Samotna w związku szukam przyjaciółki

Hej mała witaj
Ja też mam czasami wszystkiego dość ,mam 2 dorosłe już córki które do wszystkiego trzeba gonić, nie pracujące choć mówią że szukają
I mam jeszcze dwójkę maluchów 5 lat i 7 które dziennie muszę wozić do szkoły i mam czasami takie wrażenie że beze mnie zginęli by . Wiem że to moja wina bo jak mam mówić 50 razy i prosić aby coś zrobili ,robię to sama.
Bardzo rzadko wychodzę gdzieś sama,mieszkam na zadupiu ,w mieście zero koleżanek i czasami mam dość takiego życia.
Tylko że to moje życie i sama na nie zapracowałam,jak wychowałam dzieci tak mam.
Kochana trzymaj się jestem z tobą   Wypadało by wyjechać na parę dni i ich zostawić aby zobaczyli jak to jest bez mamuśki.
Pozdrawiam.

Cześć!!!!!!!!!
Ja też szukam bratniej duszy, z którą mogłabym pogadać o wszystkim. Jestem mężatką od 23 lat (wczoraj właśnie minęła ta smutna rocznica, którą spędziłam sama w domu)
To przelało czarę goryczy. Muszę coś zrobić ze swoim życiem, bo inaczej zwariuję. Pierwszym krokiem jest wejście na to forum. Dziewczyny ratuuuuujcieeeeeeeee

Hej dziewczyny!

Też szukam przyjaciółki. Mam troje dzieci, męża, który wraca do domy tylko w weekendy i jestem totalnie nieszczęśliwa...

Mieszkam w Warszawie.

Pozdrawiam!!!

Agatkus,  To nie jest takie proste jak by się mogło wydawać....

Witajcie

Ja również jestem w związku ale czuje się samotna. Mam 20 miesięcznego malucha. Moje życie kręci się wokół domu i szkoły. W tej chwili mieszkamy w Warszawie. Nie mam tu żadnych przyjaciół, tzn. nikogo z kim mogłabym wyjść z domu aby choć na chwilę oderwać się od monotonii w której tkwię. Moją sytuacje utrudnia fakt że mój partner ma mnóstwo znajomych i w chwili gdy wychodzi ja czuje się  strasznie nieszczęśliwa i wewnętrznie rozbita. Dochodzi z tego powodu do kłótni. Wiem że tak nie powinno być że powinnam rozumieć go i nie ograniczać jednakże nie potrafię... Mam do niego żal że ze mną nie wychodził i nie wychodzi a on na to  i trudno  mu nie przyznać racji że nie ma kto zostać z dzieckiem. Do czego zmierzam? A mianowicie jestem chętna poznać kogoś z kim będę mogła pogadać tak po prostu o wszystkim i  o niczym . Boje się że w końcu zwariuje ciągle sama. Kocham moją dzidzie ale moje rozżalenie negatywnie wpływa na moje maleństwo. Mój Partner niechętnie mi pomagał przy dziecku co tez do dziś jest przyczyną konfliktów. Moje drogie jeśli któraś z Was ma podobną sytuację do mojej bądź po prostu chce pogadać podaje swoje gg 3621319

Pozdrawiam
Magda

Witaj Skorpionko!  Co prawda nie jestem ze Szczecina,  ale również z dużego miasta. A to co piszesz to samo życie! Gdzie by to nie było, to można mieć dość! I można mieć doła! Ale trzeba zacząć działać i metodą "małych kroczków" wprowadzać zmiany!  Czy TYLKO mamusia musi być na każde żądanie i mieć ręce pełne roboty? Nie czas inaczej podzielić obowiązki? Inaczej nie wyjdziesz z tego błędnego koła!  Życzę powodzenia!

Cześć,choć nieśmiało...
Jest późno,a ja szukam jakiegokolwiek wykrętu żeby nie iść spać,jemu nie zależy czy przyjdę.
Jest źle,do tego stopnia,że czasem proszę o śmierć i wiem,że to grzech ale brakuje mi już sił...naprawdę
Już nie wiem co mam robić.
Moje pierwsze małżeństwo:jego kariera,jego praca,ON.
Mieliśmy wspólne zainteresowania i czas wolny,weekendy spędzaliśmy super.Dopóki nie awansował i imprezy firmowe typu WYJAZDY INTEGRACYJNE i nowi koledzy nie pokazali mu jak się bawić i nagle pieniądze stały się najważniejsze,a wyjazdy coraz częstsze.Sama w dzień,sama w weekendy i córka,która bardzo go kochała.11 razy wyprowadzałyśmy się i tyle samo wracały.I nagle jakieś obce mi dziewczyny zaczęły dzwonić,mówić cześć na ulicy i wtedy zrozumiałam.Po rozmowie na ten temat miałam 4 krwiaki na mózgu i połamany nos i usłyszałam,że to moja wina,bo go prowokuję.Groził,że dziecka mu nie zabiorę,wywiózł do swojej rodziny.Dał dwa tygodnie na opuszczenie mieszkania.Po 9 latach małżeństwa ja i córka 2 kolejne spędziłyśmy u psychologów i w Centrum Pomocy Kryzysowej.Przepisał firmę na kolegę jeszcze przed rozwodem i alimentów do dziś nie płaci.W sądzie jedynie pokazałam wyniki obdukcji,okazało się również,że od 3 lat miał kochankę.Sędzina zmieszała go z błotem,ja w ogóle nie musiałam zeznawać.Przeprowadziłam się do rodziny,odzyskałam córkę i zapisałam ją do szkoły,w której cały czas była pod opieką psychologa.Potrafił zadzwonić,gdy szłam ją odebrać i zapytać czy jestem pewna,że ona tam jest.Później urodził mu się syn,więc trochę odpuścił.9 lat,najlepszych,bo młodości nie da się opisać dokładnie jakim jest człowiekiem.Brak mi słów.Wiem,co to głód,wyjeżdżał na parę dni i potrafił mi 1 zł. na stole zostawić (za karę).Sąsiadka dawała mi jedzenie i poznałam wtedy wiele dobrych ludzi.Czasem 2,3 dni bez jedzenia,bo to co miałam ledwo dla dziecka starczało.

mała 1974 zdradzisz co zaplanowałaś .... bo ja też mam dość i chcę bardzo zrobić coś dla siebie żeby wszyscy odczuli ,że przeginają nie doceniając tego co dla nich robię

Tez chetnie z kims pogadam. Zostalam sama, mam 4 dzieci, najmlodsze 8 tygodni, corka 3 lata, syn 13lat a najstarszy prawie 17lat, ja za pare dni skoncze 40
Maz mieszka z kochanka. Caly moj swiat od prawie 20 lat krecil sie wokol niego i domu Teraz kiedy zostalam sama, czuje pustke. Wszystko robilismy razem.
Chce nadrobic stracony czas.
Mam ochote wypasc z kims do kina, do teatru czy zwyczajnie pogadac. Jestem ze Slaska

Witajcie . sorki za długą przerwę.
zdradzić owszem czemu nie to nic strasznego.
najpierw znalazłam pracę.
facet też musiała zająć się domem i dziećmi
u nas dochodziło do tego że nawet maleństwa nie położył spać. a tera musi bo nie ma wyjścia ,starsze dzieci muszą sprzątać po sobie itp. większość obowiązków spadło teraz na  iego bo ja pracuję po 12 godz

Witam!
Czytając Wasze posty tak pomyslałam,że ja to mam jednak szczęście.Odeszłam od męża prawie juz 7 lat temu.Miałam wtedy małe dzieci,dzis to nastolatki
Wydawało mi się,że napewno poznam kogoś i jeszcze ułożę sobie życie na nowo,miałam tylko 33 lata.Jednak bycie samotną matką tak zaabsorbowało mnie mocno,że zapomniałam o facetach,a skupiłam się na dzieciach i pracy.Dzis mam 40 lat i nadal jestem sama....ale jaka szczęśliwa!!!!!!! Jeśli coś robię znaczy,że chcę a nie muszę....nie mam się z kim kłócić,nie chodze zdenerwowana.
Czasem wydaje mi się,że fajnie by było mieć kogoś...ale niczego nie zmieniam....mam mnóstwo przyjaciół więc nie czuję pustki.Bardzo dużo wolnego czasu spędzam z dziećmi,jeździmy na wycieczki za miasto,na rowerach,chodzimy na basen,dzięki temu mamy ze sobą fenomenalny kontakt.
W życiu trzeba kierować się zdrowym rozsądkiem i kierować swym losem tak...by nam i naszym najbliższym (mam tu dzieci na mysli) było dobrze.
Tkwić w czymś co przynosi strach i łzy nie ma sensu.
My kobiety mamy żelazną konstrukcję i potrafimy poradzić sobie w każdej sytuacji,a jesli mąż tyran mówi,że nie dacie rady same bez jego pomocy....to bzdura...oni się boją o siebie.....bo kazdy facet to egoista!!!!

Koteczku
Masz rację...każda z nas powinna znaleźć swój sposób na szczęście....
Ja znalazłam taki, Ty inny i własnie o to chodzi
I dobrze,że jest takie forum na którym możemy podzielić się swoimi doświadczeniami,wymienic zdania na taki czy inny temat...a nuż jakaś zagubiona kobietka zaczerpnie cos dobrego dla siebie z tych postów
Serdecznie  pozdrawiam