Mam ogromny problem z którym borykam się od pewnego czasu. Może zacznę od początku. 2 lata temu od razu po ślubie przeprowadziłam się do rodzinnego miasta mojego męża. Wtedy miałam nadzieję żę jest to dla nas wielka szansa duże miasto, wiele możliwości, większe szanse na znalezienie dobrej pracy. Jednak po pewnym czasie okazało się że nie jest to miejsce dla mnie. Już przed ślubem kupiliśmy tu mieszkanie jednak kiedy się do niego wprowadziliśmy nie poczułam że jest to mój nowy dom, nie czuje się tu jak u siebie. Myślałam że jak znajdę pracę to czas będzie szybciej leciał poznam nowych ludzi, zaprzyjaźnię się z kimś. Jednak tak się nie stało nie potrafię nawiązać tu z kimś dobrych relacji tzn. takich gdzie mogłabym się z kimś spotykać na kawkę zwierzać się, poprostu ludzie tu mieszkający różnią się ode mnie. Codziennie budzę się rano i marzę by spakować walizki i wrócić do rodzinnego miasta (oddalone 500 km). Dopiero teraz doceniłam jak ważna jest dla mnie moja rodzina i znajomi, tu na nikogo nie mogę liczyc, rodzina mojego męża jest beznadziejna, mieszkamy w jednym mieście a odwiedzamy się raz do roku bo oni mają inne rzeczy do roboty. Dodam że kilka miesięcy temu urodziło nam się dziecko nie mogę wrócić do pracy ponieważ nie mogę liczyć na pomoc dziadków mojego dziecka, wogólę się nie dziwię od urodzenia odwiedzili moją córkę dokładnie 2 razy i twordzą że to jest nasz problem że nie mamy z kim ją zostawić! Mój mąż jest zadowolony, jest marynarzem więc wszystko ma w nosie, pojedzie na statek wróci czeka tu na niego żona dziecko za jakiś czas znowu pojedzie a ja tu siedzie sama nawet kilka miesięcy. On dobrze wie że płacze po nocach, męcze się, ale twierdzi że on nie ma zamiaru się nigdzie wyprowadzać że to moja wina bo nie chce tu mieszkać. Starałam się polubić to miejsce. w W swoim rodzinnym mieście od razu mogłabym wrócić do pracy rozwijać się, gdyż mogę liczyć na swoją rodzinę która zawsze jest gotowa pomóc mi przy dziecku. Dodam że mój mąż stwierdził że moge się przeprowadzić ale bez niego. Jak myślicie czy osoba która twierdzi że cię kocha może spokojnie patrzeć na to jak cierpimy?? Czy tak trudno jest dać nam szansę w innym miejscu? I na koniec czy całe życie mam cierpiec tylko dlatego że mój mąż dopiero po ślubie pokazał jakim jest egoistą?? Proszę o waszą opinię
Podobne tematy
I na koniec czy całe życie mam cierpiec tylko dlatego że mój mąż dopiero po ślubie pokazał jakim jest egoistą??
Jest egoistą, bo nie chce być posłuszny? No a Ty też nie chcesz, to też jesteś egoistką?
Teraz do meritum. Wychodząc za niego zapewne wiedziałaś, że jest marynarzem i co się z tym wiąże. I czyim problemem jest, że z nikim nie potrafisz się zaprzyjaźnić, że wszyscy są beznadziejni?
Dlaczego robisz z siebie taką ofiarę i osobę, od której nic nigdy nie zależało i nie zależy?
Rozumiem, że nie od Ciebie zależy, czy dom, w którym mieszkasz potraktujesz jak swój własny.
Rozumiem, że nie od Ciebie zależy zakolegowanie się z innymi.
Rozumiem, że nie wiedziałaś nic o zawodzie swego męża.
Rozumiem, że dziecko było nieplanowane i niechciane.
Rozumiem, że nie istnieją żłobki.
Rozumiem, że bez jakiejkolwiek konsultacji z rodziną męża zaplanowałaś codzienne podrzucanie im dziecka aż do... pójścia do szkoły albo dłużej.
Rozumiem, że nie ma żadnej osoby, którą można zatrudnić jako opiekunkę do dziecka na czas Twojej pracy.
Rozumiem, że za to wszystko odpowiedzialny jest Twój mąż.
To, co robisz, to czysta, żywa manipulacja i próba wywołania u męża poczucia winy.
Obyś tylko nie przekonała się, że efekty Twoich działań będą odmienne od zamierzonych.
Witaj Zagubiona, jesteś w podobnej sytuacji jak ja przed laty. Nie obwiniaj wszystkich dookoła, początki w nowym miejscu są zawsze trudne. Ja wiem, że na swoją rodzinę prędzej można liczyć.
W tej chwili masz i tak niezłą sytuację, swoje mieszkanie, nie gnieździsz się u teściów, nie siedzą ci na głowie. To są plusy wg mnie. Jeśli chcesz widywać rodzinę męża to ich zaproś, ale wymaganie by stali się pełnoetatowymi opiekunami jest nie w porządku. Owszem, miłym gestem byłoby zaopiekowanie się wnuczką w razie potrzeby.
O żłobek trzeba starać się zaraz po urodzeniu dziecka, generalnie w dzisiejszych czasach o miejsce w publicznej placówce jest szalenie trudno.
Sprawdź w necie, są fora zamknięte dla żony marynarzy, działające tam kobiety wspierają się wzajemnie, udzielają sobie pomocy.
Są też kluby mam wózkowych. Dziewczyna zakłada wątek na forum regionalnym z pytaniem, czy ktoś w pobliżu jej zamieszkania ma dziecko w takim, a w takim wieku i wzajemnie się skrzykują.
Nie boj się podejść do takiej grupki, ewentualnie do jakiejkolwiek młodej mamy i zagadnąć. Ona też może czuć się samotna pomimo zamieszkiwania tam, może tak samo czeka na sygnał. Co ci szkodzi powiedzieć: cześć jestem Kasia, przeprowadziłam się tutaj i czuję samotna jak palec, pozwolisz zaprosić sie na kawę? Siadacie w kawiarni albo w ogródku i może czasami to będzie to, a jak nie to następna.
Początki w nowym miejscu są zawsze trudne, ale uśmiech na twarz i do boju. Pamiętaj masz o łatwiej jako mieszkanka miasta, wieś jest niezwykle hermetycznym środowiskiem.
Powodzenia.