Wiecznie zakochany w "związanych"

A może podświadomie nie chcesz się z nikim związać i kiedy okazuje się, że kobieta, z którą sie spotykasz jest w związku, to Ty "bezpiecznie" uruchamiasz cały mechanizm uwodzenia, bo zdajesz sobie sprawę, że na 90% ona od swojego faceta nie odejdzie. Te hamulce, lampki ostrzegawcze, zapalają się, bo "tak trzeba", świadczą, że przecież moralny jesteś ... ale tak naprawdę podnieca Cię uwodzenie kobiet w związkach, więc sygnały alarmowe zawsze będziesz bagatelizował.
To, co opisujesz, to prawie jak sport, więc to "krwawiące serce" jakoś do mnie nie przemawia ...

A może masz tak, że kobiety w związkach wydają Ci się być atrakcyjniejsze niż te samotne? Bo jeżeli potencjalna wybranka dzieli z kimś życie to jest już na wstępnie tą "lepszą" niż ta samotna której nikt nie chce?

Nigdy nie myślałem o tym w takich kategoriach. To co piszesz troszkę przeraża, ale i zastanawia. Moje wnioski chyba nie zaszły jeszcze tak daleko. Jeszcze nie ...

Czytając Twoją odpowiedź poczułem się jak myśliwy, który poluje na zwierzynę, a nic takiego mi nie przyświeca :) Sygnały rzeczywiście bagatalizuję, bo alternatywa jest bardziej kusząca. Mimo ryzyka. Trochę wedle zasady, że lepiej żałować czegoś co się zrobiło, niż żałować, że się nawet nie spróbowało. Tylko zawsze mi umyka ta subtelna granica, przy której należy się wycofać i odejść bez szwanku. Możesz mi nie wierzyć, ale moje krwawiące serce to nie tanie aktorstwo, a powrót do równowagi długotrwały. Ludzie, którzy mnie znają wiedzą to doskonale.

Bystra jesteś. Sam jestem ciekaw, co by było gdyby mi się udało zdobyć wybrankę mego serca. Czy aby ogień by nie zgasł tak szybko jak się rozniecił? Wierzę, że tak by się nie stało. Na pewno nie robię tego dla sportu, jak stwierdziła koleżanka. To czyste uczucia.
Nie jestem typem podrywacza. Są nawet tacy którzy powiedzą, że jestem nieśmiały. Potrzebuję tej iskierki by działać. One to sprawiają.
W jednym masz rację - ta adrenalina, cały rytułał zdobywania - jest podniecający. Wtedy dosłownie daje się odczuć, że miłość dodaje skrzydeł. Może właśnie pamięć o tych niezapomnianych chwilach sprawia, że ignoruję ryzyko? A może się uda ...!?

Myślę, że nie w tym rzecz. Przecież nie zawsze wiedziałem od początku, że obiekt moich westchnień jest w związku. A może podświadomie to czułem? To trudne. Jestem daleki od sięgania pod diagnozy do Freuda.

Nie wydaje mi się też by mnie coś powstrzymywało od związania się z wolną kobietą. Przeciwnie wiele bym oddał by trafić na wolną, przy której czułbym się tak jak przy tych związanych - nie jestem masochistą. Po prostu na taką nie trafiłem ... jeszcze (mam nadzieję!).

A póki co ... walczę ze sobą, bo znów poznałem kogoś niezwykłego ... nie muszę dodawać w jakiej sytuacji. Emocje ścierają się z rozsądkiem, ale walczę ... cholera ... walczę!

może ogólnie napiszesz jaki kobiety Cię kręcą?