Sposób na mojego znajomo nieznajomego. Odważne, warto?

Czemu kobiety robia tak akcje po x czasu?
Nie mozna było od razu?
Musiał minąć rok żeby Ci kolana miekły?
A może on ma juz żone/dziewczynę i za późno?

Kolana miękły mi od kiedy go poznałam. I nie można było tak od razu, bo musiałam wyjechać praktycznie z dnia na dzień, myślałam, że będę miała na to więcej czasu... Liczę się z tym, że może mieć dziewczynę. Żony na pewno nie ma. Sąsiadem jest, ale dalekim, tak na oko to z 2-3km mam do niego, ale spacerów próbowałam w tamtym czasie dość długo, teraz też. No on jest nieosiągalny po prostu.
Dziękuję za odpowiedzi.  Jednak doszłam do wniosku, że to debilny pomysł. Gdyby może wiedział, że ja już wróciłam, to wtedy by zatrybiło. Inaczej się nie da. Póki co będę się za nim rozglądać, może jeszcze się spotkamy. w końcu co komu przeznaczone to na drodze rozkraczone.

No i tak właśnie cały czas o tym myślałam. spróbuję, najwyżej wyjdę na idiotkę, pewnie i tak go więcej  nie spotkam. Z drugiej strony to minął już rok, on nie wie o moim powrocie, może ma już dziewczynę? tak jak ktoś tu napisał.

Dziś los czy cokolwiek innego. Pokazało mi dziwną sytuację. 3 lata temu podobał mi się cholernie koleś, którego codziennie mijałam w drodze do pracy. Zawsze się uśmiechałam, ale cześć nie powiedziałam nigdy, on też. Zrobiłam wywiad. Poznałam imię i mniej więcej adres zamieszkania(ulica dalej ode mnie) i wiek; stan-wolny, nieśmiały. Ja wtedy miałam 20 a on ponad 30 (nigdy nikt mi się nie podobał w tym wieku i stroniłam raczej od takich facetów(bez obrazy dla 30-latków i powyżej), ale ten miał to coś. I w moim mniemaniu w tamtym czasie dałabym mu maksymalnie 25lat). No i jak już znałam ten wiek, i dodałam sobie to, że  on w tym wieku nie potrafi zagadać do dziewczyny i jest taki nieśmiały, to przemyślałam wszystko i odpuściłam. Dziś, DZIŚ spotkałam go w sklepie osiedlowym po ponad 3 latach. Uśmiech na buzi od ucha do ucha, znaczące spojrzenie w moim kierunku, sytuacja nie pozwalała na wymianę zdań, ale gdyby to było możliwe, po prostu wiem, że on by to zrobił i zagadał, nawet wymienił się numerem. Taka pewność siebie biła od niego i to jego zainteresowanie moją osobą(nie pochlebiam sobie, proszę tak nie myśleć). Kobietki wiedzą o co chodzi. Tylko,że bez względu na wszystko ja już zainteresowana nie jestem, co dałam mu wyraźnie do zrozumienia.

Po tym dzisiejszym zdarzeniu, wiem, że mogę właśnie takiej reakcji spodziewać się po moim obecnym kolesiu, że on nie będzie zainteresowany tym, co działo się rok temu. Było minęło. Zupełnie tak jak ja dziś. Nie bez powodu spotkało mnie to dziś.

kaisa_malene, po tym jak podjęłam już decyzję. Po przeczytaniu Twojego postu znowu mam wątpliwości.

gothab !!! ale Ty zdajesz sobie, że to już minął rok ? Jakbyś po roku dostał kartkę z numerem i imieniem, to byś się pewnie zdziwił...

Odświeżam temat, ponieważ myśl o nim wciąż nie daje mi spokoju. Ostatnio spoglądając przez okno zauważyłam przejeżdżający samochód, w którym był On. Jak na złość nie widział mnie! (było to ze 2 może 3tygodnie temu). Pomyślałam więc, że nigdzie nie wyjechał. Nawet nie wiecie jak się ucieszyłam I oczywiście zaczęły się moje wieczorne spacery jego ulicą. Zaczęłam częściej wychodzić i pokazywać się na mieście, ale niestety wszystko na nic, bo nie udało mi się go ani razu ponownie spotkać, o czym tak marzyłam. Po dzisiejszym spacerze widziałam- przyszłego szwagra i teścia jego oczywiście nie! jestem wściekła i na siebie i na niego! Doszły mnie słuchy, że ponoć poszedł do wojska, więc możliwe, że rzadko tu bywa. I teraz ponownie chciałabym wysłać mu tę kartkę. Ba! ja już ją napisałam; zaadresowana koperta leży w szufladzie. I tak sobie myślę, że ją jutro wyślę, ale wciąż mam wątpliwości... bo jeśli ja sobie wstydu narobię? No i czy on się odezwie? Kobiety pewnie ucieszyłyby się z takiej kartki, a facet?! Przecież nawet jak mu to wyślę, to on niekoniecznie będzie pewien, że to ode mnie, prawda?! Jestem niemalże pewna, że przez jego nieśmiałość nie możemy się poznać. A ja mam fioła na jego punkcie!  Od lutego monitorowałam, portale społecznościowe, ale go tam nie znalazłam tylko jego młodszego brata. aaa zapomniałam. Chcą zdobyć jego numer prosiłam jego sąsiada, a mojego znajomego czy nie mógłby mi załatwić. On miał z nim jak to określił "kontakty na chłodno", ale przekaże młodszemu bratu aby skontaktował się ze mną. Tak to załatwił, no ale jak on miał się niby ze mną skontaktować... Ludzie kochani, może Wy macie jakieś lepsze pomysły, bo ja już nie mam pojęcia. Możliwe, że powinnam sobie odpuścić, ale kurcze nie mogę...

Teraz, po roku to chyba nawet łatwiej będzie nawiązać z nim kontakt. Możesz napisać, że wróciłaś po roku nieobecności i ciekawa jesteś co u niego słychać. Że miło wspominasz Waszą znajomość (czy jakkolwiek to nazwać) i że po prostu przesyłasz pozdrowienia. Najprostsze wyjścia są zawsze najlepsze.

Napisz nam czy ci odpisze. Jestem bardzo ciekawa co będzie dalej. Normalnie jak romansidlo

Pozostaje tylko życzyć powodzenia i miłego spędzenia czasu

Nie ma to jak komu optymistycznie przywalić z samego rana, prawda iruda?
Dziewczyna zdecydowała się na  pierwszy krok, nie wydaje mi się żeby coś głupiego zrobiła, skąd w Tobie taka "życzliwość"?

iruda, ja myślę, że nawet jeśli to tylko ułuda, to lepiej się o tym przekonać niż później wiele miesięcy przeżywać, że a może jakbym miała odwagę to byłoby tak, a siak ... nawet jeśli podejście do sprawy jest odrobinę dziecinne to i tak Twoje czarnowidztwo i pouczanie nie jest na miejscu. A jeśli to choroba to pewnie dobrze wiesz, że Twoje krytyczne pisanie tutaj niewiele pomoże ...

irudy posty zignoruję, bo nawet nie chce mi się tego komentować.

Powiem Wam, że spotkałam się z nim z czego bardzo się cieszę :)Rozmawiało mi się z nim świetnie, a rozmowa po prostu płynęła. Tak jak 2 lata przed tem(tak, 2lata, a nie rok ;d) Może i w dziwny sposób "odświeżyliśmy"(ja odświeżyłam) znajomość, ale rozwija się ona tak jak w każdym innym przypadku. Wiecie co, ja naprawdę teraz już nie wiem, które bardziej się cieszy, że mamy kontakt. Dziękuję, że jednak znalazły się osoby, które popchnęły mnie w dobrym kierunku

I nie wierz, że "żyli długo i szczęśliwie". Ja też nie wierzę. Normalna znajomość, która nie zaczęła się zupełnie tak normalnie i tradycyjnie jak bywa. Pierwsze nasze spotkanie wcale nie było idealne. W takim razie opowiem. On 29l. ja 24l. (nigdy nie spotkałam się z facetem, gdzie między nami była taka różnica, max bywało 2lata, ale ja nie wiedziałam ile on ma lat, dałam mu mniej początkowo, ale różnica wieku nie ma dla mnie znaczenia- taka różnica wieku:) Umówiliśmy się na piwo. Powiedział, że przybędzie po mnie. Zdziwiona, bo nikt nigdy nie przyszedł po mnie do domu na pierwsze spotkanie. No, zgodziłam się. Dodam tylko, że godziny nie mieliśmy ustalonej, bo jak wróci z trasy to się ogranie i będzie po mnie. Pogoda-burzowa, panicznie boję się burzy. Deszcz nie pada, ale będzie. W ostatniej chwili zmiana stroju, bo jak będzie padać, to białe spodnie odpadają. Naczekałam się, wyszło, że dopiero po 22. Dla mnie późno, lekko śpiąca, no ale problemu nie robię. NO i przybywa mój księciu. Ja w domu- dostaję sms "Jestem", wychodzę przed dom uśmiechnięta, samochód... Podchodzę od strony kierowcy(dla pewności czy to aby na pewno on, w końcu 2 lata go nie widziałam). Słyszę "wsiadaj!" Ja- "Chwila jak to samochodem na piwo?! Jak Ty to sobie wyobrażasz?!", znowu "noo wsiadaj!". Dymu nie robię wsiadam. Gadam- rozumiem, że Ty colę będziesz pił, a ja piwko? -nie.  Dojeżdżamy do centrum, pytam- Gdzie jedziemy? -zobaczysz... No myślę pewnie na obrzeżach miasta(a wielkie nie jest). No i gadamy coś tam, zagadaliśmy się. Ja patrzę, a my już za miastem. No i wtedy się zaczęło... Moje setki pytań:" gdzie mnie wieziesz? że jak to za miasto? ja myślałam, że... ale ja Cię nie znam! Stój ja wysiadam!! Jak co to ja w domu zostawiłam wiadomość z kim miałam się spotkać (desperacja mnie ogarnęła) a jak mi coś zrobisz?" księciu- "Ty mi zrobiłaś niespodziankę, to ja też"(łzy w oczach miałam) słuchał tego, widziałam, że był już zirytowany moją gadką. Zamknęłam się, szepnęłam pod nosem, że na bank już po mnie, ale zauuu...faaam Ci i równocześnie pożegnałam się z życiem... Wkurzona, nawet na niego nie patrzę, on wręcz przeciwnie... Coś zagaduje, zdawkowo odpowiadam... Nie poddałam się, zaczęłam zgadywać, gdzie mogłoby to być(trasę znałam), nic nie chciał powiedzieć, ja nie mogłam zgadnąć. Zapytałam tylko czy to na bank na piwo będzie, a nie na jakąś kolację czasem i świece... On- "na bank na piwko, nic się nie bój." Dojechaliśmy, szczęśliwa, bo było zamknięte! hehe zadowolona-"wracamy do miasta?." On wkurzony...cisza, chwilę myśli- "znam jeszcze jedno miejsce, może tam będzie otwarte...." Wiedziałam, gdzie choć nigdy nie byłam. Dojeżdżamy, poszedł zapytał czy nie zamykają czasem za raz, miałam nadzieję, że TAK, wyszło, że niestety nie i zostajemy tu. Patrzę na mój ubiór na miejsce- no nie pasuje...Wchodzę- na prawo bar, piękny wystrój i sala,  na lewo recepcja... No to chyba fajnie się nie skończy.... Nowa barmanka, trochę się zeszło...Rozmawiało się super, w sumie byłam tak zmęczona, że mogłam siedzieć i gapić się na niego tylko , ale gadałam on więcej... W sumie to ja niewiele więcej wiem, niż wiedziałam... Na koniec o recepcję nie zahaczył. Ufff.... W drodze powrotnej dużo rozmawialiśmy :)Skończyło się średnio. No jak się pożegnać w aucie? On- "to ja Cię do drzwi odprowadzę..." No dobra... Tłumaczę, że mam kamery (bo mam), myślałam, że zrozumiał aluzję i całowania nie będzie...Gadamy coś tam... Wsadziłam klucz w zamek, odwróciłam się -"Dobranoc" no i buzi. Taaa moje buzi, a on język. Rękę położyłam na jego ustach, komentarz "gupek" obrażony poszedł do bramki, ja wciąż stoję w drzwiach... Nie odwrócił się. Zaszłam do pokoju sms- "No ładnie jeszcze mnie na koniec wyzwać..." No wytłumaczyłam się z tego, kilka smsów i zadowolona, ale bardzo zmęczona poszłam spać, on też   Nie dość, że kamery(mieszkam z rodzicami) to jeszcze mega mnie onieśmiela i temu tak wyszło Na bajkę to nie wygląda. Zanim doszło do spotkania to też, teraz już śmiesznie, ale w tamtym momencie niekoniecznie...  Jeszcze tydzień nie minął, a tak dużo w szybkim tempie się dzieje. I proszę nie krytykować mi księcia za to, że nie sprawdził knajpy, bo akurat w nasz dzień postanowili wcześniej zamknąć... Księciu jest bardzo zapracowany i tylko miał ten jeden dzień, a właściwie wieczór dla mnie, bo rano był już daleko gdzieś...

Oczywiście, że możemy spotkać ją w najmniej oczekiwanym momencie. Po rozmowie z nim okazało się, że bywaliśmy w tych samych miejscach, ale w różnym czasie. Dziś już wiem, że spotkalibyśmy się w pracy jego, do której ja niebawem się wybieram, a on pracuje tam bardzo długo. Nawet nie wiedziałam o tym. Chociaż z naszym szczęściem, to pewnie byśmy się też nie spotkali. Póki co, cieszę się, że tak wyszło. Tylko ja zeszłam na ziemię i z dystansem do tego podchodzę, a on wręcz przeciwnie W poniedziałek kolejne spotkanie