Zerwanie i nadzieja...

Chcialam szczerze wcale się nie odzywac do niego caly miesiąc albo i 2 po rozstaniu, a potem zobaczyć co będzie ale trzymał nas jeszcze wspólny pokój i nasze rzeczy w nim

No dokładnie, jakby nie mógł definitywnie zerwać tej relacji. To jest dla mnje jeszcze bardziej ciężkie bo ja sama nie chcialam tego wszystkiego, a teraz ostatecznie to ja bardzirj dystansuje sie od niego

Jak zrywał to mówił że nikogo nie ma na boku i ja w to wierze. Do seksu też by mnie nie wykorzystał (z pewnych przyczyn po prostu wiem że nie zrobiłby tego)
Ale wlaśnie to niezdecydowanie istnieje w nim. Mam teraz miesiąc spokoju od niego po wiadomości co mu powiedziałam żeby nie pisał, ale jak befzie po miesiącu to nie wiem...

Myślę że jest tak jak mówisz. Chciałabym to zmienić jeśli jeszcze jest możliwe. Wiem, że póki co to tylko się dystansuje, ale gdybym cos próbowala dzialać to na obecną chwilę pewnie to by się skończyło jakimś dramatycznym błaganiem o powrót a tego nie chce. Chciałabym jakoś hmm pokazać mu że radze sobie ze swoimi problemami i że w razie czego mogę go w jego wesprzec? Oczywiście to tego sama muszę się nauczyć dlatego czas, czas, czas. On też coś tam jeszcze do mnie czuje bo z mojego powodu to nawet z tego miasta sie nie wyniósł... a ja serio chce się zmienic. I tak1,5 miesiaca mineło i muszę przyznać że duże postępy byly, ale to jeszcze za mało

To po co by zostawał w tym mieście? Sam mówił ciagle że nie chce w nim być, mówił mi że wyjedzie z niego a nie wyjechał. Tak nie ma nas. Nie ma nas od 1,5 miesiąca nie chcę reanimować trupa ktory zdechł. Chciałabym w przyszłości stworzyć z nim nowy związek na nowych zasadach tylko do tego potrzebuje czasu. On chyba też, bo po znajomych wiem że nadal jest nieokreślony.

Nie ma was. Reanimacja nie pomoże, bo fundament jest zepsuty.

Chcesz zbudować nową relację na zdrowym fundamencie? Na to trzeba czasu, analizy swoich czynów i samorozwoju. Zapomnij o nim i rozwijaj się, aby nie powtórzyć błędów z przeszłości.
Może za pół roku, może za rok uda się wam zejść, o ile jedno z was będzie do tego dążyć i będziecie akurat samotni.

Jestem w dosyć podobnej sytuacji. Moja rada? Daj sobie czas i nie myśl o nim. Myśl o sobie. Rozwijaj się, baw, ciesz życiem.
Za te pół roku czy rok może dojdziesz do wniosku, że go nie chcesz, a jak dalej będziesz chciała to zawsze możesz spróbować. Rozmowa nic nie kosztuje, a czas leczy rany i pozwala spojrzeć na niektóre rzeczy z przeszłości bardziej dojrzałym i empatycznym spojrzeniem.

W ogóle się nie zgodze. To takie szukanie przyczyny na siłę.
U mnie było tak: związek na odległość przez rok, po tym roku facet zamieszkał u mnie w mieście, po roku wspólnego mieszkania oświadczyny, a dopiero po 3 latach od oświadczyn ślub. Czyli chyba dokładnie taka sama historia jak bohaterki. I my jesteśmy razem i wszystko jest ok.

Ja obstawiam inną kobietę.
Albo to że autorko nie piszesz dokładnie całej prawdy, całej historii, bo może mocno mu zaszłaś za skórę, mocniej niż to opisujesz, skoro facet stwierdził że w końcu poczuł ulgę.
I uważam że niepotrzebnie szukasz znaków że on chce być z Tobą. Bo nie wyprowadził się z miasta? No może lubi swoją pracę (albo w tym mieście mieszka jego nowa kobieta). Bo przyjechał po swoje rzeczy a wziął ich niedużo? Bo może zostawił ich niedużo. Jest jasne i oczywiste że on nie chce już z Tobą być.

Pewnie z zaręczynami za szybko macie racje, ale ja sie ich nie spodziewałam. Jak mój ex nagle uklęknął przede mną z pierścionkiem to przepełniona miłością miałam to odrzucić? Wtedy miałam 22 lata i cieszyłam się że jako jedna z pierwszych wśród moich znaj przechodze ten okres.
Co do przewinień tak jest co nie powiedziałam. Mój były partner po raz pierwszy zobaczyl mnie gdy mialam ranę cięta. Tak sama to zrobilam, tak byłam w depresji i byłam masochista. Nie będę się tlumaczyć z tego, problemy psychiczne sa byly bedą, a blizba zostanie do końca życia trudno. Nie ukrywałam nigdy przed nim tych problemow ale zawsze optymistycznie mówil damy radę. No i w to uwierzyłam. Depresję jako tako pokonałam, ciać się przestałam (juz z rok ani razu), ale on zawsze widział mnie przez pryzmat osoby która chce siebie skrzywdzić. Zapewniałam go że nie, ale nie wierzyl w to. W dzien kryzysu zdenerwowalam się na niego bo poszedl na impreze o ktorej mi nie powiedzial i chociaż na wieczór umowilismy sie ze obejrzymy film to mimo pisania do niego co 1h kiedy bedzie odpisywal tylko ze zaraz wraca. Wkurzylam sie i powiedzialam że w takim razie ja wychodze na calą noc i chuj. Padał wtedy deszcz a ja nie wzielam parasolki no i wrocilam cos przed pólnocą przemoczona. Wtedy uznal że nie ma sil na to. Może ten dzień kryzysowy to bez tego i tak by nadszedl. Zawsze mi mowil gdzie i do kogo idzie a ja nigdy nie mialam z tym problemu. Do tej pory mialam (nie cięlam się, ale raz na miesiąc zrobilam coś co mozna by pod to podciagnąć > nie że jakaś cielesna krzywda ale no takie wyjście w deszcz np.) Ale po zerwaniu dostałam na to blokade ciesze się w sumie. Szok czy tsm trauma jakoś to pokonała.

A co do tego czy cos jeszcze do mnie czuje
-sam powiedział mi że zostal w lublinie ze względu na mnie
- znajomym mowi że nie wie czy bedziemy razem i nie szuka nikogo
- proponowal mi zebym sie przeprowadzila z wynajmem w poblizu niego
- mówił że tęskni za rozmowami ze mną

No wiem. Po tym zmotywowałam się zapisać do psychiatry psychologa etc. Naprawdę zaczęłam pracę nad sobą dlatego też go od siebie odsuwam. Nie chce żeby mnie widział jako osobe smutna, nieradzaca sobie. Chce żeby zobaczył mnie od tej drugiej strony. Ale po prostu czuje ze do siebie pasowaliśmy i przez te  problemy tak wyszło. Jak rozmawialismy jeszcze przez neta zaznaczałam mu że mam problemy ze sobą i nie chce zwiazków przez nie bo wiem że to niszczy. Zeby bylo smieszniej w liceum sama byłam w zwiazku z gosciem co miał depresje i z nim zerwałam bo tez się wypaliłam. Tylko ja to zrobilam zupelnie już na chłodno i bez emocji powiedziałam też przy tym że to definitywny koniec i żeby na nic nie liczył. Urwałam wtedy kontakt i przez rok ze sobą wcale nie rozmawialiśmy.
A tutaj widzę że on nie wypalił uczucia do mnie tylko doznał... hmm traumy?

Przestań myśleć co on czuje. Odpowiadasz tylko za swoje uczucia. Jego nie znasz.

Zajmij się sobą. Terapią. Dużo czytaj o samorozwoju. Na facetów (może na tego konkretnego z tematu, kto wie, ale to nie teraz. Teraz o tym nie myśl) przyjdzie pora.

Mój opis na tinderze. Według mnie bardzo prawdziwy.

Teraz nie jesteś osobnym owocem. Szukasz drugiej połówki jabłka która Cię naprawi/scali. A to jest toksyczne. Sama musisz przepracować własne problemy, aby stać się osobnym owocem.
Musisz pokochać siebie. Przebywanie ze sobą. Przewartościować życie. Znaleźć cel, wartości którymi się kierujesz, co sprawia, że czujesz się ważna, doceniania, co sprawia, że masz wysokie poczucie wartości.

No w tej chwili to ucięłam kontakt więc nie bawię sie w bycie przyjaciółką. Wyjaśniłam że musimy się skupić na sobie, że oboje się pokiereszowalismy po tym wszystkim i żebyśmy starali się nie myśleć o sobie nawzajem a po sesji poprawkowej do niego napiszę i zobaczymy co będzie. On się nato zgodzil. Jednocześnie zaznaczyłam że mogą pojawić się osoby trzecie, czy uznamy że jednak to nie to, czy wg helikopter w nas walnie i umrzemy ale no jakiś tam plan na nawiązanie kontaktu za miesiąc jest

Jeśli jeszcze coś do niego czujesz, to im mniej wiesz, tym lepiej będziesz spać, zwłaszcza jak on sobie kogoś znajdzie. Jak nie będziesz wiedzieć, to snu Ci ta informacja nie zakłóci.

Jeśli problem było to, że nie miałaś czasu z powodu studiów, to gość też mógł to zakomunikować, że ciężko mu z tego powodu i chciałby z tobą spędzić więcej czasu. Była w ogóle z jego strony taka próba? Czy milczał, milczał, aż w końcu wybuchł, że on już dłużej tak nie może?

Umówienie się na kontakt za miesiąc to nie jest urwanie kontaktu...

Ale ciągle masz nadzieję złudną, ale to sama zobaczysz.

W takich sytuacjach paradoksalnie szansa jest wtedy kiedy odpuścisz. Zajmiesz się kompletnie sobą.
Możesz sobie w głowie ustalić, że jak uznasz to za stosowne i będziesz jeszcze tego chciała to się odezwiesz.
Z doświadczenia tutaj forumowego widać, że po takim czasie "abstynencji" ludziom nie chce się wracać do exów.

Ja dopiero zacząłem odnosić sukcesy w terapii kiedy odpuściłem kompletnie.
Twoje zadanie to skupienie się na sobie, na terapii, na rozwoju, a nie myślenie codziennie co robi mój ex.

Chcę powiedzieć, że nie ma co teraz myśleć o jakimkolwiek powrocie, bo jak do siebie wrócicie, to powód rozstania nie zniknie.
Chcę powiedzieć, że lepiej wyjąć sobie z tego nauczkę na kolejne związku, bo tutaj raczej już nie ma szans na nic. Albo jesteś na orbicie, albo faktycznie odwalało Ci tak bardzo, że on już nie wytrzymał. Nawet jak do siebie wrócicie, to będziesz u niego na cenzurowanym i po jednym nawet małym odpale dostaniesz kopa w tyłek.

Lepiej się odciąć całkowicie i nie wracać do tego, co było.
I uwierz, że te przypadki, gdzie ludzie wracają do siebie, a potem tworzą wieloletnie dobre związki to jest naprawdę ułamek procenta. W przeważającej większości jeżeli już do siebie wracają, to szybko wszystko sypie się kolejny raz. Ale chyba każdy musi to sprawdzić na własnej skórze.

No właśnie jego bład ze nie komunikował nic tylko wybuchł  jeszcze kilka dni wczesniej o ślubie mówił...

Wracają. Ale tylko jeżeli druga osoba na prawdę zrozumie i przepracuje ten problem. Do tego staż związku też ma rolę, im dłuższy tym ciężej wrócić, bo tym lepiej siebie poznali.
Takich ludzi jest ułamek. Ludzie to z reguły egoiści nie widza na prawdę w sobie problemów.

Za mało czasu. To jest kwestia miesięcy. Aby to się udało moim zdaniem musisz odpuścić.
Niech się spotyka z kim chce, Cię to nie obchodzi. Zajmij się sobą.
Myślenie, że jesteś na orbicie dobije Cię psychicznie i zacznie się psychoza...

Ja akurat wierzę w takie rzeczy. Jeśli macie być ze sobą to będziecie za pół roku, za rok, dwa, pięć.
Tylko musisz stać się osobą która jest całym owocem

Ja widzę opcję, jeżeli osoba na prawdę szczerze weźmie się za zmianę. Książki lub terapia i te sprawy. Tylko to jak pisałem jest ułamek ludzi. Wielu zaczyna i szybko kończy.

Mi moja luba powiedziała, że bardzo ceni to, że widzi we mnie zmianę. Ale zabiło nas to, że próbowaliśmy być razem kiedy ja próbowałem się zmienić.
Nie wytrzymała psychicznie tego, że obrywa obuchem, a mentalnie jest dosyć krucha i wrażliwa. Do tego doszło dużo kłamstw (W dobrej wierze, ale to nadal kłamstwo) z mojej strony i mieszanka gotowa.

Dla mnie to wygląda, że ex autorki też ma spore problemy ze sobą. Tak nie mówi facet ogarnięty emocjonalnie.

Hej, wieszłam jeszcze teraz tu bo zauważyłam odpowiedzi na temat mojego ex. Właśnie trochę je przemyślałam na temat tego, że u niego coś też nie halo... i hmm rzeczywiście. No mój ex wg jest 5 lat starszy ode mnie + wydawał się stabilny w emocjach ale pamiętam jak poznawalismy się w tej grze że był po rozstaniu, chyba jakieś pół roku po. Był z tą dziewczyną pół roku i też z nią zerwał, mówił mi wtedy że z charakteru kompletnie do siebie nie pasowali i ok tak może być, ale pamietam jak mi też mówił że miesiąc przed zerwaniem planował się jej nawet oświadczyć... poza tym z tego co wiem w innych związkach nie był.

No i generalnie jak my zaczęlismy zawiązywac ze sobą relację to on jeszcze żył trochę tamtą. Mimo że to on zerwał, to pamiętam że strasznie tęsknił za tą dziewczyną ale ona już z kimś była...

Plemiona2

Grałam w to będąc na innym kierunku studiów w sumie z nudów. Mam bardzo analityczny mózg i nie miałam gdzie używać jego hmm mocy obliczeniowej. Jak poszłam na farmację rzucilam tą grę, a jak miałam urwać już kontakty z ludźmi z tej gry to nagle mój ex zaczął walczyć o naszą głębszą relacje. W sumie to nie wierzyłam w tskie poznawanie partnera. Dla mnie ludzie z internetu do tej pory zawsze byli anonomowi

No on wszedł ze mną w taki związek wiedział od samego początku. Mnie z kolei w nim urzekło to że mnie zaakceptował po prostu i nie uważał że mój problem jest błahy. (moi rodzice jednak nigdy nie byli dla mnie wsparciem).
Chciał, żebym z tego wyszła, i ja chociaż parę miesięcy upierałam się, że nie da się już, że taka jestem i nic się z tmy nie da zrobić, to potem jednak jakoś przekonał mnie, że mogę chociaż spróbować. I zaczęłam tą mozolną pracę nad sobą. Naprawdę to magia > jeśli przekona się samego siebie, że da się zmienić, to już jest krok milowy.
I rzeczywiście, słuchałam podcastów psychologów, psychiatrów, oglądałam filmiki motywacyjne. (do psychologa bardzo bałam się iść) jednak na ten moment takie rzeczy wiele mi dały. Przestałam mieć myśli samobójcze, przestałam się ciąć, wychodziłam z myśli depresyjnych, zaczynałam planować przyszłość mieć marzenia.

Kiedy ja zaczęłam sobie ogarniać to wszystko mój ex jakby zaczął uważać, że ja się nie zmienię, że nie wierzy w to, że po rpsotu to trwa za długo, że chciałby to jakoś ode mnie zabrać, a nie może. Tłumaczyłam mu, że to nie jest takie łatwe, że nie da się z dnia na dzień, że ja potrzebuję miesięcy jak nie lat na to bo od samego dzieciństwa miałam problemy psychologiczne, ale wtedy im lepiej mi sżło wychodzenie z doła, tym jakoś mniej we mnie wierzył (irracjonalnie trochę).

Jak zamieszkał jakoś ze mną to myślę, że mogę powiedzieć, że depresja mi minęła, zostały dość silne lęki społeczne. (nie mogłam zadzwonić na obcy numer, odebrac połączenia z obcego numeru, pójść do lekarza > w tym psychologa i wiele innych). Zaczęłam więc rozpracowywać ten problem co było o wiele cięższe niż depresja. Jakoś wbicie pozytywnych myśli do głowy było dla mnie łatwiejsze niż kontakt z obcym człowiekiem. No ale stwierdziłam, że dam sobie radę. I zaczęłam zagadywąc obcych ludzi o pierdoły, pytać się w sklepie kasjerek o dzien etc. im bardziej się bałam czegoś zrobić, tym większą czułam satysfakcję i to jakoś powoli mnie napędzało.

Mimo wszystko byłam właśnie w tym okresie też kłębkiem nerwów bo ciężkie studia, nie wyrabiałam się i ze swoim ex w sumie mieszkając w 1 pokoju przeszkadzaliśmy sobie nawzajem. Ja chciałam się uczyć to on grał na kompie (klikanie klawiatury jak trzeba wbijać wzory chemiczne na pamięć jest niedozniesienia), potem on chciał się uczyć programowania to mój widok go rozpraszał i tak w kółko. No nerwowo było, ja jeszcze te swoje problemy społeczne i jak miałam jechać do rodzinnego miasta to uznał że nie ma sił na ten związek.
Ogólnie potem się dowiedziałam że bał się że się zabiję, że mu się to śniło. To dla mnie brzmiało tak jakby kompletnie nie zauważył tych wszystkich zmian na przestrzeni lat tylko patrzył na mnie przez pryzmat pierwszego spotkania ze mna. Dodatkowo to zabolało ale jednocześnie dało kopa w dupę. Jechałam na praktyki których też zresztą bardoz się bałam więc chciałam je wykorzystać jak najlepiej. No i myślę że się udało, podczas tego okresu zrobiłam wiele rzeczy, które wcześniej mnie rperażały, zapisałam się też do psychologa.

No i też teraz taka sytuacja dla mnie niejasna, że były od czasu do czasu szuka kntaktu czy tam pyta po znajomych co tam u mnie. Myślę trochę że robi to z poczucia winy, czy jakoś mu mnie żal, ale ostatnio powiedziałam mu żeby się bewzględnie ze mną nie kontaktował, bo ja się teraz ogarniam, że mi jest potrzebny detoks od niego, a we wrześniu mam egzaminy ale np. wysłał mi po tym filmik z naszym chomikiem...

W sumie zaczynam już tak naprawdę myśleć, że możemy nie być razem. Teraz mam taki troche dołek kiedy impuls do zmian minął a przychodzi świadomość, że już nie ma tej osoby obok mnie. Że jak się pojawi to to wcale nie musi być on, albo to wcale nie musi być prędko mogą minąć miesiące i lata, a ja muszę jakoś sobie życie układać sama.

Wolałabym raczej wierzyć, że nie jest typem ratownika. Ale też w pewien sposób wiązał się ze mną będąc smutny bo rozstał się właśnie pół roku przed związaniem ze mną z eks.

Ale w ostatnim miesiącu przed zerwaniem ze mną powiedział w sumie 2 zdania na przestrzeni paru dni które były dla mnie dość dziwne. 1. "Ciekawe czy będę ci jeszcze potrzebny jak ogarniesz swoje lęki" oraz "mam wrażenie, że im bardziej wychodzisz do ludzi, tym bardziej się mnie boisz". Obie rzeczy są dla mnei całkiem niezrozumiałe bo nigdy nic takiego nie dałam mu do zrozumienia.

No od dzieciństwa miałam problem ze zdrowiem psychicznym. Mój ex związał się ze mną w momencie w którym bylam tak na dnie że może jeszcze miesiąc takiego stanu i by mnie nie było tak szczerze, ale motyle w brzuchu a potem chęć pracy zrobiły swoje. Tak szczerze to w momencie zerwania moje zdrowie psychoczne i tak było na o wiele wyższym poziomie niż przez większość mojego życia.
Teraz zaczynam mieć myślenie, że w sumie juz mi aż tak nie zależy, że jeszcze trzyma mnie przyzwyczajenie i wspomnienia, że sama bym się nie starała o ten zwiazek, bo jednak w chujowy sposób go zakończył, że moze ewe bym sie przekonała gdyby sam dosadnie pokazywał że chciałby spróbować jeszcze raz, ale czy tak zrobi pewna nie jestem. Na pewno wiem za to, że jest szczerze zdziwiony że sobie radzę, że nie potrzebuję jego (wyobrażał sobie że nez jego pomocy nic mi się nie uda) i że o nic go nie prosze. Kto wie w jaki sposób to odbierze.

No i przede wszystkim dla mnie takie wow, że teraz w końcu wzięlam sprawy w swoje ręce, owszem jestem bardziej wrażliwa, niż inni ludzie, gorzej idzie mi kontrolowanie emocji > wybucham radością i płaczem. Emocji gniewu, frustracji, zazdrości za to wcale nie mam.
No ale generalnie jestem z siebie dumna że potrafię wiele spraw załatwić bez pomocy innych i idzie mi to nawet czesto lepiej niż jak wtedy kiedy mój byly coś robił za mnie, czy mi pomagal

No u mnie już takiego użalania nie było od dawna... nie wiem. Zobaczę za jakiś czas jak to będzie wyglądało wszystko, no nie mam juz wielkiego parcia ale szkoda mi tego naszego uczucia i hmm dopasowania(?) Żal by bylo to na zawsze utracić. Wiem też że zerwal ze mna pod wpływem znaj z pracy w tym jednej dziewczyny z którą miał bardzo bliski emocjonalny kontakt - nie wierzę że zaszła zdrada fizyczna bo laska ma faceta + zastrzegł że nic takiego nie było. A ja też nigdy nie byłam typem zazdrosnicy i raczej go pchałam w ludzi.

Nie wiem czym jest zdrada emocjonalna, ale w pewny sposób ostatnie dni w zwiazku czułam się dość źle bo widziałam, że właśnie uśmiechał się do telefonu i podrywał jak słyszał wiadomości z messengera. Z 2-3ostatnie dni przed jak szedł do kąpieli patrzyłam z kim tak pisze i to była ta dziewczyna. Niby jakieś duperele, ale ona wysyłała mu no dość dużo serduszek + jej styl wypowiedzi był bardzo emocjonalny właśnie. Przypominał mi trochę mój jak jeszcze nie bylismy razem, ale już prawie... nigdy wcześniej nie zaglądałam mu w telefon ale wtedy jakoś... a potem jeszcze jak już się wyniósł a ja zostałam ostatnie 3 dni przed wyjazdem czytałam z jego lapka mess i ta dziewczyna wtedy mówiła mu że dobrze zrobił, że ona może go zawsze pocieszyć, zawsze może na nią liczyć etc.

A już sama nie wiem i tak czego chce w tej chwili chce. Nie powiem miałam do tej pory idealistyczne marzenie, że partnera seksualnego będę miała tylko jednego w życiu. W wieku licealnym miałam chlopaka przez 4 lata, no ale że nie bylam go pewna to nigdy mu na seks nie pozwoliłam. Potem też mialam przez rok platonoczna milość do faceta ktory mnie nie kochał, ale zarazem trzymał jako przyjaciółkę bo myślal że wywalczy bonus, ale ja się uparłam że zrobię to tylko z osoba ktora chce być ze mną na zawsze. Potem sie tam przewinął ktoś no i on. Jakoś i tak dopiero po oświadczynach to zrobiliśmy... a teraz trochę czuję się pusto przez to. Możliwe że to mnie trzyma.

No troche tak religijna. Ale ja sama z siebie nie mam poczucia że to grzech. Bardziej chciałam robić to tylko z jednym jedynym

Wiecie co? Zobaczę w sumie jak to pójdzie za jakiś czas. Teraz się przeprowadzam i przy tym wygrzebałam swoje stare pamiętniki. Jeden prowadziłam z przerwami od jakoś 12 lat do momentu kiedy związałam się ze swoim byłym (oczywiście z przerwami, bo żaden tak dużej historii życia by nie zmieścił). Powiem tak - człowiek jakoś tam ma wspomnienia jak się czuł z jakiegoś tam okresu, ale to są przebłyski, a to jakie ja miałam wpisy przed samym związaniem się z ex to ja się sama dziwię, że po pierwsze ten człowiek w to wszedł, po drugie, że ja przeżyłam ten okres, po trzecie, że jak to możliwe, że ktoś może tak czarno widzieć i jeszcze dodatkowo to byłam ja. Wtedy nieporównywalnie byłam na samym swoim życiowym dnie.

Po zerwaniu zaczęłam prowadzić jakiś nowy pamiętnik i powiem, że to co pisałam po samym zerwaniu tam to i tak nawet w połowie nie dorównywały rozpaczy którą czułam przed rozpoczęciem związku. Teraz w sumie czuję się chyba najlepiej w swoim życiu, wyszłam do ludzi, myślałam ogólnie, że jestem introwertykiem, a tu jednak wyszło, że do tej pory byłam zakompleksionym ekstrawertykiem. Mam pewność siebie, pewne motywacje, zaczynają się pojawiać marzenia nie związane z ex.

Oczywiście czuję przywiązanie w myślach do niego, myślę o nim często w ciągu dnia. Zdaję sobie sprawę, że nawet jeżeli to on zerwał ze mną, także musi często o mnie myśleć. Dowodem tego jest chociażby to, że pyta się o mnie przyjaciółkę, czy lajkuje po paru minutach jakąkolwiek relację którą dodam na fb. Teraz się odcięłam od niego, nic zero kontaktu, nie piszę, nie spotykam się z nim, nie pytam o niego nikogo, może nawet mieć teraz jakąś dziewczynę, mam wywalone.

Chcę po prostu sprawdzić  za miesiąc, za dwa zależy kiedy będę gotowa, czy rzeczywiście uczucie się do mnie wypaliło, czy poczuł się skrzywdzony przeze mnie czy przemęczony moimi problemami, czy to, że się wtedy zastanawiał czy będziemy razem czy nie to rzeczywiście miał takie myśli, czy bardziej tak mówił bo bał się mnie skrzywdzić, czy z poczucia winy.

Z perspektywy czasu cieszę się serio że do tego zerwania doszło. Dało mi to serio powera, żeby odkryć swoje wnętrze, motywację do wyzbywania się reszty swoich problemów. Nie mówię że jest fantastycznie, ale teraz kiedy nie mam oparcia w postaci swojego ex muszę sobie radzić sama, i widzę, że sama daję sobie radę! To dodatkowo motywuje (w końcu ex wiązał się ze mną, kiedy z niczym nie czułam, że daję sobie radę, kiedy chciałam odejść), a tu po 3 latach z nim znowu jestem sama... i jest dobrze! To fenomenalne. Będąc z nim miałam lęki - sama zresztą często mu mówiłam, że nie wiem co bym bez niego zrobiła, że pewnie bym nie poradziła sobie, że dobrze że już zawsze będziemy razem. Uczepiłam się go trochę jak bluszcz.

Może dla was to, że będę próbowała coś ten kontakt odtworzyć za jakiś czas (może on pierwszy będzie chciał, może nawet teraz chce(?) bo jak wcześniej mówiłam kazałam mu nie odzywać się do końca sesji poprawkowej) to odgrzewanie kotleta. Ale serio jestem ciekawa jaki będzie miał do mnie stosunek. Związał się kiedy byłam najgorszą sobą, a co się stanie jak będę najlepszą? I jak będzie przede wszystkim widział, że nie potrzebuję opiekuna, a serio partnera, a z nim udało mi się nawiązać duchową / emocjonalną relację - to chyba jest dla mnie najważniejsze.

Ludzkie zachowania są podobne. Po przeczytaniu wielu tematów z tego forum można zauważyć pewne schematy które przeważnie się sprawdzają.

Jak Madoja sądziłem, że tutaj wchodzi w grę inna kobieta i się nie myliłem.
Myślę, że nawet jak byliście razem to ta koleżanka doradzała Twojemu exowi co robić. Oczywiście doradzała tak aby jej było lepiej, czyli stawiała Cię w ciemnym świetle.

Dobrze, że się podniosłaś

Mam tak samo, że nie pamiętam złych rzeczy w życiu. Pamiętam jak przez mgłę. Co jest z jednej strony dobre (pozwala zachować pozytywne nastawienie do świata), a z drugiej złe (wybaczam wszystko i szybko zapominam krzywdy).
Ale uważam, że to lepsza postawa niż chować gniew latami czy rozpamiętywać złe rzeczy, bo to raczej prowadzi do psychozy i nie pozwala cieszyć się życiem.