Kto w waszym zwiazku tak naprawde jest mezczyzna?

a dla mnie to jest patent na szybkie zakończenie związku w delikatny sposób...wolę bardziej władczych facetów...

haha niezle taka ostra kobietka! Ja tak sie kiedys czulam jak bylam z mlodszym od siebie. Nie podobalo mi sie. Chyba lubie sobie ponarzekac, lubie jak to o mnie zabiega facet pyta czy go kocham czy tesknilam. Lubie tak. Nie cierpie nianczyc facetow.
Wole jak moj maz glaszcze mnie po glowce i masuje stopy. Ale ostatnio mielismy mala awanture w domu, pogrozilam paluszkiem postawilam swoje warunki i moj wielki macho man bez mrugniecia powiedzial Tak jest!
Dodam, ze lubie podac fajny obiadek mezusiowi jak wroci z pracy i zaserwowac mu cos pod nos. Ale czesciej dostaje sama pod nos cos na co mam ochote. Podaj piwo kobieto nie wchodzi w gre. Ale czasem w zartach slysze inne pseudo -macho komentarze ktore wiem ze sa zartami. Trzeba sie szanowac w zwiazku

______________________________________________________________________

Wieczne Miasto BG

O bogu, nie wytrzymałabym z taką miągwą. Nie cierpię nadmiernie zakompleksionych i niepewnych siebie ludzi, a ten Twój ciągłymi łkaniami wystawia sobie właśnie taką ocenę. Zero zaufania albo tylko pozorne, bo przecież w ich mniemaniu są "słabi" i pierwszy lepszy z brzegu może się okazać dla nich poprzeczką nie do przeskoczenia; potrzebują wiecznych, męczących zapewnień o dozgonnej miłości; albo wysnuwają durne teorie, że kobiety/mężczyźni są źli, zdradliwi, podli, kłamliwi bla bla bla; często stają się duszącym "bluszczem", bo przecież przy ich niskiej samoocenie są zdania, że nikt inny już nigdy ich nie zechce i będą pilnować "zdobyczy" jak pies kości.

Nie do zniesienia.

Ale skoro wybrałaś takiego a nie innego, i to nie jest pierwszy raz, to znaczy, że coś Cię w takich typach kręci. Może lubisz pełnić w związku rolę "opiekuna"?

Autorko watku, podziwiam Cie za to, ze mozesz i chcesz byc z kims takim. I nie, nie jest to wycieczka osobista ani proba pojechania po Twoim mezczyznie jak po burej suce, ale raczej podziw. Podziw, ale bez zazdrosci. Moim zdaniem Twoj problem doskonale ilustruje kierunek, do jakiego zmierzaja wspolczesni mezczyzni. Od dziecka powtarza sie im, ze maja prawo do lez, ze moga byc slabi, ze powinni mowic o swoich uczuciach, szukac pocieszenia i pomocy. Oczywiscie nie ma w tym niczego zlego, ale przy jednoczesnym braku nauki zaradnosci, odpowiedzialnosci i radzenia sobie z problemami daje taki wlasnie efekt - ze silniejsza plec jest tak naprawde ta slabsza. W efekcie wielu wspolczesnych mezczyzn jest zupelnie zagubionych w rzeczywistosci i ciezko jest im sie odnalezc w meskiej roli.

Napisalas jednak, ze Twoj ukochany byl wczesniej inny. Probowalas z nim o tym porozmawiac? Moze wydarzylo sie cos, co sprawilo, ze sie zmienil? Co on o tym wszystkich sadzi?

Boze, ale jak? Jak Ci sie to udalo? Bo ja tez juz kilka razy probowalam sie przestawic na tryb "slabej kobietki" i zawsze po kilku godzinach/dniach nieswiadomie wracalam do starej siebie, czyli ze ja sobie sama poradze i o nic (=pomoc, uwage, zainteresowanie) prosic nie bede.

Wlasnie nie. Bylam kiedys w zwiazku z kolega. Przez kilka lat znajomosci mialam okazje zobaczyc, jak on zachowuje sie "w parze". Zawsze byl silnym macho, robil swojej "misi" kanapeczki, dmuchal gdy bylo jej goraco i chuchal, kiedy marzla. Kilka miesiecy pozniej przestal byc z nia, a zaczal ze mna i sytuacja byla praktycznie taka sama. Ja chyba po prostu pozbawiam facetow jaj. Ale nie wiem JAK mi sie to udaje.. zwlaszcza, ze wcale tego nie chce!

Tak. Twierdzi, ze wczesniej po prostu do konca go nie znalam, a teraz wreszcie znalazl kogos, przy kim moze byc soba i nie musi niczego udawac.

**
Mimo tego wszystkiego dobrze mi z nim, to chyba jak na razie moj najlepszy, najpowazniejszy zwiazek. Tylko te ciagle klotnie (on czuje sie niepewnie, ja trace cierpliwosc etc) powoli zaczynaja mnie wykanczac.

Semiramida (wczoraj ogladalam jakis durny teleturniej i jedno z pytan dotyczylo Semiramidy Dzieki temu dowiedzialam sie, kim ona byla )
Mozliwe ze tak bylo, ale mozliwe tez, ze on narzekal na poczatku mniej. A na mnie takie narzekanie dziala jak plachta na byka, zamiast spokorniej, przytulic do piersi i pozachwalac, jakiz to on nie jest cudowny i nigdy nie bylo mi lepiej - ja najezam sie jeszcze bardziej; wlacza mi sie tryb "Nie podoba sie, to spadaj!" i o. Od razu wydaje mi sie, ze skoro narzeka, to znaczy ze mu sie bycie ze mna nie podoba, a skoro sie nie podoba, to niech odejdzie, niech nie marnuje mojego czasu.

..oczywiscie kiedy to juz sie stanie, przez miesiac bede wyla w poduszke, ale nikt sie o tym nie dowie, zebym nie stracila twarzy.

W moim związku to facet jest facetem, a ja kobietą - silną, zaradną, ale jednak kobietą, która dzięki temu czuje się bezpiecznie i od czasu do czasu może pozwolić sobie na gorszy dzień czy słabość, licząc przy tym na wsparcie i wyrozumiałość. My nie potrzebujemy wciąż gadać o tym, że jesteśmy ze sobą, bo tego chcemy, zapewniać się, że od siebie nie odejdziemy i że jesteśmy najważniejsi, bo to się po prostu wie i czuje. Oboje jednak potrzebujemy miłości, czułości, zainteresowania, ale czyż nie na tym właśnie polega emocjonalnie zdrowa relacja?

Loveaellie, jeśli ta sytuacja Ci przeszkadza powinnaś zastosować najcudowniejsze lekarstwo tej cywilizacji jakim jest szczera rozmowa. Powiedz wprost, że kiedy patrzysz na taką jęczącą kupkę nieszczęścia (oszczędź mu jednak tak obrazowego opisu ), to on nie zyskuje, a traci w Twoich oczach. Zapytaj też skąd to zwątpienie w Twoje uczucia i czy słowa są ważniejsze od tego, że Ty po prostu z nim jesteś, choć przecież wcale nie musisz? Jeśli nie zrozumie, to trudno, sam sobie wystawi świadectwo, że nie dojrzał do dorosłego i poważnego związku, a Ciebie zdaje się zabawa w chłopczyka i jego opiekunkę nie bardzo interesuje. Sama piszesz, że gdzieś tam podświadomie czujesz, że nie możesz pozwolić sobie na najmniejszą chwilę słabości, bo wtedy oboje - tym razem już wspólnie - zupełnie się w tym smutku pogrążycie, ale przecież nie da się być zawsze twardą i silną, każdy z nas ma czasem słabszy dzień i to właśnie wtedy powinien mieć świadomość, że może na to drugie liczyć.

W moich związkach sprawdzała się ta reguła: ja byłam "szyją" a mój partner "głową", czyli:
Mężczyzna chce się czuć ważny i doceniony  w związku a kobieta powinna być na tyle umiejętna ,żeby on wykonywał jej decyzje ale nie odczuł tego ,że jest sterowany=szyja kręci głową (mam nadzieje ,że zrozumiecie).
!! aha to nie jest manipulowanie-nie mylić!!

Jednak są mężczyźni zwani : 'torba cukru" , zakompleksieni, niepewni, niezdecydowani, bojaźliwi i zauważyłam (po znajomych) , że tam dominują kobiety i ich męska postawa i decyzje.:D Ja akurat nie dałabym rady z kimś takim, już wolę się konkretnie pokłócić

Nie zabije !!
Poczujesz wolność, ulgę, zaczniesz normalnie żyć, funkcjonować. Uwierz

Oj tak, juz kiedys bylam taka silna i chcialam sie uwolnic od faceta i skonczylo sie to tak, ze owszem, przez kilka tygodni czulam sie lekka i wyzwolona.. a pozniej przez nastepnych kilka miesiecy plakalam w poduszke.
Z tym nie jest az tak zle, dajemy sobie rade.. tylko meczy mnie to, ze on sie ciagle czuje tak niepewnie.
Od 2 dni probuje byc kochana i do rany przyloz. Kiedy zaczyna swoj ogien pytan, albo narzekan, zaciskam zeby, usmiecham sie i cierpliwie wszystko znosze / odpowiadam na pytania / zapewniam, ze TAK WSZYSTKO JEST DOBRZE, NIE JESTEM NA CIEBIE ZLA TYLKO BOLI MNIE GLOWA, TAK NA PEWNO, NIE NIE ZROBILES NIC ZLEGO, SERIO PO PROSTU SIE NIE WYSPALAM.
Zobaczymy a) ile tak wytrzymam i b) czy przyniesie to jakiekolwiek rezultaty

Czesc dziewczyny!
Wlasnie przeprowadzam badanie dotyczace zwiazków i kobiet (psychologiczne)
Mysle ze powinno Was zaciekawic jest krótkie i fajne. wstawiam tu link do badania: moje-ankiety.pl/respond-16065.html
To badanie dla par wiec dotyczy tylko tych Pań ktore sa w zwiazku, no i Wasz mezczyzna tez musi musi wypelnic zeby badanie mialo sens:)

Bede bardzo wdziecna za Wasza pomoc, a jesli bedziecie ciekawe wynikow chetnie opowiem co wyszlo z badan.

Pozdrawiam,
Marysia

Dzieki, bede bardzo wdzieczna!!

Wlasnie to jest ta czesc, ktora mnie chyba nawet troche SMIESZY, bo to on zaczal ostatnio szalec, mowic o tym co bedziemy robic za dziesiec lat, ze pierscionki, obraczki, dzieci, poznawanie mojej rodziny, blablabla. Z jednej strony sam o tym mowi, ciagle do mnie przyjezdza i nie chce sie rozstawac, jest bardzo zaborczy, a z drugiej pisze mi, ze jest tym wszystkim przerazony i ze dla niego to za duzo. Wczoraj juz w jednej chwili zaczelam myslec, ze moze on ma jakies rozdwojenie jazni, czy co.

Dzieki za wsparcie, if.
I TAK. Nigdy wiecej duzych dzieci.