20 lat i bez perspektyw na miłość

witam.
Może zwyczajnie potrzebuję się wyżalić, a może muszę podzielić się swoimi uczuciami z kimś obcym... Tak czy inaczej nie mogę/nie chcę zatruwać swoim problemem życia przyjaciółce.
Do rzeczy. Od ponad 3 lat jestem zakochana w jednym facecie i w żaden sposób nie umiem się z tego wyleczyć. Poznaliśmy się w wakacje i to właśnie wtedy zaiskrzyło, jednak wtedy kochała się w nim moja kuzynka, a ja naiwna i głupia postanowiłam odpuścić dla jej dobra, mimo iż wiedziałam, że On wybrał mnie.
Po wakacjach ja wróciłam do domu, On do siebie (ponad 200km dalej) i mimo, że utrzymywaliśmy kontakt i spotykaliśmy się w miarę możliwości nie wróciliśmy do tematu (tego co wisiało między nami). Z racji tego, że byliśmy bardzo młodzi odległość była dużym problemem więc i spotkania coraz rzadsze
Jednak kontakt pozostał. W końcu postanowiłam utrzymywać znajomość czysto koleżeńską, jednak od momentu kiedy On zadzwonił do mnie w środku nocy żeby zwyczajnie porozmawiać i spotykamy się coraz częściej, wracają silne uczucia.
Myślę o Nim częściej niż bym tego chciała, ale nie potrafię o tym mówić otwarcie. Chyba straciłam nadzieję, że coś z tego kiedykolwiek będzie. Czuję, że nie jestem mu obojętna, ale On jest obecnie w związku ;(
Teraz mam 20 lat. Co jeśli mój stan będzie się nadal utrzymywał? Czy to możliwe żeby zakochać się tak młodo (mieliśmy chyba 16-17 lat)??
Nie wyobrażam sobie siebie z nikim innym i odpycham każdego chłopaka, który się mną zainteresuje, jednocześnie obawiam się, że zostanę sama.
Poradźcie mi co mam robić. Przyjaciółka mówi :walcz! Ale ja czułabym się winna wobec dziewczyny z którą On jest. Chociaż kiedy mnie przytula myślę tylko o tym jak mi wtedy dobrze i jak bardzo chciałabym móc Go tak trzymać w nieskończoność.