małżeństwo

Moim zdaniem ludzie zbyt czesto popelniaja podstawowy blad - ludza sie, ze po slubie bedzie tak samo, jak przed slubem. A potem, kiedy okazuje sie, ze slub to nie tylko biala suknia i przysiega, ale rowniez masa obowiazkow i koniecznosc nieustannego tolerowania drugiej osoby ze wzgledu na wspolne mieszkanie, zaczyna sie dla nich dramat. Takie osoby traktuja malzenstwo jako koniec milosci, a nie jako prawdziwy jej poczatek. Nie dostrzegaja piekna w tym, ze znamy bardzo dobrze druga osobe, kochamy ja pomimo jej wad, jestesmy siebie w jakis sposob pewni i tworzymy razem juz rodzine. Bez mezem i bycie zona to wspaniala przygoda, ale tylko od malzonkow zalezy, czy beda w stanie ten czas wykorzystac. Czy po pracy znajda czas na to, aby pobyc razem, czy beda probowac czegos nowego i czerpac garsciami ze wszystkiego, co malzenstwo im oferuje.

Poza tym osobiscie wychodze z zalozenia, ze jesli ludzie sa naprawde dobrze dobrani, to cale zycie jest zbyt krotkim czasem, aby mogli sie soba nacieszyc, zawsze beda sie przyciagac i wzajemnie fascynowac. I zawsze znajdzie sie temat do rozmowy.