Rozwód czy 'ostatnia szansa'?

Hustawka jest straszna. Przyznaję. Jednego dnia wyję w poduszkę nad tym wszystkim i obiecuje sobie, że już nigdy więcej! Drugiego, wystarczy że zadzwoni, jest miły, po prostu gadamy, mi błyska światełko, że może jednak? Zdaje sobie sprawę z tego, że sama się tym wykańczam, ale też wykańczam jego, bo zapewne wysyłam sprzeczne sygnały.
Chora miłość? Znam to pojęcie. Myślę, że moja miłośc do niego, a raczej to co z niej pozostało też jest chora... Działa na zasadzie uzależnienia. Z resztą są to także słowa pani psycholog. Radziła mi złożyć pozew o rozwód. Napisałam ten pozew, zebrałam dokumenty... nie złożyłam. Dlaczego? Dlatego, że dostałam piękny prezent na Mikołajki, pod choinkę, na urodziny... Takie rzeczy jakie świadczą o tym, że ktoś kupując je, myślał o Tobie, a nie o kupieniu 'na odwal się'. Dlatego, że przyznał że zgodziłby się na terapię zarówno AA jak i małżeńską... Dlatego, ze spodziewałam się że się stoczy, a on jednak nie... Mieszkanie czyste, odkrył jak działa pralka i żelazko, okazuje się że umie gotować i to nieźle.
Pewnie to wszystko iluzja. Powinnam faktycznie pomnożyć podzielić i jeszcze odjąć. Niestety, nie umiem. Stoję w miejscu, panicznie boję się jutra. Myślę o synu, który uwielbia ojca. Myślę o nim, boję się że się jednak stoczy.
Często słyszę, że wyniosłam go na piedestał, że stał sie punktem centralnym mojego wszechświata. Sama sobie w dużej mierze zafundowałam ten los, wyręczając we wszyskim. Nie kochałam mądrą miłością.
Usiłuję zachowywać się rozsądnie. Jednak słowo usiłuję oddaje chyba dobrze to co robię. Nie umiem sama zrozumieć siebie. Tego, że masa osób mówi mi, że to juz po wszystkim. A we mnie tkwi coś, co nie chce w to uwierzyć. Ciagle analizuje, myślę, rozważam. Podjęcie jednej decyzji i konsekwentne trzymanie się jej jest poza moimi mozliwościami.
Mówiłam mu o tym. Powiedziałam jasno i wyraźnie, że nie jestem teraz, po zaledwie 3 miesiącach, w stanie ruszyć się w jakąkolwiek stronę. On uważa że tyle czasu to wystarczająco. a ja już się denerwuje. Może dla niego tak. Dla mnie? Stanowczo za mało. A może sie mylę? Potrzebuję ciszy, spokoju. Ale jej nie mam.

Aha....i jeszcze sprawa tych dwóch terapii.
Oczywiście powinnaś się zgodzić się na terapię małżeńską a on niech sie wybierze na AA.
Jednak wydaje mi się,że przeprowadzenie tych terapii nie powinno się wiązać najpierw z Twoim powrotem do domu.

witaj Seren.. :)

jesteś silniejsza niż ci się wydaje

pewnie będzie to trudne, ale postaraj się nie ulegać presji...
trzy miesiące to szmat czasu, ale za mało by z ufnością rzucić się w ramiona z powrotem

twój facet chce swoje kompleksy leczyć wyżywając się na Tobie
na to nie możesz sobie więcej pozwolić

dobrze, że chodzisz na terapię
pozwoli ci to trzeźwiej oceniać sytuacje

nikt wprost ci nie powie co masz zrobić, wszak kochasz jeszcze
wniosek o rozwód możesz złożyć zawsze... :)

ja bym spróbowała, ale pewnie dlatego tak sądzę, że nigdy nie usłyszałam wyzwisk ani słów obraźliwych, które na długo zostają w sercu...

jeśli chcesz dać szansę to nie dlatego, że on tego chce, nalega, przekonuje, mały go uwielbia.... tylko dlatego, że jesteś na to gotowa i na tyle silna, że nie pozwolisz sobie więcej na brak szacunku i podobne jazdy

możesz mu powiedzieć, że jesteś już za stara na takie numery.... :)

pozdrawiam cię serdecznie

nie daj się!

Seren , dopóki z mężem byliśmy małżeństwem było tak jak u Ciebie. Podjełam decyzje za nas oboje. Chodziłam do psychologa, na terapię i to było zbawienne. Dzisiaj , 4 lata po rozwodzie rozmawiamy , spotykamy się i przyjaźnimy. Trochę trwało zanim zrozumiał i rozwód przeprowadził w głowie i na papierze. Ja podobnie. Każde z nas poukładało sobie na nowo życie. Lepsze od tamtego wspólnego. Jest mi teraz dobrze. Zakochałam sie jakiś czas temu i wiem , ze można. Daj sobie szansę na dobre życie. Jesli naprawdę go kochasz i wierzysz w niego czeka Cie trudna droga i nieustajaca walka. Nie rób tego dla dziecka. Szczęśliwy rodzic = szczęsliwe dziecko. Niech to nie będzie powód. Myśl o sobie, kochaj siebie.

Musisz (jakkolwiek to brzmi) podjąć jakąś decyzję...nie możesz tak długo stać w rozkroku,bo "nogi Ci się ze zmęczenia rozjadą i upadniesz na tę część ciała,która dość mocno boli jak się stłucze"
Wczytując się w Twoją argumentację dotyczącą ""dwóch frontów" odnoszę wrażenie,że skłaniasz się ku drugiemu tylko potrzebujesz jakiegoś wsparcia.
Myślę,że jak nie pozbędziesz się syndromu współczucia wobec własnego męża to przyjdzie Ci żyć w "nijakości" a to chyba najgorszy krok w Twoim życiu.
Nie wiem czy powinnaś się obawiać żalu jaki może wystąpić kiedy skierujesz swoje kroki ku drugiemu frontowi.
Życie potrafi zaskakiwać...mnie też sie wydawało,że nie dam rady....,że będę sama, odrzucona i właściwie nieszczęśliwa chociaż wreszcie "uwolniona" od nadmiaru stresu małżeńskiego.
Ale nie....los potrafi sprzyjać i teraz cieszę się pełnią spokojnego i kochanego życia.
Więc nie myśl za długo,bo wpadniesz w czarną........ a wyjście z niej jest bolesne i długie.

A ja uważam - ZE NIC nie MUSISZ
MOŻESZ dać sobie czas i złapać oddech - TYLE ile tylko pragniesz i potrzebujesz
No bo gdzie Ci się śpieszy, co Cię pogania? Masz wiele opcji do przerobienia i tyle czasu ile tylko sobie życzysz. Możesz ZOBACZYĆ czy ta terapia coś wnosi w Wasze relacje, możesz spróbować mediacji, możesz obserwować "z boku" czy słowa męża to puste deklaracje czy też może chłopinie klapki się otwierają i myślenie się włącza.
MASZ prawo mieć czas do namysłu... dużo czasu jeśli trzeba...
Nie daj się nikomu poganiać - to twoje życie
Powodzenia

Dzięki dziewczyny...
Jutro ide do mojej pani psycholog. Mam zamiar z nią to przegadać. Dużo we mnie burzy się na samą myśl, że to już koniec.
Może to zwykłe ludzkie poczucie porażki, bo jednak zakończenie małżeństwa za takie uważam. A może to co innego.
Skłaniam się ku opcji dawania szansy, myślę jednak, że jeśli na takową się zdecyduję, będzie ona ostatnia. I będzie to trwało
bardzo długo. Mineły lata kiedy rzucałam się na cos pod wpływem impulsu... wydaje mi się, że tu miejsca na to nie ma...

Zdaję sobie z tego sprawę, rozmawiałyśmy z pania psycholog i o tym, dlatego wiem, ze próba naprawienia tego wszystkiego
może być piekielnie ciężka. Ja wyciągnę ręke w jego stronę, ale to on będzie musiał w końcu zrozumieć, że jest alkoholikiem.
Jak zwykle w takich sytuacjach widzą to wszyscy, poza nim jednym. Myśli, że skoro nie pije od 3 tygodni na przykład, to
ma wszystko pod kontrolą. To on będzie musiał się z tego wygrzebywać. Nie dla mnie, ale dla siebie.

Swego czasu podtykalam mu linki do stron, sugerowałam terapie... Pokazywałam jasno i wyraźnie, jak wiele i co traci...
Nic to nie dało, może da tym razem?

Oczywiście że były to tylko puste słowa. On jak zawsze czeka, aż to ja załatwię terapeute i cała resztę.
Wiem jednak, że to on ma to zrobić. Tym bardziej wiem po rozmowie z pania psycholog. ona też współpracuje
z alkoholikami i ich rodzinami, tak więc naświetliła mi dokładnie jak to wszystko wygląda, ile trwa, co się
może zdarzyć.

Kolejnym krokiem jest jasne zakomunikowanie mu, że, mówiac w brzydkim skrócie, terapia albo nie mamy nawet
o czym rozmawiać.

Nie zamierzam do niego wracać, w sensie wprowadzenia się bo się raczył zapisać, wyladowania w jego łóżku
bo przeciez juz 2 razy był na spotkaniu... Myślę, że jeśli bedzie mu zależało, tak naprawdę, a nie tak na chwile,
żeby mnie przyciagnąć na powrót do domu w tempie szybkim, to znajdzie adres, telefon, zapisze się a tam...
coż. Ze słów pani psycholog wynika, że terapia dla alkoholików polega tez na burzeniu im iluzji świata, jaka
sami sobie stworzyli...

zobaczymy...

dor57, dziękuję za słowa o 'dobrej decyzji'. Potrzebuję takich zapewnień, bo gdzieś we mnie tkwi ta nieszczęsna Matka Teresa, biegnaca ratować wszystko i wszystkich. A tutaj obawiam się, że moja pomoc być musi, ale nie taka jak on sobie to wyobraża. Nie ja będę jego terapeutką,, on sam musi podjąć decyzję i zawalczyć. A jeśli nie, to chyba znaczy, że alkohol wygrał z rodziną. Ja musże poukładać w swojej głowie, w swoim życiu, i przestac być zależna od jego wypił/nie wypił, zadzwonił/nie zadzwonił. Oboje nas czeka długa droga.
I pewnie nie raz nie dwa sie człowiek potknie...
Cieszę się ogromnie, że trafiłam na to forum!

To,że udało ci się nie płakać to objaw powolnego odchodzenia "od roli Matki Teresy".....i to jest dobry objaw przede wszystkim ze względu na Twoje zdrowie. Przestajesz żyć w ciągłym stresie "za niego", a myślami jesteś "przy sobie".
Po tej rozmowie chyba się już utwierdziłaś w przekonaniu,że nawet gdybyś zdecydowała się wrócić "zwabiona jego wstępną poprawą" wasze życie dość szybko "uległoby dawnej normalności".
Pewien typ mężczyzn żyje w przeświadczeniu,że jego wiedza na świat jest przeogromna, a nasze "jakieś tam wiadomości" są błędne i nie nadające się do zastosowania.
Nie daj się zwariować i mocno trwaj przy swoim postanowieniu,bo to doprowadzi Ciebie do takiego rozwiązania,które pozwoli Ci żyć w spokoju.
Dopóki Twój mąż nie zrozumie jak takim "niepewnym" postępowaniem krzywdzi siebie to będzie starał się to wszystko zrzucić na Ciebie.NIC BARDZIEJ BŁĘDNEGO.....

Seren,

Ty zaczęłaś się rozwijać, zmieniać. On ma tylko pretensje. Jesteście na różnych poziomach i już nic tego nie zmieni.
Nie ma znaczenia co ludzie mówią, ale to co robią. Gdyby zawalczył o Ciebie, postarał się, zadbał o Ciebie, zaskoczył Cię... mogłabyś się zastanawiać. Ale pretensje? Daj spokój, Kochana.

K

Teraz jest ciężko,ale będzie coraz lżej.Musisz być tylko konsekwentna,bo kiedy zaczniesz zmieniać swoje postępowanie w stosunku do niego (a on dalej będzie "fruwał" a nie twardo stał na ziemi) to siądzie Ci psychika.
Twardym postępowaniem potwierdzisz tylko swoją rację co do której chyba nikt nie ma wątpliwości.Nie możesz być ciągle "siostrą miłosierdzia",bo w końcu zagubisz siebie.
Pamiętaj cały czas o tym,ze on dobrze zna Twój charakter i będzie się starał uderzać w czułe punkty.A jak mu parę razy dasz do zrozumienia "gdzie masz" takie zachowanie to może wreszcie zrozumie jak powinien postępować żeby przede wszystkim uratować siebie a co za tym idzie wasz związek.