2 lata na odległość i rozstanie

rexiz - kobiety zawsze mają jakiś powód. Ona na pewno też go ma, tylko nie chce powiedzieć prawdy. Nie doszukuj się i nie wypytuj, ponieważ to będzie Cię prześladowało i zabijało. Będziesz robił sobie różne wizje i scenariusze, a i tak niczego na 100% się nie dowiesz.

Twoje płaszczenie się przed nią i próbowanie ratowania tego związku nic nie daje. Wszystko w jej rękach. Odpuść. Wiem, że boli jak cholera, ale odpuść, nie kontaktuj się, nie staraj się, zostaw ją, nie dzwoń, nie pisz, nie zwracaj uwagi przez internet - np. opisami itd. Najlepiej jak zrobisz, aby ona nie widziała i nie wiedziała co się z Tobą dzieje. CAŁKOWICIE. Najlepiej nawet nie sprawdzaj jak ona żyje i co robi i jak sobie radzi.
Wyłącznie kiedy ona zagada, to wtedy odpowiadaj, jednak nie w taki sposób, jakbyś liczył na to, że wszystko już wraca do normy i masz jakąś nadzieję. Ona musi poczuć, że bez Ciebie nie potrafi żyć. Jeżeli tego nie doświadczy i nie będzie chciała - nic nie zrobisz. Musi też poczuć, że radzisz sobie bez niej doskonale. Bierz się w garść i zawsze mów, że wszystko u Ciebie pozytywnie.

EDIT:
Zaufanie to rzecz względna, zwłaszcza przy odległości 500km. Takie oddalenie od siebie powoduje ogromną tęsknotę i potrzebę bliskości. I niestety często się zdarza, że tą bliskość znajduje sie...u innego partnera. Mógł taki gościu jej zawrócić w głowie, albo ona się w jakimś zauroczyła - np. widziała się z nim codziennie, a nie raz na jakiś czas jak z Tobą. I popłynęła i po wszystkim. Zaufanie? To, że ufasz, nie oznacza, że nie zostaniesz oszukany. Jednak to moja wizja i nie bierz jej na serio, powód może być zupełnie inny.

hej.
przyznaję, że ciężka sytuacja... nie zazdroszczę

moim zdaniem powinieneś jej dać ten czas, o który prosi. może faktycznie musi wszystko przemyśleć i wtedy już wszystko będzie w porządku...? może...
pokaż jej, że Ty sobie bez niej poradzisz. daj jej zatęsknić.
może to coś da?
ja też nigdy nie zrozumiem człowieka, który z dnia na dzień przestaje kochać...dlatego ciężko powiedzieć, czym kierowała się Twoja dziewczyna...

musisz się uzbroić w cierpliwość i czekać na rozwój wydarzeń

wiem, jak ciężko jest się pozbierać po rozstaniu, wierz mi. tez facet mi powiedział, że już mnie nie kocha... mój świat się zawalił, ale się podniosłam i teraz jestem szczęśliwa i Ty też będziesz

no widzisz, ja też liczyłam na powrót... wrócił po tygodniu, a wcale nie było tak jak wcześniej. na początku znów mamił pięknymi słówkami. teraz żałuje, że się zgodziłam.
mam teraz kogoś innego, i powiem śmiało, że lepszego, bo całkiem inaczej mnie traktuje, lepiej...

w ciągu roku wiele może się zmienić. tak samo jak i ona, tak i Ty możecie sobie znaleźć kogoś innego.

bardzo prawdziwe jest stwierdzenie, że czas leczy rany

wiem, że różnie bywa.
ja teraz skrupulatnie się będę trzymać "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki"
przynajmniej tak mi się wydaje, bo mimo wszystko to miłość rządzi człowiekiem, a nie rozum...
takie jest już życie
ja Ci życzę jak najlepiej, zrobisz tak, jak uznasz to za stosowne i niczyje słowa Cię z tego nie wybiją... o tym tez coś wiem

to nie zostaje Ci nic innego jak czekać...
na siłę też nic robić nie wolno....
wiem, czekanie jest najgorsze, ale nie masz innego wyjścia, skoro chcesz czekać
powodzenia

a nie możesz wyjechać gdzies sam i starać się przez chwilę oi tym nie myślec?

Wiesz co mi pomaga?
Wyskoczyć gdzieś z kumplami, zmęczyć się, sport, lub po prostu pozwiedzać miasto przez cały dzień, połazić po centrach handlowych.

Doskonale rozumiem, że teraz uważasz, że nigdy z inną nie będziesz tak samo szczęśliwy. U mnie minęło już dużo czasu od, hmm, całkowitego zerwania kontaktu. Próbowałem ją z nienawidzić, podsumować jej wady, ale to nic nie dawało. Wszystkie jej plusy i minusy składały się dla mnie na fantastyczną i wyjątkową całość, którą pokochałem. Zdarzało mi się myśleć, że jak znajdę kogoś innego, to nie będzie to samo, ciągle będę wracał myślami do przeszłości. I kiedy już ostatecznie przekonałem się, że nigdy nic z tego więcej nie będzie, wbiłem sobie to do głowy i ruszyłem dalej. I wiesz co? Okazało się, że powiedzonko "tego kwiatu jest pół światu" działa. Tylko wiadomo - potrzebny jest czas na żałobę.

Wygląda na to, że należysz do wymarłego gatunku "facetów kochających za bardzo".

Sam sobie odpowiedziałeś - jeżeli była tą jedyną - wróci do Ciebie. Jeżeli nie - jej strata. I tak powinieneś myśleć.

Hmm dużo tego i generalnie wiele na jedno kopyto. Po pierwsze ona ma 17 lat a w tym wieku dziewczyny nie bardzo wiedzą czego chcą. Po drugie tak jak mówiłeś. Za mało przestrzeni przy dalekiej odległości. Przez ten cały czas byłeś dla niej postacią bardziej wirtualną niż realną. Naturalna kolej rzeczy i musiałbys sie wyprowadzić do niej zeby to zmienic. Wydaje mi sie tez że byłes dla niej za dobry. Ochy achy ona tak cudowna... nie pije... nie imprezuje...jakie ma wady?? Byłeś dla niej za dobry za miły za kochany... tacy ludzie sie szybciej z czasem nudzą. Zachowujesz sie naprawde dojrzale po rozstaniu nie naciskasz nie prosisz nie nalegasz.. Spokojnie. Zycie trwa kilkadziesiat lat to szmat czasu. Mówisz ze nie jestes towarzyski i nie masz gdzie wyjść?? Pewnie nigdy nie próbowałeś. Masz 20 lat to piekny wiek. Idziesz na studia. Dam Ci rade nie kieruj sie miłością przy ich wyborze. Co mozesz zrobić... odciac sie od niej ograniczyc kontakty do minimum i zyc własnym zyciem. Ty nie mozesz bez niej zyc i ona moze chcieć to wykorzystać. Bardzo prawdopodobne ze nie znasz całej prawdy. Tak czy owak Powodzenia

ja zostawiłam swojego pierwszego faceta też miałąm wtedy 17 lat a on 20 .. wiem że czuł to samo co Ty.. hmmm.. nie kochałam go albo i kochałam ale nie wystarczająco mocno  i zdałam sobie z tego sprawę bardzo późno , byłam młoda głupiutka wiesz dziewczynyki w wieku 17 lat nie są zbyt pewne swych decyzji a pierwsze miłości bardzo rzadko okazują się być tymi ostatni .. teeraz minęło wiele lat.. widujemy się uśmiechamy do siebie ale każdy z nas ma swoje życie lecz wiem że on do tej pory kocha .. widźę z jaką miłością patrzy w moje oczy hmm więc czuję się okropnie po przeczytaniu twojego postu .. ttaakk my kobiety bywamy okrutne, ale lepiej jest się rozstać wcześniej niż za X lat gdy mamy już dzieciaki rodziny i często bywa za późno by podejmować takie decyzje Na pocieszenie powiem że ja jestem teraz szaleńczo zakochana i z tego co wiem On również powoli staje na nogi ! ) Odwagi kochany i wiary w siebie! Walcz o szczęście! Waallcz !

wiesz .. mnie się wydaje że skoro zerwała to naprawdę daj jej czas , poczekaj ... zostaw wszytsko tak jak jest. Skup się na sobie i zajmij czym innym , nie myśl że łatwo mi mówić ja też to przerabiałam też usłyszałam "będę czekać lata" wiem ze czeka ale go nie kocham.. chciałbyś być przy niej jeżeli ona cię nie chce ? odpowiedź sam sobie na to pytanie .. Jestes młody cały świat stoi przed tobą otworem!! A gdyby chciała się spotkać to przecież mogła by napisać , dać znać

a nie brałeś pod uwagę że może ją to przytłaczało ?? osaczało ?? uwierz mi 17 lat to jest jeszcze dziecko !! mloda kobieta .. chyba zbyt wiele oczekujesz.

Czuję się jeszcze winny za to że nie spędziliśmy razem sylwestra. Wróciła od siostry dzień przed i stwierdziłem ze mnie nie stać by jechać do Niej na ferie i sylwestra więc nie pojechałem bo wolałem na ferie... i spędziła sylwestra z rodzicami... Nie widzieliśmy się 2.5 miesiąca więc może dlatego tak Jej się pokręciło?

Rozmawiałem z Jej mamą (zadzwoniła do mnie). Moja ex ma o mnie dobre zdanie i uważa że jestem bardzo wartościowym chłopakiem ale ten związek Ją przerósł i nie chce totalnie o mnie rozmawiać i zawsze gdy Jej mama coś o mnie wspomni to idzie do pokoju (ucieka od rozmowy).

Jej mama stwierdziła też bym nie brał do serca sobie zbytnio tego co Ona do mnie pisała gdyż jest rozgoryczona i nie wie co pisze (sam wtedy to zauważyłem gdyż raz pisała że mogę przyjechać to mi powie wprost że to koniec a za 15 min ze nie ma mowy bym przyjechał). Jej mama zastawiała się tym ze córka na Nią też wiele rzeczy mówiła za które dostała by przez łeb ale Ona już wie ze ma taką córkę... że najpierw powie potem pomyśli i nie kontroluje nerwów.

Gdy spytałem czy Ona kogoś ma to stwierdziła ze napewno nie, że byćmoże ma kogoś na oku ale nepewno jeszcze z Nim nie jest gdyż prawie w ogóle nie wychodzi z domu, mało co siedzi na kompie i nie smsuje a poza tym ma na tyle dobre kontakty z Nią ze by się dowiedziała jeśli ktoś taki by był.

Heh. Minął prawie miesiąc a ja nadal uważam że Ją kocham szalenie...
Natomiast co raz bardziej dociera do mnie że Ona mnie nie kochała (mimo że mam bardzo wiele argumentów ze jednak coś czuła)
Nie mam już po co jechać gdyż podobno ma chłopaka (nic na to nie wskazuje)
Byćmoże powiedziała tak bym po prostu dał już spokój...
Nie wiem jak jest. Ja już zrozumiałem że nic nie poradzę jeśli nie kochała. Dawałem z siebie wszystko, Jej rodzice uważali mnie za wspaniałego chłopaka, miała we mnie oparcie pod każdym względem i pocieszenie. Pomagałem Jej jak tylko mogłem a jak byliśmy obok siebie spędzaliśmy wiele czasu w kinie, na spacerach, rozrywkach i innych ciekawych rzeczach a nie że tylko siedzieliśmy w domu.
Ja dałem z siebie wszystko i mimo iż wiem że nie byłem idealny to nic nie poradzę że przestała kochać... Nie mogę Jej zmusić do miłości ani Jej namawiać by spróbowała jeszcze raz.
Natomiast jeśli ma mnie gdzieś to widać ile była warta...
Ja chciałbym wszystko naprawić ale to nie tylko odemnie zależy. Jej się poprzestawiało więc dlaczego ja miałbym przepraszać? Mimo że już to robiłem wiele razy nie mam zamiaru nadal się poniżać przed Nią.
Wiem jaki jestem i wiem że mam wiele wad. Ale dla Niej byłem jak najlepszy więc po prostu skrzywdzenie Jej nie wchodzi w grę. Była całym moim światem i szanowałem Ją bardziej niż siebie samego. Moim zdaniem albo po prostu się pogubiła albo nie kochała (lub była to szczenięca miłość)
Prawda jest taka że zrobiłbym dla Niej wszystko... ale jestem człowiekiem rozsądnym i zdaję sobie sprawę już że nie mogę zrobić nic gdyż wiem że przyniesie to tylko ból i cierpienie, nie chce by była ze mną z litości... Jeśli kocha to coś Ją ruszy i napisze a wtedy obiecuję poprawę.
Życie bym za Nią oddał, ale nie za osobę dla której byłem tylko zabawką, która mnie nie szanuje.
Miłość miłością ale rozsądek i świadomość własnej wartości to drugie więc byćmoże to była ta jedyna, ale jakoś trzeba żyć... dla bliskich, dla siebie...

Jak to nie chce skoro określiła jaki to byłem okropny i powiedziała mi tyle przykrych rzeczy?
Byćmoże nie wiedziała co pisze / mówi aczkolwiek ja mam uczucie że Ona jeszcze pożałuje i napisze ,nwm taka intuicja (sporadycznie mnie zawodzi).

Raczej nie będę chciał powrotu.
Już sobie jakoś radzę. Zacząłem chodzić na kurs żeglarstwa, basen, siłownię.
Wydaje mi się że to czy bym wybaczył zależałoby głównie od Niej i tego jak do tego podejdzie. Jeśli naprawdę by żałowała i robiła wszystko w kierunku by mnie odzyskać to zapewne bym to przemyślał. Ale nie że nagle napisze że chce wrócić i tak po prostu Jej dam... Naprawdę musiała by mnie przekonać że jest tego warta.
Nie chcę być opatrunkiem i nie chcę być z Nią z przymusu dlatego też nie kontaktuję się już.
Kocham strasznie i bardzo tęsknie ale włączył się tryb myślenia a nie tylko rozpaczy. Uważam siebie za rozsądnego i rozważnego człowieka więc nie pozwolę na to by się mną bawiła.

Byćmoże. Wiele bym oddał by zrozumiała naprawdę że jednak mnie kochała lub coś w tym stylu...
lecz nie mogę zrobić nic.
To że troszkę inaczej myślę to nie znaczy ze już jest wszystko ok, nadal czasem mam świeczki w oczach i "humorek" przez cały dzień ale po prostu jakoś staram się jak najmniej o tym myśleć gdyż użalanie się nic nie da. Masz rację, byćmoże było to spowodowane tym że się znudziłem albo po prostu znalazła kogoś na miejscu a jak tu zaufać po raz kolejny? Tak jak piszesz nie chcę być tylko "Przejazdem" z Nią. Nie chce być tylko wyjściem awaryjnym a w międzyczasie będzie szukała kolejnego? Aż taki głupi nie jestem tylko że nadal strasznie kocham... ale podobno nadzieja usycha ostatnia.
Nawet jeśli chciała by ze mną być ale by nie kochała, nie mam zamiaru być z osobą która nie odwzajemnia mego uczucia.
Wiadomo że szczere kocham usłyszy się dopiero z czasem a nie na początku związku. Ale Ona miała 2 lata na przemyślenia i skoro po tych 2 latach nie doszła do wniosku że naprawdę bardzo mnie kocha to co ja mogę poradzić... Mimo że ja czułem że naprawdę bardzo Jej na mnie zależało i czułem się kochany, ale to co się stało pozostanie zagadką do końca życia.

Ale ja już zrozumiałem że może i dobrze się stało że się nie udało.
Nie odkochałem się ale nie wykluczam że kiedyś tak się stanie... na to potrzeba czasu.
Są różne przypadki, np Moi rodzice zrywali ze sobą 3 razy a są razem od wieku 14 lat i teraz są naprawdę szczęśliwi - 0 większych kłótni itd.
Ja nie chcę by do mnie wracała bo będzie miała taką zachciankę czy może litość dla mnie.
Jedyną nadzieją jest to że sama zrozumie że może jednak było super i mnie kochała ale popełniła błąd. Nie martw się nie będę żył tylko tą nadzieją ale Ona jeszcze będzie długo w moim sercu.
Rozsądek mi mówi że nie mogę nic zrobić i nawet nic mnie do tego nie ciągnie dlatego że wtedy by było tak jak pisałaś (już nie to samo).
Zrozumiałem już że trzeba się zająć sobą i naprawdę się za siebie biorę. Spędzam conajmniej 3x więcej czasu poza domem niż wcześniej by tylko nie myśleć ale i wziąść się za siebie samego a nie tylko "dla kogoś"
Nadal jest najważniejszą osobą w moim sercu ale ukryłem Ją gdzieś głęboko. Zasypałem innymi sprawami i zajęciami , nie żyje nadzieją bo wiem że jest nikła szansa że wróci. Ale z drugiej strony nie zraniłem Jej niczym takim, bardzo szanowałem itd więc jest możliwość że zbłądziła i pożałuje.
Moje podejście diametralnie się zmieniło, teraz jestem o wiele bardziej pewny siebie i mam o sobie lepsze zdanie. Niby "nie ta to inna" i też tak trochę uważam tylko że mi zależało konkretnie na TEJ aczkolwiek fakt że jeśli nie kochała nie była Tą jedyną i kiedyś się ktoś taki znajdzie co obdaruje mnie taką miłością jak Ja moją byłą.

20 i 17 to żadna różnica wieku,ale trzeba przyznać,że dziewczyna nie jest jeszcze zbyt dojrzała do poważnego związku.Dobrze,że wreszcie się otrząsnąłeś i dobrze,że wziąłeś się za siebie.Lepiej iść do przodu,nie oglądając się za siebie. Jeśli będziecie przeznaczeni dla siebie,to będziecie razem,jeśli to już koniec waszej znajomości,widocznie tak miało być.Jesteś młody znajdziesz sobie z pewnością fajną dziewczynę,czego Tobe życzę z całego serca. Pozdrawiam.

Mineło trochę ponad 5 tygodni i to nie do końca jest tak że się otrząsnąłem...
Ostatnio od 4 dni mam gorsze dni - w których chciałbym czasem strzelić sobie w łeb...
Wiem że nie była warta moich starań, że nie kochała bo już jest z innym jednakże to nie jest takie proste się odkochać... Nadal co chwilę myślę jak było cudownie Nam razem i nie potrafię zrozumieć że Ją to tak obleciało.... Bo wszyscy to potwierdzą że Jej też było świetnie i byłem dla Niej całym światem a teraz to wszystko nic dla Niej nie znaczyło a przecież miała we mnie oparcie pod każdym względem. Będąc u Niej nie spałem całą tylko stale biegałem jak głupek ze szmatką namoczoną zimną wodą gdy miała pierwszy dzień "tych dni"
Czasem mam uczucie że byłem po prostu za dobry dla Niej...
Byćmoże na świecie są lepsze dziewczyny i byćmoże taką znajdę lecz minie jeszcze wiele czasu i łez zanim człowiek będzie na to gotów po takim zawiedzeniu się lecz teraz już wiem że chciałbym się "odkochać" bo to nie ma sensu robić sobie nadzieję że wróci i cierpieć...
Żeby naprawdę nam się nie układało to bym zrozumiał...

No niestety tak to w życiu bywa.

Daje Jej czas. Trudny okres to nie wytłumaczenie a ja nie jestem zabawką ze "skok w bok" a potem znów ja. Fakt nadal czekam i mam resztki tej nadziei ale sam nie wiem czy chciałbym Ją jeszcze widzieć, Spojrzeć Jej w oczy po tym wszystkim... naprawdę musiała by okazać ze mnie kocha a tak naprawdę jakoś w to nie wierzę bo gdyby kochała pomimo rozstania nie sprawiła by mi tyle przykrości...
Nie odgrodziłem się od Niej murem lecz pozostawiłem trudny tor przeszkód za Nią więc nawet gdyby chciała wrócić (w co wątpię) to naprawdę będzie musiała naprawdę się postarać.
Nie mam już o co się starać, po prostu czekam i czekam bo co ja mam zrobić? za wszystko Ja przeprosiłem , wszystko zrozumiałem. Mam się poniżać mimo że widać ze ma na mnie wyje ane? No chyba żarty... Gdybym chociaż widział ze nadal Jej choć trochę zależy ale nawet mnie z gg usuneła.

Minęło trochę ponad 1.5 miesiąca a ja nadal się ani trochę pozbierać nie mogę. Wiem że to już nie wróci i właśnie to tak boli. Uważam że moje życie nie ma sensu niestety.

a wychodzisz gdzieś do ludzi? korzystaj z życia i nie myśl tyle. za dużo to roztrząsasz. staraj się zapomnieć

wierzę Ci. nie mam pojęcia, co jeszcze możesz zrobić. swoje 'życie' masz. zajęcia też. staraj się jeszcze bardziej nie myśleć o niej, o tym, jak Ci z nią było i ile dla Ciebie wciąż znaczy. wiem, że to jest naprawdę ciężkie, ale nie masz innego wyjścia, jeśli widzisz, że nie ma to sensu. musisz pójść krok do przodu, nie rozpamiętywać. starać się wymazać ją ze swojej głowy, myśli, serca. wiem, łatwo powiedzieć, ale też przez to przechodziłam i wyszłam z tego zwycięsko. powiedziałam sobie, że dosyć użalania się nad sobą, myślenia o nim, bo skoro mnie nie chce, to znaczy, że wcale nie widział we mnie tej osoby, jaką jestem tylko taką, jaką on chciał mnie mieć i zmieniać. musisz w pewnym momencie powiedzieć sobie kategoryczne dosyć i ruszyć do przodu. będzie dobrze

Rexiz, masz maila.

Pozdrawiam

Nie wiem dlaczego ale wiem ze w tej chwili jest zauroczona w kimś innym dlatego nie dostrzega że ze mną także było Jej dobrze. Zobaczymy co się stanie jak Ona sama zostanie zraniona albo zacznie się "życie" z tym drugim a nie tylko "och jak ja Cię kocham, a ja Ciebie bardziej"

Także tak uważam. Zawsze byłem zdania że jeśli jeszcze teraz jakoś zauważyłaby  i zatęskniła to była  by nadzieja jeśli naprawdę bardzo by się starała (nwm przyjechała by czy starała się bardzo długo i zapracowała by sobie na wybaczenie) ale wraz z upływem czasu Jej szanse maleją że w ogóle będę chciał z Nią pisać a co dopiero wrócić. Masz rację nie chcę być opatrunkiem na złamane serce więc napewno nie będę z Nią nawet pisał Jeśli to On Ją zostawi a nie na odwrót. W takiej sytuacji nawet nie będzie mogła  liczyć nawet na moje koleżeństwo gdyż Ja nie mam zamiaru Jej pocieszać po czymś na co sama sobie zasłużyła.

Na tyle głupi to nie jestem by dać się bawić sobą że Ona wróci odejdzie > wróci odejdzie Nie no bez przesady. Nie sądze że pozwoliłbym Jej wrócić chyba że naprawdę by sobie na to zapracowała a w to nie wierzę ani trochę

Nie wiem czy dobrze gdyż po 2 miesiącach ja NON STOP o Niej myślę i tęsknię...
Podejście do Niej się zmieniło ale nadal kocham jak głupi i wiem że miałbym problem gdyby chciała wrócić bo serce przyjęło by Ją z otwartymi ramionami a rozum... Nie sądze bym mógł Jej jeszcze zaufać...
Wiem że podświadomie zrobiłbym wszystko by było jak dawniej... ale zdaje sobie sprawę że już nigdy nie będzie heh.
Stale ta pieprzona myśl siedzi we mnie że Ona jeszcze wróci. że Ona jeszcze zauważy co zrobiła mimo że wiem że tak nie będzie... że jest Jej dobrze bezemnie ale niestety nie wszystkie myśli da się opanować a człowiek oddał serce dziecku....
Czasem mam taką ochotę napisać.. dowiedzieć się co u Niej, wiele mnie to kosztuje by tego nie zrobić gdyż wiem że to tylko mnie mocniej zaboli jak dowiem się że wiedzie Jej się dobrze z kim innym itd.
Sam już nie wiem co mam zrobić bo jest co raz gorzej....