kompatybilność w związku receptą na szczęście?

Byłam w długoletnim związku z kimś kto był moim przeciwieństwem pod względem spędzania czasu czyli: ja do ludzi on od ludzi.
Mimo tego charaktery mieliśmy podobne (zachowania, inteligencja, sposób postrzegania i podejścia do życia).

Związek nie przetrwał ponieważ:
-zawiódł mnie (prywatna sprawa)
Uważam ,że podobieństwa się przyciągają.

Ja i moj chlopak to w pewnym sensie dwa rozne swiaty. Jakos jednak probujemy wszystko pogodzic. On woli spedzac czas w domu, poniewaz przez wiekszosc czasu go nie ma, bo pracuje, ja natomoast lubie wychodzic do ludzi, na dyskoteki, umawiac sie z kolezankami.
Oboje staramy sie usznowac to co lubi druga osoba. Czesto spedzamy czas przed telewizorem, ostatnio coraz czesciej on zaczyna chodzic ze mna na dyskoteki. Jezdze z nim na pokazy samochodow, bo wiem, ze to jest jego pasja i chce go w tym wspierac. Musze przyznac, ze teraz juz z niecierpliwoscia czekam na kolejne pokazy. Ona zaczyna ogladac ze mna programy telewizyjne, ktorych wczesniej nie znosil. Wiem, ze to male rzeczy, ale dla mnie znacza bardzo duzo, bo spedzamy ten czas razem.

Wiem, ze ludzie kompatybilni lepiej sie rozumieja, bo nadaja na tych samych falach, maja takie same zainteresowania. Ale jednak wydaje mi sie, ze cie niekompatybilni maja troche ciekawiej, poniewaz ciagle uczymy sie czegos nowego od drugiej osoby. Mamy wspolne zycia, ale rowniez osobne w ktore partner/partnerka sie nie miesza.

Zgadzam się w 100%.
Często się mówi, że "przeciwieństwa się przyciągają" i jest to prawda. Zawsze nas "ciągnie" do nowego i nieznanego. Ale takie różnice charakterów nie są dobre na dłuższą metę. Po pewnym czasie zaczynamy już dostrzegać różnice, przeszkadzają nam one i po prostu męczą.

Znacznie łatwiej żyć z osobą, która jest choć odrobinę podobna do nas

moj maz jest moim przeciwienstwem, jest poukladany, stanowczy, bardzo zorganizowany w kazdej sytuacji potrafi sobie poradzic. ja na odwrot. pozwalam mu szalec i organizowac moje zycie bo tak mi wygodnie. kiedys z nim walczylam i przyplacilam to jego strata na jakis czas.
widzisz w takich trudnych zwiazkach czesto idziemy na kompromis. dla niego wiele zmienilam w zyciu ale ciagle mam te swoje cechy, ktore naszym znajomym wydaja sie kompletnie nie pasowac do jego. sa wieczory kiedy robimy po mojemu wychodzimy sie wyszalec a sa weekendy kiedy zakladamy kapcie i spedzamy wolny czas w ciszy i spokoju.
kiedys wydawalo mi sie, ze to niemozliwe byc szczesliwa z takim czlowiekiem, ze na dluzsza mete nie damy rady. teraz wiem, ze zycia sobie bez niego nie wyobrazam.

________________________________________________________________

Wieczne Miasto BG

Tak właśnie myśle. Niestety mimo mojego uczucia, zostałem odrzucony z powodu braku kompatybilnosci. Powiedziała mi " nie chce żebyś sie dla mnie na sile zmieniał" ja na to "musimy spróbować sie siebie nauczyć". Wierzcie mi, chcialem. Niestety, był ktoś inny. Bardziej kompatybilny ode mnie.
Wybaczcie off.

Jakieś inne opinie?

Witaj Opiekunko. Bardzo chciałbym uszanować. Niestety, łatwo się mówi. 4 lata dobrych i złych momentów spędzonych z kimś kto znaczył dla ciebie właściwie wszystko z kim starałaeś się planować przyszłość. Kto dał Ci nadzieje, (zaraz przed zmianą decyzji) że też tego chce. A póżniej, inny człowiek którego nie było przy niej gdy najbardziej potrzebowała. Ktoś kogo poznała przed latami w dodatku przez sieć. I ja który chce walczyć o coś w co wierze że nas łączyło. Byłaś kiedyś w takiej sytuacji? Jesteś już doświadczoną osobą. Nie twierdze że co piszesz mija się z prawdą, ale postaw się trochę w mojej sytuacji. Jeśli chcesz, możesz zapoznać się z historią. Wtedy będę ci wdzięczny za każdy komentarz.

Odpowiadając na pytanie z tematu: tak. Choć jak moja poprzedniczka, nie uważam, żeby brak kompatybilności był przyczyną rozpadu waszego związku, raczej mnóstwo niedojrzałych zachowań i problemy z komunikacją. Szczerze mówiąc, dziwię się ludziom, którzy lubią taką szarpaninę w związkach, Ty wytrzymałeś aż 4 lata, rozumiem, że uczucie nie wybiera...ale zastanowiłabym się, skąd u Ciebie pęd do takich 'ekstremalnych emocji'.

Wracając do tematu: idealnie chyba jest, gdy różnice między partnerami powodują wzajemne dopełnianie się, a nie oddalanie. Moim zdaniem, nie mogą to być różnice fundamentalne. Takie sprawy jak wspólne wartości, przekonania, priorytety, wizja przyszłości, podobny poziom intelektualny, nadawanie na wspólnych falach,  są bezcenne, .

W porządku, nie ma problemu w tym, żebyś powoływał się na konkretne sytuacje ze swojego życia - w końcu o to też chodzi w tym temacie. Proszę jedynie o to, żeby ten wątek nie zmienił się w kolejny, taki sam jak Twój poprzedni o problemach z dziewczyną, w którym będziesz prosił o porady. Ten wątek niech pozostanie wątkiem ogólnym dotyczącym (nie)kompatybilności w związku

kompatybilność na pewno jest pomocna. ale nie wiem czy najważniejsza. ważne są i kompromisy i nie uleganie im. wszystko zależy od pary, sytuacji.

ja jestem mieszaniną domatorki i imprezowiczki, więc nie mam problemu,żeby czasem się dostosować do planów i zamierzeń faceta.