała.

Możesz nawet zadzwonić i go zaprosić (za skutek nie ręczę, bo nie mam pojęcia o co mu chodzi). A książki tej Godeckiej wyrzuć do pieca. To kobieta, która tylko szuka łatwej kasy nie mając odpowiedniej wiedzy (już nawet astrologiem była i produkowała horoskopy). Sama się nazywa astrologiem miłosnym i lajfkołczem, naprawdę uważasz, że coś sensownego ma do powiedzenia ktoś, kto lata do gazet z takimi rewelacjami:

ludzie, którzy zawarli związek gdy Słońce ustawiło się w niekorzystnym układzie z Jowiszem, Saturnem Uranem i Węzłami Księżycowymi mają przed sobą wiele wyzwań o ile związek w ogóle przetrwa.

Giulietta, a nie uważasz, ze facet po spartolonym seksie krępuje się odezwać pierwszy?

Jeśli napisali, że jest psychologiem, to napisali kłamstwo - ta pani jest z wykształcenia dziennikarką. Później kończyła dziwaczne kursy na dziwacznych uczelniach typu Nowa Szkoła Oddechu.

"
Szuflada.net

WYWIADY 18 SIERPNIA 2016
Wywiad: Joanna Godecka. W życiu masz to, co wybierasz.
JGJoanna Godecka – z wykształcenia dziennikarka, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Także profesjonalny life coach ( studia podyplomowe w Collegium Civitas ), należy do International Association of Coaching w Maryland.
Głównym punktem moich dociekań był zawsze człowiek, jego uczucia i emocje. Stąd zainteresowanie mechanizmami relacji. Pogłębiałam moją wiedze  psychologiczną.
1. Na początek porozmawiajmy o pisaniu. Czym ono dla ciebie jest? Jesteś dziennikarką, wydałaś też poradnik o tym, jak zbudować zdrowy związek i uniknąć pułapek zakorzenionych w naszej podświadomości: „Szczęście w miłości. Jak mądrze kochać i rozumieć siebie”.

Ja pisać po prostu lubię. Kiedy kończyłam Wydział Dziennikarstwa na UW, nie miałam sprecyzowanego planu, w jakich mediach będę pracować. Pierwsze kroki stawiałam w radiu, ale potem okazało się, że pisanie to „żywioł”, który najbardziej mnie pociąga. Choć początki bywały trudne – ponieważ zwykle okazuje się, że studia nie zapewniają sprawnego warsztatu, tego trzeba się nauczyć samemu – to w pewnym momencie pisanie stało się przyjemnością. Pracuję także z ludźmi i jest to praca terapeutyczna, bardzo satysfakcjonująca; kiedy jednak siadam do nowego artykułu, czuję wolność. Tu wszystko zależy ode mnie, opowiadam historię lub prezentuję jakiś kawałek wiedzy dokładnie w taki sposób, jak uważam, że chcę i powinnam to zrobić. To frajda.

2. Opowiedz nam, dlaczego napisałaś wspomnianą wyżej książkę? Myślisz, że ludzie nadal potrzebują szczerych, sercowych porad?

Miłość, szczęście, spełnienie to nie są frazesy. Ludzie naprawdę tego potrzebują. A jeśli trudno znaleźć bliskość, kogoś, z kim chcemy dzielić się swoim życiem, cierpimy. Oczywiście nie mam zamiaru generalizować, są różne drogi i style życia. Jednak dla większości osób jest to priorytet. Mimo to na drodze do stworzenia związku czasem pojawiają się przeszkody – niska samoocena, złe doświadczenia i wzorce. Pisząc tę książkę, próbowałam rzucić światło na te problemy, sprawić, by stały się łatwiejsze do rozwiązania. Mam nadzieję, że to choć trochę się udało.

3. Jesteś ekspertką portalu Sympatia.pl od budowania zdrowych związków. Co najbardziej lubisz w tej roli, a co cię najbardziej irytuje? Czego dzięki niej nauczyłaś się o postrzeganiu miłości i jej roli w życiu przez ludzi?

Najbardziej lubię sytuacje, w których widzę pozytywne efekty swojej pracy i mogę cieszyć się szczęściem moich klientów. To dzieje się często. Pomaga w tym otwartość osób, z którymi pracuję, ich zaangażowanie. Z kolei denerwuje mnie najbardziej postawa roszczeniowa, czyli podejście do życia „to inni są winni”, „obudźcie mnie, gdy już wszystko będzie tak, jak chcę, kiedy świat się zmieni i doceni moją wyjątkowość”.

Czego się nauczyłam? Zyskałam niezbitą pewność, że w życiu masz to, co wybierasz. Jeśli tęsknisz za miłością, brak ci jej – zastanów się, ile sam/sama kreujesz jej w codziennym życiu. Ile sam jej dajesz?

4. Właściwie dlaczego miłość? Dlaczego postanowiłaś, że będziesz się w tym specjalizować? Wydaje mi się, że nie ma chyba trudniejszej roli w życiu niż doradzanie innym w sprawach sercowych… Myślisz, że ludzie chcą ciebie słuchać?

Moja praca nie polega na dawaniu dobrych rad. Lepiej działa inne podejście: „przyjrzyj się sobie i temu, ile miłości dajesz sobie, przyjrzyj się swoim dotychczasowym związkom, relacjom z rodzicami itp.”. To jest odkrywanie siebie, dowiadywanie się czegoś nowego na własny temat. Każdy to lubi, to bywa fascynujące. Kiedy wspólnie znajdujemy przyczyny braku szczęścia i powodzenia, łatwiej potem dokonać zmian.

5. Ostatnimi czasy coaching to bardzo popularna forma psychologicznej pracy z drugim człowiekiem. Co sądzisz o tym postępującym trendzie? Czy coaching potrafi naprawdę pomóc ludziom? Przypomnij nam, jakie są jego główne założenia, i przy okazji powiedz, na co ty najbardziej zwracasz uwagę w swojej pracy.

Ideą coachingu jest właśnie twórcze i kreatywne podejście do każdego człowieka. To nie jest mówienie mu „świetnie wiem, co siedzi w twojej głowie, i mam dla ciebie mnóstwo dobrych rad”. Coaching jest wspólnym dążeniem do prawdy. To podróż pełna odkryć, a dobrze przygotowany do pracy coach jest czujny na każde trzaśnięcie gałązki, czyli moment, w którym trzeba klientowi pomóc, wesprzeć go lub poświecić latarką, by mógł odnaleźć drogę do siebie. Być może problemem jest nadprodukcja coachów. Tego zawodu nie można wyuczyć się w jeden weekend ani w tydzień. Ja skończyłam studia podyplomowe o tym kierunku – trwało to rok, a potem kilka kolejnych lat zajęło mi szlifowanie moich umiejętności i nabywanie doświadczenia. Nie wyobrażam sobie, abym mogła być skuteczna po kilkudniowym szkoleniu.

20160809_122648_resized

6. Specjalizujesz się w tzw. coachingu energetycznym, który opiera się na teorii posiadania pola energetycznego. Opowiesz nam coś więcej na ten temat?

Nazwałabym to terapią innowacyjną. Opieram się na odkryciach naukowych z dziedziny medycyny, neurologii i fizyki kwantowej.

Naukowcy znaleźli dowody na to, że błony komórkowe naszego ciała odbierają bezpośrednie sygnały ze środowiska, następnie informacje te koordynowane są przez mózg. Odebrane sygnały zostają w specyficzny sposób przefiltrowane. Jak? O tym decyduje proces naszego postrzegania, na który składają się doświadczenia i przekonania. Każdy z nas emanuje w ten sposób swoim indywidualnym niewidocznym zapisem energetycznym. Nadaje sygnały do środowiska i je odbiera. To dynamiczny proces, interakcja między nami i światem.

W zależności od tego, jakie założyliśmy filtry, idziemy przez życie z poczuciem szczęścia i spełnienia lub frustracji, strachu, złości i niezaspokojenia, obwiniając o to świat. Proces ten wpływa na nasze kolejne życiowe wybory. Ma to więc fundamentalne znaczenie dla naszego losu. Dopóki bowiem nie zmienimy filtrów (naszych przekonań) nie doczekamy się upragnionej zmiany.

To właśnie jest istotą mojej pracy – zmiana filtrów. Dla zainteresowanych: link do mojego bloga, gdzie niego szerzej omawiam to zagadnienie – joannagodecka.blog.onet.pl.

7. Kim jest Colin P. Sisson i co cię tak w nim zaintrygowało, że aż zaczęłaś się od niego uczyć?

Colin jest charyzmatycznym nauczycielem z Nowej Zelandii, psychologiem i mistykiem, twórcą metody terapeutycznej nazwanej Praktyką Integrującej Obecności. Polega ona na umiejętności „wyjścia z głowy”, czyli z bezustannego porównywania, osądzania, analizowania, które jest głównym źródłem stresu w życiu. Te nawyki są inspirowane przez nasze Ego. Ono zaś ma niewiele wspólnego z tym, kim naprawdę jesteśmy. No bo czy naprawdę określa nas to, gdzie pracujemy, ile zarabiamy, jakim samochodem jeździmy i czy trawnik w naszym ogrodzie jest równo przycięty?

Praktykowanie Integrującej Obecności pozwala odkryć prawdziwą istotę naszego Ja. Bonusem jest odczuwanie spokoju i uniezależnienie się od tego, co myślą o nas inni. Bo to naprawdę nie ma najmniejszego znaczenia."

Fragment belkotu tej eksoertki. O jej dlugoletnim i szczesliwym zwiazku brak informacji.

Tak wiec powodzenia z nastepnymi

Od zawsze właśnie mnie to denerwowało, że wiele młodych kobiet myśli chyba, że wszystko musi zrobić, zaaranżować mężczyzna a one wystarczy, że są. Sorry, ale żaden normalny facet nie będzie opcjował za czymś takim, bo po co ma mu zależeć coś robić, skoro widzi, że druga strona ma gdzieś to najwyraźniej, skoro sama z siebie nic nie potrafi dać, wyjść z jaką kolwiek inicjatywą, chęciami.

Mogę się pod tym podpisać. Czasy się na szczęście zmieniają i teraz przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby kobieta była stroną aktywną, czy to w uwodzeniu czy w wychodzeniu z jakąkolwiek inicjatywą. Partnerstwo związek, zgodna relacja, to przecież współpraca a nie ciągłe straranie się kjednej strony. Chciałabyś się tak czuć, kiedy dajesz od siebie wszystko, starasza się a druga strona nie robi nic? Żadna z płci nie istniej po to żeby drugiej usługiwać, wymagać czy oczekiwać tylko dlatego, że jest się facetem czy kobietą. Każda ze stron musi zaróno dawać jak i dostawać.

Tak by było idealnie, ale  jednak faceci często bardziej gonią za tą, która ich olewa, niż tą, która jest miła i wychodzi z inicjatywą.

Faceci może i tak. Mężczyźni nie. Mężczyzna widząc, że kobieta ma go gdzieś, odejdzie, bo nie będzie jej zawracał głowy.

Wciąż opierasz się na poradach babci, mamy i dziwnej szamanki, choć Twoje własne doświadczenia ukazują coś zupełnie innego.

Fakt, jedyny facet, wobec którego wykazywałaś inicjatywę (dopiero po tym, jak Ci zwrócił uwagę, że jesteś bierna), też poszedł - ale to nie był Twój partner, tylko kumpel od bzykania, więc tu i tak szansy na związek nie było.

Faceci, owszem. Ale tylkko tacy, którzy się nie szanują, odnajdując ciągłą przyjemność w przymilaniu się i wiecznej adaoracji w stosunku do kobiet. Czasami trzeba umieć spojrzeć z innej perspektywy i nie oczekiwać tylko, że "mnie się należy". Kiedy celem jest podryw sam w sobie i "zaliczenie" jak największej liczby to mozę taki Casanova będzie gonił do upadłego za jedną kobietą a sam fakt jej niedostępności może go kręcić. Tylk ojeśli już związek trwa, to raczej obowiązują inne zasady.

No, można mu zostawić tą możliwość..Ale czy koniecznie trzeba? Czy to jest tak twarde przekonanie, że choćby kobieta bardzo chciała i była gotowa wyjść pierwsza z propozycją spotkania czy telefonu, to czy ta sztywna etykieta Wam na to nie pozwala? Zwyczajnie facetowi sie zrobiło wstyd, jesli rzeczywiście czuje, że coś sknocił.

W tygodniu chciał się spotkać i wyjść w większym gronie na miasto. Niestety, nie mogłam się z nim zobaczyć, bo byłam poza miastem, o czym go poinformowałam. Powiedział, że mu przykro z tego powodu, ale rozumie. Od tamtej pory nastała cisza. Obawiam się, że to już koniec znajomości...

Może teraz ty zaproponuj mu spotkanie?

Wygląda to w tym momencie tak, że siedzisz i czekasz na niego. Właściwie to selekcjonujesz jego pomysły, czy akurat Ci pasuje czy nie. Skoro teraz nie dąło rady, to dlaczego sama z siebie czegoś nie zaproponujesz, tylko siedzisz bezczynnie, czekając znowu na jego ruch? Ile tak można?Raz, drugi, trzeci, dzieisąty i on ma za kazdym razem być tą stroną czynną? Załatwiać i organizować wszystko, czekająć aż litośćiwie się zgodzisz?Zmień taktykę amoże coś z tego będzie..

A dlaczego sama nie napiszesz? Siedzisz jak ta księżniczka i liczysz na to,że facet będzie o ciebie zabiegać,zamiast samej też pokazać,że ci zależy. Jak tak będziesz robić,to wasze drogi naprawdę się rozjadą,a chyba tego nie chcesz? A może jednsk wcale tak bardzo ci na nim nie zależy?

Skoro tak ciężko wziąć telefon w łapki, otworzyć wiadomości (tudzież messengera), wybrać parę liter i wysłać.... To tak, to może być koniec znajomości, bo ileż może chłopak wykazywać inicjatywę?
A księżniczki pozostawmy Disneyowi.

Dokładnie. Kiepski seks może być, gdy ktoś użyje przemocy wbrew woli drugiej osoby, albo jedna strona się mocno postara i wygimnastykuje, a i tak kompletnie nic nie wyjdzie. A drobne wpadki zdarzają się każdemu i warto sobie o nich na spokojnie, pół-żartem, pogadać.
Gdy mój raz nie mógł trafić - jemu było głupio, a ja prawie odleciałam, gdy początkowo celował najbardziej nie tam gdzie powinien. To on się przestraszył, a nie ja.
Gumek nie używam, ale jak byłam młoda, to też się bałam (teraz się raczej boję, że już nie zajdę, choć niby jeszcze mamy trochę szans na kolejne).
Ostatnio zachęciłam go do większego luzu i dystansu - jest lepiej i ciekawiej, a on zauważył po wieeelu latach, że to nic strasznego, nawet jak nam coś głupiego do łba przyjdzie.

Giulietta, a Ty chcesz kontynuować z nim znajomość czy nie chcesz?
Bo jeżeli chcesz, to tak pogrywając bardzo szybko tą znajomość zniszczysz i będziesz za to zniszczenie w 100% odpowiedzialna.

Zrozum to, co Ci tutaj wszyscy piszą, jesteście oboje tak samo odpowiedzialni za to, co między Wami jest i za Wasz kontakt. Skoro on zaproponował, Ty nie mogłaś, to teraz nie będzie narzucaniem jeżeli Ty zaproponujesz konkretne spotkanie, o ile masz na takie spotkanie ochotę.

Kobieto, Wy się widzieliście nago, uprawialiście seks, rozmawiacie, spotykacie się, przeżywasz nam tutaj, że on do Ciebie nie pisze, a jednocześnie nie piszesz do niego sama. Widzisz jak to brzmi? Przecież z jego perspektywy to Ty go ciągle olewasz. Ja się nie zdziwię, jeżeli on się już nigdy nie odezwie. Na Twoim miejscu napisałabym dzisiaj, zaproponowała spotkanie, na którym powiedziałabym mu, że chcę się z nim spotykać dalej tylko mam w głowie durne uprzedzenia, że kobiety nie powinny nic proponować I że będę z tymi uprzedzeniami walczyć, ale potrzebuję wsparcia.
Tyle. Bo inaczej to on zaraz zwieje do kogoś, kto będzie z nim normalnie utrzymywał kontakt.

patrz, to Twoje sprzed roku:

masz ciągle ten sam problem. On się dystansuje bo Ty nie wykazujesz inicjatywy.

Myślicie, że dobrym pomysłem jest mu złożenie życzeń w dniu jego święta? Niestety, nadal nie wykazuje chęci kontaktu. Myślę, że nic z tego nie wyjdzie, bo nie jest zainteresowany. Ale chyba nawet po koleżeńsku można złożyć życzenia.

Nie wykazuje chęci kontaktu czyli nie odzywa się? A Ty się odezwałaś czy dalej czekasz?