Zaręczyny - czuję się jak w potrzasku, nie wiem co robić.

Dziękuję za odpowiedź..
Właśnie czuję, że potrzebuję swobody, przestrzeni.. chciałabym odsapnąć, poukładać sobie wszystko w głowie.. dlatego tez często wspominałam mu o moich wątpliwościach i lękach.. widzę, że bardzo go to rani ale wiem, że muszę być szczera.

Jakiś czas temu powiedziałam, że potrzebuje przerwy, że muszę pobyć sama ze sobą. Faktycznie tak było.. poczułam ulgę, kilka dni nawet o nim nie myślałam, później poczułam tęsknote i chęć wtulenia się w jego ramiona. Spotkaliśmy się w wigilię.. emocje były ogromne i czułam, że kocham.. ale bałam się, że jak znowu zaczniemy się spotykać znowu się zaczną moje wątpliwości.. nie pomyliłam się.. czy ja jestem jakaś dziwna? mam sprzeczne emocje.. może on zbytnio naciska na mnie.. niedawno mieliśmy przerwe a już mam pewne przesłanki żeby myslec, ze mi się oświadczy.. czemu to mnie kosztuje tyle nerwów i stresów.. czy miłość nie powinna dawać ukojenia? chyba, że to nie jest miłość...

Niezapominajka81 jeśli możesz to powiedz, czy też nie wiedziałaś czy to miłość? Widze, że mam bardzo podobnie, mi tez słowo kocham nie może przejsc przez gardło..
Cieszę się, że Ty się z tym uporałaś. Pozdrawiam

Czesto sie nad tym zastanawialam czy to jest wlasnie milosc.
Mam czasami obawy, nie powiem, ze nie. On bardzo tego nie lubi i boi sie po prostu.
Wiem bo rozmawiamy o tym.
Teraz np mam czas wyciszenia. Nie potrzebuje ogromnie jego obecnosci. Zajmuje sie soba.  Spedzam czas teraz tutaj:)
POtem moze ksiazka. Cos dla siebie. Ja wiem, ze On jest, ze kocha ale jest tez ten czas tylko i wylacznie do pobycia z sama soba.
On to rozumie.

Nie mozemy byc ze soba non stop bo to przytlacza czlowieka.

Ale mowie, ze kocham. Gdy mam potrzebe to mowie bo to czuje.

Jezeli chodzi o Ciebie to moze po prostu boisz sie zobowiazan. Zwiazku "po grob".
Nie wiem. Chyba nie jestes jeszcze gotowa, zdecydowanie nie.
Porozmawiaj z nim. Ustalcie sobie, ze czasami masz potrzebe pobycia z wlasnymi myslami. Powinien to uszanowac.

Pozdrawiam

Motylek 79 masz racje, ja ponad wszystko cenie sobie wolność i niezalezność, pewnie jak wiele kobiet. Z pewnych źródeł wiem, że on chciał się oświadczyć juz pół roku temu.. z resztą od początku twierdzi, że spotkał kobiete swojego życia.. czując presje z jego strony (chociaż wiem,że on by tego nie chciał), nie ma miejsca na moje wlasne przemyslenia, bo gdy mysle, że wszystko mam pod kontrolą, docieram do swoich uczuc to nagle proponuje abysmy zamieszkali razem, z jednej strony chce tego, chce spróbowac i tak wlasnie myslalam, że to będzie nasza próba, wszystko się okaże. A teraz wiem, że chce mi sie oświadczyc za tydzien... wymknelo mi się to spod kontroli. Czuje sie przyparta do muru i chociaz mi na nim zalezy mam ochote uciec..

motylek79 doskonale Cie rozumiem, tez zawsze starałam się wybierać mężczyznę, który dawał mi wiele przestrzeni i swobody, ale skutek uboczny był taki jak u Ciebie - nie chcieli sie ustatkować, wolne ptaki. Tak źle i tak nie dobrze.. Musze się z tym zmierzyć!
Dzieki za odpowiedz.
Pozdrawiam!

Jak  czlowiek nie ma czasu, choc odrobiny, dla siebie to zwariowac mozna:)

Zwiazek jest. Milosc jest. Ale i czas dla siebie tez.

I wszyscy sa zadowoleni.

agasta84 ma rację. sama musisz wiedzieć czego chcesz. czasem warto zaryzykować. wiem, że się boisz. kto by się nie bał na Twoim miejscu? jednak my kobiety jesteśmy silne i wierzę, że i Ty dasz radę
pozdrawiam

Niezapominajka81 masz racje boje się zobowiązań i związku "po grób", sama myśl mnie przeraża. Tylko, że co teraz... wiem, że jemu na tym bardzo zależy... rodzina, zobowiązania, stabilizacja...

Dziękuję Robacku

stokrotka83 myslałam o tym.. ale nie byłam pewna.. teraz mysle, że spróbuje.. a możesz mi powiedziec czy rozmawiałaś z psychoterapeutą tylko o związkach? odkrył coś wyjątkowego? czy faktycznie problem był w Tobie? czy to zawody miłosne tak Ci przeszkadzały w zbudowaniu związku ? Bo widze, że mamy podobne przejscia.

Jezeli kocha to poczeka az bedziesz gotowa.
Jak przycisnie to peknie wszystko...

matko... ale się zagotowałam!
Zaręczyny to żadna obietnica? właśnie to obietnica! Kocham Cię, wyjdziesz za mnie? tak, wyjdę za Ciebie. To nie przysięga? to nic nie znaczy, że można w każdej chwili zerwać? ja co do takich rzeczy nie mam takiego podejścia... ale nic,nie o to tu chodzi... każdy ma prawo do własnego zdania...

Co do postu, to czasem tak jest,  że marzymy o kimś...a jak już to dostajemy... to okazuje się, że wcale te cechy nie są najważniejsze, że potrzebujemy jednak czegoś innego...albo czegoś więcej, że to nie to.
Wtrąć, że się dowiedziałaś że ktoś się zaręczył, że Ty byś teraz to raczej nie chciała bo coś tam... Skoro teraz widzisz problem, to daj sobie więcej czasu... to co innego zranić kogoś odejściem, a zerwanymi zaręczynami (obietnicy, planów,marzeń tej osoby)

Zareczona jednak  tej miłości juz nie ma ;(

Witam mam 20 lat niedawno moj facet mi sie oświadczył. Na poczatku  było super czułam sie fantastycznie. Jednak od  3 miesiecy wszystko sie psuje nie wiem co robic . Jest odemnie starszy . Zaczoł mieć pretensje do mnie . Zawsze byliśmy szczeży  a teraz czuje jak on nie chce ze mna rozmawiac  coraz barzdiej sie oddalamy .Kocham go jednak czuje że to nie jest ten facet ktorego poznałam na poczatku . Zauważyłam  że jak jest  z kuplami pije  nawet 3 dni z rzedu  . nie wiem co robic .

A moja historia jest taka: prawie dwa lata temu zostawila mnie moja pierwsze milosc po 8 latach. Strasznie cierpialam, ale po poltorej miesiaca poznalam swoje narzeczonego (od niedawna bylego narzeczonego). Bardzo szybko jednak zrozumialam, ze za szybko weszlam w nowy zwiazek, chcialam sie wycofac, ale narzeczony nie pozwalal...Bardzo sie zaangazowal...a ja calymi dniami zastanawialam sie czy kocham czy nie...Byl cudowny, przystojny, oddany, a jednak...cos bylo nie tak...Przez poltora roku naszego zwiazku przeszlismy jedna wielka hustawke nastrojow...Kilka tygodni kochalam, po czym czulam, ze musze z nim zerwac...i zrywalam...A on prosil...tlumaczyl, ze kocham tylko odpycham to uczucie od siebie...walcze z nim...Poszlam do psychologa...niewiele mi to pomoglo...Byc moze to ja potrzebowalam sie zmienic, ale przy Nim nie moglam, a u psychologa ciagle mowilam o swoich watpliwosciach...A przeciez psycholog nie powie mi czy kocham czy nie...Doszlo w koncu do zareczyn, z ktorych sie cieszylam, a po 2 dniach mialam juz straszne watpliwosci...
Ostatecznie na poczatku grudnia po raz kolejny zerwalam...mielismy dac sobie czas, odpoczac troche i przede wszystkim ja mialam stanac na nogi...Obydwoje mocno liczylismy na to, ze bedziemy razem, ze sie nam uda...Ja tez pomimo wiecznych watpliwosci...
I nagle co sie okazalo? Ze moj narzeczony ma nowa dziewczyne (kolezanke z pracy) W Sylwestra napisal mi, ze teskni za mna, a tydzien pozniej dowiedzialam sie, ze planuje z kolezanka z pracy romantyczny wyjazd...(o czym sam mi nie powiedzial)
Ja wiem, ze wszystkiemu bylam ja winna...A moze chcialam slubu, bo skonczylam studia, bo taka kolej rzeczy, tak powinno byc, ale moze cos mnie w srodku powstrzymywalo...ze moze to jeszcze nie jest to?
A moze ta nowa dziewczyna jest odpowiedzia na wszystko? Moze dobrze, ze sie pojawila? Ostatecznie rozwiala watpliwosci:) Skonczylo sie i po temacie - ja mialam watpliwosci, a skoro On tak szybko kogos poznal, to moze jego milosc tez nie byla jakas wielka?
Wiem, ze te watpliowsci, ktore mnie dreczyly byly bardzo silne i wiem, ze wtedy nie moglam sie inaczej zachowac...
Teraz pracuje nad soba, nad swoim samorozwojem i wierze, ze jeszcze spotkam milosc swojego zycia i ze bede na nia gotowa...A moze spotkam jeszcze raz swojego bylego narzeczonego i to jednak On sie okaze tym jedynym...A jak nieto znaczy, ze to nie bylo to:)

Skomplikowana, kazda sytuacja jest inna...Ciezko jednoznacznie cos poradzic. Na pewno jest mnostwo dziewczyn, ktore w podobnej sytuacji sie rozstaly i pozniej zalowaly, ale na pewno były tez takie, ktore cieszyly sie z podjetej decyzji...Wiem jak jest Ci ciezko...przezywalam to przez poltora roku...i naprawde nie bylo przez ten czas dluzszego okresu bez watpliwosci...Teraz tez sie troche gryze czy dobrze sie stalo...choc nie mam juz na to wplywu...Ale wiem, ze gdybysmy wzieli slub to bym do konca zycia uwazala, ze...moze moglabym spotkac milosc swojego zycia...ale juz z tego zrezygnowalam...Nie bylabym szczesliwa...
Siostra mi dobrze powiedziala (chyba:) Ze skoro byl taki cudowny, wspanialy, przystojny to to by oznaczalo, ze kazda kobieta, ktora go spotka musialaby sie w nim zakochac...No a tak to nie dziala...Moze to po prostu nie jest to...
Albo popros go o czas...moze nawet kilka miesiecy...Jesli zaczeka, a Ty bedziesz chciala z nim byc, to ok,a jesli ktores z Was zrezygnuje to jednoznacznie bedzie znaczylo, ze nie byliscie dla siebie...
U mnie chlopak nie chcial mi dac czasu, walczyl o nas, nie dopuszczal do siebie mysli o przerwie...a moze to by pomoglo...A moze po prostu nie chcial byc sam i poczekal, az znajdzie okazje...i znalazl...A ja zostalam z milionem mysli i wyrzutow do niego i samej siebie...

Dokładnie! Ta presja była okropna. Niby chodziłam do psychologa, miałam nad sobą pracować, ale nie było to możliwe...Ciagle dreczyłam sie swoimi i jego uczuciami...Dopiero teraz czuję, że mogę prawdziwie się zmienić...Zrozumieć czego chcę...Trochę jest takie poczucie, że być może straciłam szansę, ale wiem, że gdybyśmy byli nadal razem, to nic by sie nie zmieniło...Probowalam poltora roku i nic nie pomagalo...Być może nie byłam gotowa...Wierze jednak, ze jeszcze dostane swoja szanse:)Myślę, że powinnaś postawić na swoim i doprowadzic do dluzszej przerwy...Naprawde jestem zdania, że jesli jestescie sobie przeznaczeni, to bedziecie razem...Jesli nie-to trudno...I nie ma co robic sobie wyrzutow...A juz na pewno nie przyjmuj oswiadczyn w takim stanie. Jak mu bedzie zalezalo to sprobuje kiedy indziej:) Pisz co u Ciebie, bo sama jestem ciekawa jak sie sytuacja rozwinie:) Powodzenia:) Bedzie dobrze!!!

No i nie jesteśmy ze sobą.. rozstaliśmy się.. sytuacja się trochę skomplikowała ale może tak miało być. Nie czuję już presji. Tęsknie, czuję się samotna ale wiem, że muszę przez to przejść. Każde rozstanie boli, nawet gdy rozpada się związek, w których kipiało od wątpliwości. Nie wiem co będzie dalej, na pewno nie będę robiła nic pochopnie. Muszę zająć się sobą.. zrozumieć siebie.. zaakceptować i pokochać a później obdarzyć tym wszystkim drugą osobę..

Karmellka a jesteś w związku i nie wiesz czy to jest to? Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć.. czy jeszcze pokocham prawdziwie, bez wątpliwości? a może tylko na tyle mnie stać..

Robacku bardzo się cieszę Twoim szczęściem.. dajesz nadzieje.. !
Chociaż moje życie teraz naprawde się skomplikowało.. co ma być to będzie.
Pozdrawiam :*

AMEN!

mialam podobna sytuacje. poznalam faceta ideal, czekalam na takiego cale zycie. on chcial tyle mi ofiarowac, zmienic prace przeprowadzic sie gdzie mi wygodnie. za duzo dawal. nie umialam go docenic. odeszlam bo wydawalo mi sie ze jest tego za duzo. za duzo dobra.
po paru miesiacach wiedzialam, ze zycie bez niego nie jest takie same. wybaczyl mi, ze go zostawilam, pozwolil wrocic, kocham go do szalenstwa, zycie ma teraz sens. musialam go stracic zeby zrozumiec. moze tobie tez sie to przydazy....zrozumiesz i nie bedzie jeszcze za pozno.takich dobrych facetow rzadko sie spotyka. warto ich pielegnowac ale nalezy tez dbac o siebie. dbaj o siebie. pozdrawiam

_____________________________________________________

Wieczne Miasto BG

skomplikowana
dawo nie pisałas jak u Ciebie potoczyły sie losy. z wielka ciekawoscia czytałam twoje wypowiedzi bo jak juz wiesz to jestem w podobnej sytuacji ale to on ma watpliwosci.

Ale napisze Ci jaka ja miałam sytuacje. po dwóch latachz wiazku miałam watpliwosci czy go cały czas kocham. zastanawiałam sie czy to ten jedyny. wiedziałam ze jest cudownym facetem i jest ideałem dla mnie. tylko cos we mnie siedziało i mowiło ze moze jednak go nie kocham. walczyłam z tym bardzo długo. mielismynawet 4 miesieczna przerwe w spotkaniach bo on wyjechał za granice. ja w tym czasie nie teskniłam tylko imprezowałam ze znajomymi. on umierał z tesknoty. czym bardziej go zlewałam tymbardziej mnie kochał. stwierdziłam ze przeczekam to az przyjedzie i zobacze jaka bedzie moja reakcja jak zobacze go po tylu miesiacach. i co? i nic nie czułam! czułam ze to obcy facet. ale byłam na tyle głupia ze cały jego pobyt w PL udawałam ze wszystko jest ok i ze kocham. wyjechał ponownie. i wtedy zaczełam powoli tesknic. gdy po raz kolejny przyjechał to zaczyałam powoli zakochiwac sie na nowo. i stwierdziłam ze to on. od tego czasu jeszcze przez rok przychodziły do mnie watpliwosci, ale sporadycznie. bardziej zadawałam sobie pytanie jakby to było z innym? dodam ze to był mój pierwszy powazny zwiazek. zakochałam sie do szalenstwa w nim. niestety los chciał ze on po 6 latach mnie zostawił. ze uwaza ze jestem wspaniał ale cos wypaliło sie w nim, ze satanawia sie jakby to było z inna(tez byłam jego pierwsza powazna dziewczyna). i teraz bujam sie tak 3 miesiace i wierze ze tez zrozumie ze kocha.
cała reszte juz wiesz skomplikowana

Musze dodac ze jestes bardzo madra dziewczyna i bardzo chetnie sie czyta Twoich porad. Patrzych obiektywnie na wszystko i bardzo dobrze doradzasz ludziom.

Jak tak czytam wasze wypowiedzi to przypomina mi się mój wcześniejszy związek i serce ścisnęło mi się na samo wspomnienie niektórych wydarzeń.

Poznałam go jako smarkula, on 3 lata starszy - wtedy student politechniki. Byliśmy parą przez niemal 5 lat. Był to świetny facet, robił wrażenie dużo starszego niż w rzeczywistości. Odpowiedzialny, inteligentny, troskliwy, ceniący coś więcej niż wieczory z kumplami przy browarze.
Podobał mi się, zaangażował się w naszą znajomość, był aż za cudowny. Dopiero po roku związku powiedziałam, że kocham.
Poszłam na studia, zamieszkaliśmy razem. Zaczęło się wspaniale. Wspólne wyjazdy, wspólne codzienne sprawy zbliżyły nas do siebie. Jego kumple mnie polubili - do tej pory mamy świetny kontakt. Wspomnień z tego okresu nie zamieniłabym za największe kosztowności świata. Kochałam go ale czułam jakiś niedosyt. Mimo, że miałam przestrzeń dla siebie, rozumiał moje potrzeby bycia samej, potrzeby poświęcenia czasu dla własnych potrzeb. Kiedy byłam sama albo wyjeżdżałam do rodziców, nie czułam potrzeby by był przy mnie.

Jednak bardzo go ceniłam, dogadywaliśmy się w każdej kwestii, poglądowo jak i pod względem zainteresowań byliśmy jedną osobą, seks również był udany, czułam z każdym dotykiem jak mu na mnie zależy.
Po trzech latach zaręczyliśmy się.
Tuż przed moimi 23 urodzinami mieliśmy wziąć ślub.
Myślałam, że tego chcę albo nie miałam odwagi by przyznać sama przed sobą, że to nie jest TO i zakończyć związek.
Rozmyśliłam się w ostatniej chwili. To był ślub cywilny. Weszliśmy na salę. Popatrzyłam na na niego i dotarło do mnie, że nie chcę tego wszystkiego.
Wyszłam.
Goście łapali mnie za ręce, krzyczeli "co ty wyprawiasz?".
A ja czułam wtedy ulgę na przemian z wyrzutami, że zabrałam komuś 5 lat życia będą nieszczerą.

Teraz wiem, że kochałam racjonalnie, nie emocjonalnie. Kochałam rozumem, nie sercem.
I wiem, że nie można być z kimś jeśli nie brakuje ci jego obecności, jeśli nie wariujesz na samą myśl że nie kocha cię tak mocno jak ty jego, jeśli nie uśmiechasz się czytając wiadomość od niego, jeśli nie uspokaja cię jego głos.

* "Wiesz jak to jest, czasem myli się miłość z tak zwaną "pogonią za zajączkiem", Ty go odsuwałaś od siebie więc czuł, że kocha niesamowicie. Teraz sytuacja się odwróciła.
Będąc z moim chłopakiem, kiedy byłam go pewna to nie czułam chęci z nim przebywać, po każdym rozstaniu rodziły się we mnie niesamowite uczucia, dlatego wracałam ale sytuacja się zbyt często powtarzała"

Kurcze to samo przeżywam, kiedy się rozstawaliśmy ( kilka razy) za każdym razem wiedziałam że to dobra decyzji czułam spokój i swego rodzaju szczęście, ale tylko przez kilka pierwszych dni. Z upływem czasu było mi coraz gorzej, zdawałam sobie sprawę, że tęsknię, że kocham wręcz szaleńczo, że potrzebuje go i on mnie to nadal jakoś sobie wszystko ułożymy bo kiedys było nam wspaniale razem. Powroty były cudowne, czułam że kocham, chłonęłam każde jego słowo, gest ale po upływie tygodni wracały wątpliwości, pewna niechęc dopartnera i znudzenie nim ;( znwu czułam, żę nie wiem co mam robić że coś w tym wszystkim nie gra.

Teraz kolejny raz jestem w takiej sytuacji, nie wiem co robić mam dość tego rozdarcia ale rozstać się nie umiem, kocham go bardz na odległość, kiedy wiem że jest i tyle. Boje się że jeśli kolejny raz się rozstaniemy będę kolejny raz cierpieć i póżniej wróćimy do siebie, bo prawda jest taka że ja chce z nim być ale nie umiem wrrrrrrrrr

Skomplikowana
Uwazam, że za mała przerwe mieliscie. dwa tygodnie to strasznie mało. powinno to trwac minimum dwa miesiace a nawet dłużej.
i po takiej długiej przerwie trzeba zaczynac zwiazek na nowo. od niezobowiazujacych spotkac poprzez randki az do deklaracji ze sie kocha. a planowanie wspolnego zamieszkania powinna nastapic duzo pozniej. nic na siłe i nic za szybko. ale skoro teraz juz wiesz ze nie chcesz z nim byc to jednak dobrze ze daliscie sobie druga szanse i ze wkoncu zrozumiałas ze jednak to nie jest ten jedyny. czesto powroty sa poto by przekonac sie czy to jest ten czy nie.

przeminełozwiatrem
a wyjakie długie przerwy mieliscie? tesknisz za nim jak go nie ma a jak jest to ci jest przy nim zle? a pociaga cie fizycznie?

Nie prowokuj i nie atakuj nikogo swoimi wypowiedziami. Teksty obraźliwe dla innych użytkowników forum będą usuwane.
moderatorka apoteoza

A po co takie uwagi?
Facet napisał jak takie relacje wyglądają z jego punktu widzenia.

Ano szczerze mówiąc...
Szkoda, że ja nie trafiłam na jakiegoś chama, przynajmniej nie zawracałabym głowy fajnemu facetowi przez tyle czasu.

eeeeeeeeeee tam
ja wiem swoje! faceci tez nie wiedza czego chca!

yoghurt007 wiesz gdzieś tam w głębi ducha czuje, że masz racje, jednak nastolatkiem nie jestem i czas najwyższy był coś zrobić. Kolega Anechoreta powiedział:

Dla odmiany wole być tym pierwszym. Poza tym czytając te tematy i problemy doszedłem do takich, a nie innych wniosków biorąc też pod uwagę moje poprzednie doświadczenia z kobietami na przestrzeni lat i spoglądając na nie z perspektywy tematów na tym forum wychodzi na to, że nie miałem racji albo raczej wierzyłem w to co właśnie jest wygłaszane przez kobiety zwykle. Jak widzisz ten wątek jest doskonałym przykładem jak to naprawdę z nimi jest dlatego postanowiłem tutaj napisać.

(..)
Zabawne słyszałeś może ten kawałek: "Strach prowadzi do gniewu, gniew do nienawiści, nienawiść prowadzi do cierpienia" tak jakoś mi się przypomniał jest akurat z jednego z tych geekowych filmów. Czasem takie kawałki są aż nazbyt prawdziwe.

yoghurt007 miłość to piękne słowo ale jak dla mnie pozostanie TYLKO słowem, a jak bym kiedyś zobaczył, że mnie bierze to zdzielę się czymś ciężkim żeby mi przeszło. Przerobiłem bycie "miłym facetem" na sobie i Glock ma rację jest się wtedy tylko wykastrowaną przyjaciółką. Sedno problemu leży po prostu w tym, że dzisiejsze pokolenia jeszcze gorzej niż te starsze zwyczajnie się BOJĄ, że stracą swoją wolność jako jednostka bo założą rodzinę, że nie będą mogły ciekać jak wściekłe i "korzystać z życia", że będzie trzeba być odpowiedzialnym i podejmować decyzje, a co jak się pojawi ktoś inny jakaś "nowa" miłość a jest się w związku.
Powód edycji- obrażanie rozmówców.
moderatorka apoteoza

mineral water nie lubię gdy ktoś generalizuje, a krewzalewa nazywa kobiety idiotkami itp, ja się bynajmniej taką nie czuję. Stąd moje uwagi - a to właśnie mój punkt widzenia.

krewzalewa myślisz, że ja wierze w miłość? Chciałabym. Też dostałam od życia po dupie ale nie mam ochoty z tego tytułu nikogo krzywdzić i tracić szacunku do samej siebie. I chociaż uważam, że wielu facetów to zwykli frajerzy to jednak wszystkich nie skreślam.

yoghurt w dupie mi się poprzewracało? szukam dziury w całym? a potrafisz powiedzieć sercu kochaj? akurat tak się składa, że serce nie sługa a wiesz czemu napisałam o tym wszystkim w tym wątku? Bo właśnie doceniałam każdą pozytywną cechę mojego chłopaka, bo widziałam, że zasługuje na prawdziwe uczucie i bardzo chciałam znaleźć sposób żeby go nim obdarować. Jakbym była taka jak opisuje krewzalewa to uwierz mi, że czerpałabym z tego jedynie satysfakcje i bawiłabym się jego uczuciami.. A jednak nie chciałam go tracić ale niestety męczyły mnie wyrzuty sumienia, że ja nie daje mu tego na co zasługuję. Moim błędem jedynie było to, że za długo wierzyłam, że może się coś w tym temacie zmienić.

Rozstałam się.. ale do pewnych decyzji trzeba dojrzeć, bo relacje międzyludzkie nie są takie proste..