Co po koszu od dobrej znajomej?

To jest bardzo trudna sytuacja, poniewaz bedac na stopie kolezenskiej nie patrzysz na konkretna osobe jako na potencjalnego partnera. Po takim wyznaniu jest bardzo niezrecznie i wlasciwie nie wiadomo co do konca robic. Czy dalej utrzymywac kontakt z tym kolega i ranic go jeszcze bardziej, czy kompletnie przestac sie kontaktowac i przeczekac az to zauroczenie minie.

Moja historia moze nie jest najlepszym przykladem, ale ja tez mialam kolege, ktory liczyl na cos wiecej niz mnie sie wydawalo. Do tej pory pamietam kiedy zdalam sobie z tego sprawe i pewnie nie najlepiej postapilam mowiac mu, ze jest najlepszym facetem jakiego do tej pory szukalam i ze kazda dziewczyna bylaby z nim niezmiernie szczesliwa, ale niestety to nie bede ja. Ja chcialam zerwac kontakt zeby mu tego nie utrudniac, on nie chcial. Po jakim czasie jednak zaczelam sie zastanawiac...dlaczego ja nie moge byc ta szczesciara ktora ma super faceta. No i stalo sie tak, ze jestesmy juz razem ponad 3 lata.

Przepraszam, ze opisuje tutaj moja historie, ale co chcialam przez to powiedziec to, ze w moim przypadku potrzebowalam czasu zeby sobie wszystko przemyslec, a nie chcialam przyjaznic sie dalej z osoba ktora czuje do mnie cos wiecej, kiedy ja nie bylam zainteresowana/gotowa na to cos wiecej.

No ale kazdy jest inny i kazda dziewczyna moze inaczej zareagowac.

Pozdrawiam

Mój dobry kumpel tak zrobił. On jest dla mnie kolega od wielu lat, znamy się prawię od pieluch, więc mnie to bardzo zdziwiło, że powiedział mi coś takiego. Chodzi głównie o to, że on mnie w ogóle nie pociąga, traktuje go jak brata i myślałam, że on mnie postrzega w podobnych relacjach a tu szok!

ja po tym wyznaniu nie zmieniłam podejścia do niego ale on chyba zmienił, bo kontakt bardzo się osłabił.

gargamel, najczęściej kontakt osłabiał się z winy kolegi...w moim przypadku ten sam scenariusz był za każdym razem...dla mnie kontynuowanie znajomości na etapie koleżeństwa nie stanowiło nigdy problemu...druga strona jednak to widziała inaczej...

tak.. ale nie wróci to co było wcześniej. Jak na razie przekonuję się o tym na własnej skórze.
Faktycznie ja też ponoszę winę, bo z jednej strony nadal jestem zauroczony, ale unikam Jej jak ognia, nie podejmuję żadnych działań. Teraz codziennie się widujemy, a przez 3 miesiące to tylko raz z Nią dłużej porozmawiałem o niczym ;/
Jej koleżanki też kiedyś mnie zaczepiały tak bez powodu, a teraz... mam tylko kolegów ;/

Czy po takim wyznaniu postanowiłyście poważnie porozmawiać z tym kolegą i wszystko sobie wyjaśnić?

Z Jej strony najpierw usłyszałem, że "logiczne będzie, że więcej ze sobą już nie będziemy rozmawiać".

Szczerze? to chciałbym z Nią co najmniej rozmawiać po koleżeńsku...
Ale jak już wspomniałem nadal jestem w Niej zauroczony ;/
Później proponowałem spotkanie, żeby porozmawiać, ale odmówiła.

szkoda, że nie dała Ci szansy tego powiedzieć i bez rozmowy przekreśla Waszą znajomość...pozostaje Ci to tylko uszanować....a zauroczenie minie...miałam tak setki razy

ale właśnie to chłopak chciał rozmawiać

gargamel nie wiem co ci powiedziec, bo dla mnie bylo wszystko jasne. skoro wasza historia byla bardziej skomplikowana to moze sama sie roziwaze

Jak już wspomniałem to trochę skomplikowana historia, mam prawie pewność, że coś czuła ;/
Ale tak czy inaczej usłyszałem, że powinna ze mną porozmawiać.

zostawiłem ten 1% niepewności

Ciekawe było też to, że kilka dni po tym jak nie zgodziła się na rozmowę, Jej koleżanki, których nie znam próbowały mnie ściągnąć na imprezę, na której Ona też była i podobno bardzo chciały mnie poznać...

Tak właśnie planuję, albo zaproponuję rozmowę jeszcze raz albo po prostu zapytam Ją coś w stylu: kiedy poznam Jej koleżanki, które tak bardzo chciały mnie poznać. Może wtedy sprawa ruszy z miejsca

Bardzo dziękuję za zainteresowanie wątkiem

ja bym na chłodno i z dystansem próbowała spojrzec na nas jako pare, starałabym sie dostrzec w nim wszystkie wartościowe cechy i jeśli uznałabym ze to nie ma sensu, unikałabym kontaktu:0