Nadzieja. ;(

Aj, nie potrafiłabym na Twoim miejscu zaufać komuś takiemu. Tutaj spotykanie z Tobą, potem z Twoją koleżanką, w zasadzie co rusz powrót do Ciebie, bla bla... Wiem, że to trudne, ale najlepiej to chyba o nim zapomnieć. Bo co, jeśli on ma zamiar ciągle robić Ci taką nadzieję po miesięcznej przerwie? Rozważ to. Można przestać kochać, tylko potrzeba czasu i zajęcia. Jest to ciężkie i długotrwałe, ale także wykonalne. Tak czy owak - wybór należy do Ciebie, my możemy jedynie Tobie doradzać w tej sprawie, wyrażać swoje myśli.

Ja miałam tylko troszkę podobną sytuację (przynajmniej na początku) więc Ci ją przytoczę, a Ty zrobisz z tym co zechcesz jeśli nie chcesz nie musisz tego nawet czytać
Obecnie mam 20 lat tak nawiasem mówiąc

W maju 2009r. zakręcił się koło mnie chłopak, jak się potem okazało mieliśmy wspólnych znajomych i często się zdarzało, że byliśmy na tych samych imprezach/ogniskach. Przez jakieś niecałe 3 tygodnie pisaliśmy esy, często się widywaliśmy, ale tylko w gronie znajomych, miłe słówka itd. W połowie czerwca okazało się, że wyjeżdża na 2 miesiące do pracy za granicę, ale chciał się ze mną pożegnać i zaprosił mnie na spacer. Obiecał, że jak będzie na miejscu to się odezwie do mnie na gg i poprosił o numer więc mu go zapisałam. Przez całe wakacje czekałam jak głupia, ale nic się nie działo. Potem wrócił i już pierwszego dnia pobytu w PL puścił mi strzałkę na telefon, ale byłam zbyt dumna żeby odpuścić, stwierdziłam, że jak miał mnie w dupie jak był gdzieś tam to teraz ja będę miała go gdzieś. Nie odzywaliśmy się do siebie jakiś rok czasu, mieszkamy w jednej miejscowości no i mamy wspólnych znajomych więc często na siebie wpadaliśmy, ale nawet nie było z jego strony głupiego "cześć". A ja chociaż to dziwne przez ten miesiąc od maja do czerwca zdążyłam coś do niego poczuć i nie mogłam przestać. W listopadzie 2009r. zaczęłam kręcić z nowym kolegą z klasy (tamten w tym czasie już miał dziewczynę) i w sumie ku mojemu zdziwieniu tamten stał mi się obojętny jednak z tym z mojej klasy nie byliśmy długo bo oboje czuliśmy, że to nie to chociaż do dziś mile to wspominam. Kiedy zerwaliśmy ze sobą znowu powróciły myśli o M. Dłuugo rozmawiałam ze swoją przyjaciółką, która wiedziała o wszystkim co myślę, co czuję i co się dzieje i stwierdziłam, że obiecuję sobie, że z nim skończę. Przestanę żyć przeszłością, jakimś moim wyobrażeniem o nas, złudzeniem.. w końcu to był tylko miesiąc miłych wakacji, a ja sobie już myślałam niewiadomo co. I faktycznie starałam się jak cholera, żeby o nim nie myśleć. W sierpniu 2010r. byliśmy na tej samej 18-stce, ja trzymałam się kurczowo mojej przyjaciółki i powtarzałam jej, żeby mnie "pilnowała, żebym się do niego nie zbliżała bo w końcu coś sobie obiecałam", no ale wołał mnie na kielicha i jakaś tam luźna rozmowa się jednak potoczyła. No i znowu zaczął do mnie pisać sms, a ja głupia znowu się wkręciłam. Początkiem września 2010r. znowu jechał za granicę i miał zjeżdżać nie wiadomo kiedy, niby na święta w grudniu. Znowu poprosił o mój numer gadu, ale jakoś tak zamieszałam rozmowę, że go nie dostał. Stwierdziłam, że zapewne będzie tak jak ostatnio więc po co się wysilać i robić sobie nadzieję. Pojechał. I tego samego dnia napisał mi wiadomość na nk, żebym podała mu numer gg, odczekałam trochę i wysłałam mu wiadomość z numerem. I faktycznie się odzywał. Pisaliśmy co wieczór po 2-3 godziny, potem zaczął nawet dzwonić 2 razy w tygodniu ale nie byliśmy parą. Zjechał na moją imprezę 18-stkową Było miło, a ja czułam, że coś się jednak szykuje no ale.. za piękne by to było. Któregoś dnia pogadaliśmy poważnie "o nas" i on stwierdził, że nie chce się angażować w związek, bo wie, że jeszcze będzie wyjeżdżał za granice i nie chce mnie w ten sposób krzywdzić i ograniczać, że jestem młoda i mogłabym sobie znaleźć faceta tu na miejscu, który byłby cały czas przy mnie. Nie umiał zrozumieć, że ja chcę jego niezależnie od tego czy będzie wyjeżdżał czy nie. W końcu po jeszcze kilku wydarzeniach o których już nie chcę pisać (ale warto wspomnieć, że po takich wydarzeniach każda normalna kobieta dała by sobie już z nim spokój; nie mówię tu o zdradzie) zostaliśmy razem Jesteśmy w związku od lutego 2011r. jesteśmy szczęśliwi i wszystko naprawdę jest dobrze, tak jak w normalnym związku z "normalnym" początkiem Można powiedzieć, że w sumie na happy end czekałam 2 lata w niepewności i tak naprawdę mając tylko złudną nadzieję, a jednak się udało i nie żałuję niczego

Tobie również życzę szczęścia cokolwiek zdecydujesz