Jak wiele innych...

Czy to jedyny powód, dla którego z nim jesteś?
Jesteś młodą osobą i nie możesz myśleć, że już nikogo nie poznasz. Całkiem sporo kobiet poznaje właśnie tę drugę osobę w wieku 40-50 lat i są szczęśliwe, a Ty dopiero masz 22.
Druga sprawa, z tego co piszesz to nie byłaś nie w porządku w stosunku do chłopaka - przecież nie musisz się tłumacz z tego jak spędzasz każdą minutę - a jego reakcja to szkoda pisać (że już o przekleństwach nie wspomnę).

mata hari, nie, to nie jest jedyny powód, ale nie umiem też podać argumentów dlaczego tak się boję go zostawić. Mam pewną teorię na ten temat. Zawsze jak grożę rozstaniem to nie robi to na nim wrażenia. Jak mieliśmy przerwę, to bardzo mnie bolało to, jak się obnosił i afiszował tym, że beze mnie świetnie sobie radzi. Czułam się bezwartościowa. Teraz dopiero zdałam sobie z tego sprawę. Że nie mogłam znieść, nie mogę znieść myśli, że on może żyć beze mnie. To chore...

Leila01, rozumiem, gdybym zrobiła naprawdę jakąś straszną rzecz, ale mam czyste sumienie i on nie ma podstaw, żeby mi nie ufać. Nie mam nic do ukrycia przed nim. Kompletnie nic. W przeciwieństwie do niego. On pisał z innymi dziewczynami i się spotykał, ale mniejsza z tym, bo po naszych przejściach zdecydowaliśmy dać sobie szansę. Z mojej strony miał wobec tego czyste konto, choć było to trudne dla mnie, by go nie sprawdzać na każdym kroku, ale jak powiedziało się "a" to trzeba powiedzieć "b". Wydaje mi się, że może on czuje się winny, że jednak zrobił mi tam kiedyś świństwo i teraz szuka byle powodu, żeby siebie "wybielić" i udowodnić sobie (i mnie), że też nie mam czystego sumienia. Nie wiem, czy dobrze to wyjaśniłam.

Bardzo poważnie myślę o rozstaniu, bo on chyba sam podświadomie tego chce, skoro na siłę szuka powodu do kłótni, ale nie wiem, czy dam radę...

jestem pewna, że dasz radę...teraz tylko masz wątpliwości, bo nie wyobrażasz sobie, że możesz być sama a potem z kimś innym u boku...nie wyobrażasz sobie, dopóki nie spróbujesz...jeśli decydujesz się zakończyć związek, w którym nie czujesz się w pełni szczęśliwa, to rozstanie owszem będzie boleć, ale szybko uświadomisz sobie, że teraz możesz byś sobą, nie udawać, nie kłamać...masz dopiero 22 lata..jeszcze dużo szczęśliwych chwil przed Tobą, tylko pozwól im nadejść

Droga majorko1,
uderzaja mnie  dwie rzeczy:
1. piszesz 

-wydaje mi sie , ze nie musisz nic mu udawadniac. Dlaczego myslisz , ze musisz?
2.piszesz     

-to okropne. Ty mu grozisz rozstaniem ? Dlaczego?

Przeciez , jak chcesz sie z nim rozstac, to mozesz sie po prostu rozstac.Nie grozac.Grozac mu i nie rozstajac sie , jestes niewiarygodna.Chcesz przeciez , zeby Cie szanowal.

Dziękuję za wszystkie Wasze odpowiedzi. Każdy z Was ma po części rację. Mam dopiero22 lata, a zachowuję się jakby mój świat kończył się na nim. Te moje wszystkie szantaże, czy grożenia pożal się Boże, (brak słów, że zniżam się do takiego poziomu) są po to, by sprawdzić jak mu zależy i czy w ogóle zależy.

Co do wypowiedzi, że w nerwach mówi się różne rzeczy to owszem, zgodzę się częściowo. Pod wpływem emocji można powiedzieć za dużo, ale chwila wzburzenia mija i wtedy chyba się przeprasza... Przynajmniej ja tak robię jeśli mi się zdarzy.

Oczywiście, że chcę żeby mnie szanował i mówię mu o tym, że szacunek to jedna z najważniejszych rzeczy w związku. I to prawda, że czeka nas dużo pracy, bo wiele przeszliśmy przez te lata. I ja się starałam z całych sił. Jednak po tym incydencie mój zapał osłabł. Pomimo szczerej rozmowy i wyjaśnienia nie jestem już tak bardzo skłonna do poświęceń, napraw i starań. Dużo myślałam i stwierdziłam, że pozostawiam rzeczy swojemu biegowi, zobaczymy jak t się rozwinie.

Pozdrawiam i jeszcze raz dzięki.