Zdrada, rozstanie, szansa... i jednak rozwód...

Jeśli czytasz forum to wiesz że historie takie jak Twoja dzieją się, wcale nie rzadko, pewnie nie umniejsza Twojego bólu ten fakt ale daje Ci trochę wiedzy na ten temat, będzie Ci ciężko a jeśli masz dziecko czy dzieci tym bardziej będzie Ci potrzeba siły, nie wyrzucaj sobie że pozwoliłaś na powrót męża po pierwszej zdradzie, gdybyś nie spróbowała wyrzucałabyś sobie że nie dałaś szansy, musisz być dla siebie teraz wyrozumiała bo różne emocje będą Tobą rządzić, to czas będzie Cię leczył........przykro Mimi że to Cię spotkało

może to lepiej że się wyprowadził, będzie Ci łatwiej łapać dystans, do niego obecnie niewiele dociera bo będąc zauroczony jest powiedzmy w innym stanie świadomości, czy on już określił się definitywnie co zamierza ?

czy Ty pracujesz, jak małe są dzieci ?

Założyłam specjalnie konto, aby podpowiedziec co będzie dalej. Aż przykro się czyta, że kolejna taka historia. Ja utożsamiam się najbardziej z historią Pain, chyba podobnie czujemy i myślimy, choć różni nas to, że u mnie nie było żadnej szansy po odkryciu zdrady. Ale wracając do tematu co będzie dalej to zakładam, że typowo: Twój mąż zacznie Cię traktować jak obcą osobę, to straszny ból - wiem, temat alimentów będzie odsuwał jak najdalej od siebie, kiedy już pękniesz i wymusisz jakieś ustalenia powie, że zależy Ci tylko na pieniądzach, może będziesz musiała walczyć o nie przed sądem, gdzie będzie przekonywał Sąd, że 1000 zł to aż nadto na dziecko, w tym czasie rozpocznie batalię o spłatę za dom i tu nie będzie już miał skrupułów, zapomni, że mieszkają w nim Wasze dzieci a wszelkie argumenty w tym zakresie odeprze stwierdzeniem, żeby nie mieszać tematu dzieci do spraw majątkowych. Na koniec uznasz, że nie wiesz z kim zylas, że nie wiesz kim jest ten człowiek. Z całego serca życzę Ci, aby nie ziścił się ten scenariusz. Życzę siły, bo pamiętam jak koszmarny był to czas.

Jeszcze nie ma orzeczonego rozwodu (dopiero rok od rozstania) , mimo że w tym zakresie sporu nie ma. Spór dotyczy wysokości alimentów i mimo, że wystąpiłam o zabezpieczenie, które otrzymałam, ex wije się jak piskorz, aby je obniżyć, obecnie nawet wystąpił o mediacje w tym zakresie. O winę w ogóle nie wystąpiłam, bo to orzeczenie wpływa tylko na ewentualne alimenty dla żony, ale takiej potrzeby na szczęście nie ma. Zaczyna się od tego, że najpierw odchodzący fruwa, ale mija kilka miesięcy i zaczyna myśleć dlaczego on ma np zajmować mieszkanie a żona dom, jemu się coś należy... W głowie potrafi kompletnie odciąć wątek dzieci i ich choć względnej stabilizacji i bezpieczeństwa. I dobre zarobki niczego tu nie zmieniają, bo zmienia się punkt odniesienia, teraz celem staje się zapewnienie jak najlepszych warunków w nowym związku. Przecież odchodzący opuszcza rodzinę żeby teraz rozwijać skrzydła, realizować się, bawić, dobrze żyć (pewnie deprecjonuje swoje dotychczasowe dobre życie), jemu się to wszystko po prostu należy, żona to jakaś histeryczna, przecież ludzie się rozstają a ta nie wiadomo czemu jakaś smutna, to jak on miałby te skrzydła rozwijać przy niej, przecież przed nim cały świat.... Ach, dużo by pisać, wszystkiego tego doświadczyłam, ale przeżyłam, Ty też przeżyjesz i dziś mi nie uwierzysz, ale zaznasz spokoju i pogodzenia. Myślę że kolejny etap to szczęście, ale do niego jeszcze nie doszłam, więc nie wyprzedzam życia.

Do adwokata jestem umowiona, chociaż sama nie wierzę w to wszystko co się dzieje. Jeszcze kilka tygodni temu spaliśmy razem, przytulał mnie, a teraz...
Staram się skoncentrować na dzieciach, ale wiadomo myśli wciąż wracają do chwil gdzie byliśmy razem. Wiem, że niepotrzebnie je idealizuję, ale to chwilowo silniejsze ode mnie. Niestety wydaję mi się, że on ma typową osobowość narcystyczną i teraz pokazuje swoje prawdziwe oblicze.
Z jednej strony czuję , że go nienawidzę, a z drugiej nie wiem co bym zrobiła znów za kilka miesięcy gdyby chciał wrócić, a jego zachowanie niestety zawsze jest takie żeby pozostawić sobie furtkę do powrotu.
On na razie nie porusza tematu alimentów, rozwodu, podziału majątku, chociaż może już działa w tym temacie, nie wiem... Dla niego liczy się tu i teraz, to że on jest najszczęśliwszy i nic innego się nie liczy.

Jak sobie przypomnę  tę bezsilność  to mi żal serce sciska.
Chyba najlepiej na tym wyszły te, ktore wystawily od razu walizki, tylko ciężko to zrobić gdy są  małe dzieci.
Najpierw jest etap szoku i niedowierzania
Przy takim przebiegu zdrady, jak u Ciebie  i kolezanek to jest niestety efekt tego że myślisz  że związalaś się z mężczyzną,  a nagle zostajesz mamą niepowaznego bobasa, który przeżywa bunt nastolatka.
Co ciekawe z mojej obserwacji na forum,  przy takim przebiegu "choroby" zwykle jest podobny schemat: w małżeństwie nie ma "trzymania za mordę" (za przeproszeniem)  Pan ma zwykle ciężkie dzieciństwo, zaborczą matkę czy tym podobne traumy, a kochanka powiela rolę matki, nawet jakby miała 20 lat.:) bo żona zwykle taka nie jest, wtedy uciekał od mamy
więc do innej niz ona kobiety.
Zwykle moment tego kryzysu jest taki, że w życiu z jakiegoś powodu trzeba mocno wejść w rolę męską i wychodzą  słabości tego Pana i następuje dramatyczna ucieczka.
Jedyny wniosek jaki mi przychodzi to nigdy więcej niedojrzalych owoców I bynajmniej nie o wieku mowa, niech was siwy włos nie zwiedzie.
Nie ma kogo żałować  autorko, i lepiej że teraz wyszło szydło z worka może A nie za 10 lat?
Dbaj o siebie, trzymaj się,

Więc chyba najlepiej zająć się sobą. Rozwieść się jeszcze zdążysz zawsze.

Tak wiem, staram się zajmować dziećmi najlepiej jak potrafię w tej sytuacji. Sobą jeszcze zająć się nie umiem, może terapia mi pomoże...
Aktualnie mimo bólu i żalu, łudzę się, że on się "obudzi" zrozumie do zrobił, co jest wartością...
Nie rozumiem, jak on tak po prostu może zrezygnować ze wszystkiego co ważne dla tej dziewczyny, której określać słowami nie będę, bo będą to same przekleństwa.  Ona doskonale zdawała sobie sprawę, że mamy malutkie dzieci (jedno jest niemowlakiem) i  nie odpuszczała, cały czas dążyła do ich kontaktu...
Wiem, że to mąż jest winny najbardziej, ale ją jakoś łatwiej mi darzyc nienawiścią...

Tak, wiem, że ma tym forum można przeczytać wiele cennych wskazówek i rad. Dlatego zdecydowałam się opisać w dużym skrócie swoją historię.
Mój mąż też jest jak w amoku.
A ta dziewczyna... Wychowywała się bez taty... Teraz przyczyniła się do tego, że moje córki spota historia podobna to jej życia...

wyłacz to radio pt Były mąż o swoim szczęściu bo pierdz..lą tam bardziej niz w TVP.

Dokładnie tak. Niech żyje w tym swoim świecie, niech kocha i robi co chce, ale tego nie słuchaj i tym się nie karm. Odetnij się od takich wiadomości.

Ja znam parę która dała sobie szansę po zdradzie i serio są szczęśliwi. Są boisko ze sobą, wspierają się, są przyjaciółmi a od zdrady minęło wiele lat...

Wierzyłam, że  ja też jestem winna, że to się stało, że w naszym związku znalazła się przestrzeń dla osoby trzeciej. Szukałam winy w sobie, chociaż to on zdradził... I chociaż starałam się bardzo, to nic to nie dało...

Ciężko nie słuchać i odciąć się od kogoś z kim spędziło się pół życia. Nie wyobrażam sobie życia, świąt, domu bez niego... Z każdym dniem tęsknię coraz bardziej...i wiem, że już nic nigdy nie będzie tak jak chciałam. Dziewczynki będą wychowywać się w rozbitek rodzinie, chociaż zrobię dla nich wszystko , aleja miałam mamę i tatę w domu, mąż też. I ciężko mi się pogodzić z tym... Mam poczucie porażki... Ogromnej...

Żyją myśląc, że tam za 15 lat co będzie? Nadal tak jak na początku, przecież każdy związek przechodzi etapy... Ale oni muszą wszytsko zepsuć, zniszczyć, bo przecież tam to coś wyjątkowego...

Jejku, to oni te pozwy składają teraz po kilku tygodniach od wyprowadzki? Przecież musi dojść do trwałego rozkładu pożycia. Kiedy w ogóle zdążyli przemyśleć te decyzję o przekreśleniu całego życia. Nie wiem czy to poziom zaślepienia wizja swojego nowego doskonałego życia tak wpływa czy to znak czasów, że wszystko dzieje się szybko. To wręcz tempo zawrotne. I zdążyli naprawdę przemyśleć jak chcą poukładać kontakty z dziećmi, jak ma teraz wyglądać to wszystko? I tak gotowi już stanąć przed sądem i powiedzieć, że nie ma w nich już żadnej miłości?

Współczuję Ci bardzo bo jak wiesz przechodzę właśnie to samo

Milka
Jak tylko czas Ci pozwoli no i kasa,  poszukaj terapii wsparcia. Znajdź psychologa, wygadaj się. Na początek szukaj małych rzeczy które Cię cieszą w życiu codziennym i doceń je. Poszukaj też metody 34 kroków. Załapiesz dystans, którego bardzo teraz potrzebujesz.

Jeszcze pozwu nie napisał i nie złożył, ale kompletuje dokumenty i twierdzi, że to zrobi dość szybko. Jego argument " przecież ona (kochanka) z nim nie będzie jak nie będzie miał rozwodu"
Bardzo dojrzałe i przemyślane, jak wszystko ostatnio... Brak słów...

Mimi, bardzo mi przykro dwa lata temu przeżywałam to samo jestem 2 mce po rozwodzie. Polecam mój wątek, też ONA spędzała mi sen z powiek, dostałam wiele cennych wskazówek. Czytając twój wątek przypomniałam sobie jak się wtedy czułam i na prawdę bardzo ci współczuję, że musisz przez to przechodzić. Zwłaszcza z tak małymi dziećmi (moja miała 7 mcy jak odszedł).
Czeka cię jeszcze sporo cierpienia, żyłowania każdego grosza, kłótni o każdą dodatkową minutę z dziećmi, obarczanie winą, nienawiść i odwracanie kota ogonem. Ale z czasem jak to się poukłada, być może będziesz miała darmową nianię do dzieci i czas na swoje sprawy i przyjemności. Teraz jeszcze tego nie widzisz ale uwierz mi na słowo, że dziś doceniam te chwile.
Trzymam za ciebie mocno kciuki i przytulam. A on wcale taki szczęśliwy to nie będzie. Takie baby co to wpakowują się w rodziny z małymi dziećmi to nie są jakieś sympatyczne i empatyczne niewiasty tylko raczej roszczeniowe, sfochowane babska. Przynajmniej ta moja taka jest i ten mój tylko się wije jak piskorz, żeby jej nie zdenerwować.... cóż tak wybrał.

Najlepiej marnować swoje najlepsze lata z kimś kto zdradza i oszukuje, rodzić mu dzieci na które nie można się doczekać alimentów i unosić się honorem, żeby dać szansę zdradzaczowi na rozkwit jego nowego związku z kochanką

Teraz rozumiem kobiety, które nie chcą wiązać się ślubem i wybierają stan wolny i bezdzietny

Noben, Franek1987... Moim celem nie jest się mścić na mężu. Ja go wciąż w głębi serca kocham... Niestety to on poleciał za młodszą "koleżanką" z pracy. Sam powiedział, że winę przy rozwodzie weźmie na siebie. Tylko co mi to daje?? Mamy malutkie dzieci, serio niczego bardziej nie chciałam niż rodziny którą byliśmy przez wiele lat. Co mi po tłumaczeniu rodziny, znajomych, że to kryzys wieku średniego, że on zrozumie i będzie żałował. Tylko ja wiem co czuje nasza starsza córka, jak płacze, że taty nie ma w domu, jak o niego pyta. Ona ma tylko 7 lat.
Wiem, że powinnam się zatroszczyć teraz o dzieci, o ich przyszłość także pod względem finansowym. Mąż teraz jeździ na weekendy z kochanką, wydaje nasze pieniądze. Czy to jest ok? Założył rodzinę i powinien zachowywać się odpowiedzialnie. Do ślubu, ani dzieci go nie zmuszałam. Sam się oświadczył, a dzieci były po ślubie... A teraz mu się odwiedziło... To nie jest normalne. On się bawi, my cierpimy.

Pikupik, czytałam Twój wątek. Historia podobna. Niestety najbardziej cierpią dzieci. Co to tej kobiety, to masz racje roszczeniowa dziewczyna, bez wrażliwości i empatii. Jest młoda, bez zobowiązań, a mając świadomość tego jak małe mamy dzieci wpakowała się w romans w pracy. Postawiła też warunek wyprowadzki i rozwodu, żeby byli razem, a mój jeszcze mąż posłuszny jak baranek robi co Pani każe...

Widzisz, życie tak dziwnie się układa. Ja mojego proszę żeby przyjeżdżał do dzieci i słyszę, że ma inne plany. Teraz jest zajęty kochanką i obowiązki ma gdzieś, już nie mówiąc o tym, że córki po prostu tęsknią... On potrafi przez 5 dni się nie odezwać, nawet nie zadzwoni do starszej, a dla niej to nadal szok co się stało...

Niestety u nas zaczyna się "wojna". Nawet nie wiem kiedy, ale jeszcze mąż nagrał jakąś scenę mojej złości gdy dowiedziałam się o zdradzie. Twierdzi, że jestem furiatką, że jego adwokat to nagranie wykorzysta (tylko nie wiem dlaczego mnie o tym uprzedzają, ale ok ), że ze mną się żyć nie dało. Nawet nie mam siły mu tłumaczyć jakie znaczenie ma nawet mój krzyk, czy złość po tym jak dowiedziałam się o zdradzie, to chyba naturalna reakcja... Brak słów, nie dość, że zdradzą to jeszcze szukają winy wszędzie tylko nie w sobie.

Taki adwokat to dureń  gdyby miał wykorzystać "na korzyść" klienta jego przyznanie się do zdrady na nagraniu ,a reakcja krzykiem jest jak najbardziej naturalna ,na sędziach takie rzeczy raczej nie robią negatywnego wrażenia tak myślę 
to raczej bezmyślna próba zmiękczenia Ciebie oskarżaniem i obwinianiem   i inicjatywa Twojego jm Mimi
nie sadzę żeby adwokat o tym wiedział i popierał taki bezsens ,chyba że idiota.
Nie przejmuj się takimi prowokacjami,manipulacjami ,wszystkie mają na celu zastraszanie Twojej osoby,zmiękczanie,uległość i przyjęcie warunków rozwodowych jm przez Ciebie z obawy ,wstydu,zmęczenia tymi gierkami .

Mimi nie przejmuj się tym.W takich okolicznościach miałaś prawo mieć atak złości,nawet gdybyś mu wtedy dałas w twarz to u tak wszystko by było usprawiedliwione ...

Mimi bardzo mi przykro,że Twój mąż okazał się takim frajerem.
Dla mnie to niepojęte jak można tak nisko upaść żeby zostawić żonę,malutkie dzieci i jeszcze nagrywać (zupełnie uzasadnione) ataki złości żony,którą się zdradziło.Totalne dno.
Znajdź teraz siłę w dzieciach,Ty potrzebujesz ich a one Ciebie.

Mimi, ta złością to sie nie martw, ja krzyczałam i rozbiłam pare rzeczy, a znajoma prawniczka powiedziala mi, ze to nic i zeby sie tym wcale nie przejmować.
Trzymaj sie.

A możesz podać  przykład z tego forum na poparcie tego ci napisałeś?

Pozwolę sobie zauważyć, że kontekst jest ważny, żeby nie napisać kluczowy. Tu mamy wrzask kobiety, która właśnie dowiedziała się, że jej świat rozpada się na kawałki, została zdradzona, okrutnie zraniona, a człowiek, z którym założyła rodzinę i planowała wspólną przyszłość bez mrugnięcia okiem podziękował jej za współpracę. Jesteśmy tylko ludźmi i w takich chwilach silne emocje oraz wzburzenie nie są niczym dziwnym. Może to nie jest najlepszy przykład, ale przecież nawet zabójstwo w afekcie traktuje się jako okoliczność łagodzącą.

Przyjeżdża, ale tylko wtedy gdy ma wolny czas. Gdy ja muszę coś załatwić w konkretnych godzinach to już zaczyna robić problemy, bo ma inne plany.
Trzymam się dla dzieci. Myślę, że bez leków bym nie dała rady. Wyciszyły moje emocje. Już nie płaczę dzień i noc.
Jeśli chodzi o rozwód to czekam na pozew, jm powiedział, że był u adwokata i będzie składał papiery.

Dla dzieci muszę się trzymać. Jutro zaczyna się szkoła, kolejne obowiązki, do których niestety mąż/tatuś się nie poczuwa. Co zrobić, kiedyś to do niego wróci.

Pozwu od męża jeszcze nie dostałam, czekam...
Powiedział, że go złoży chyba miesiąc temu.
Wiem, że z nią mieszka, że byli razem na urlopie.

Otóż to - żadna atrakcja - taki nieodpowiedzialny partner. Teraz lecą na fali motylków   ale jak nadejdzie codzienność,  chłopczyk pokaże na co go stać. Autorko, naprawdę nie ma czego żałować. Rozumiem, że tęsknisz za tym co było dobre, za bezpieczeństwem - ale z tym kimś czekałyby Cię tylko kolejne zawody.

Mimi5, podpisuję się pod tym co napisał merle.

Mi to forum bardzo pomogło, chociaż nadal nie jest lekko i nadal mam nadzieję, że to zły sen.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że co byś nie zrobiła, to dzieci i tak coś tracą. Tego jednak zdradzający nigdy nie widzą.