strach o dzieci

mój syn miał wypadek na moich oczach ale naszczęście nic sie nie stało ale od tej pory boje sie o niego nawet jak jest w szkole myśle że znowu mu sie coś stanie to mnie przerasta

iby tak ale u mne jest to na     dużą skale gdy np jestem w pracy mogłabym tel cały czas i sprawdzać co robi

Iwono ja Cie rozumiem.
Sama mam synka i boje sie strasznie o niego.
Naszczęscie dla mnie Synek ma dopiero ponad 2 latka więc większość czasu jestem z nim. Ale juz sie boje co t obedzie jak zacznie się szkoła potem gim, a już nie wspomne o liceum i dyskotekach. Jeszcze nie dawno nie rozumiałam mojej mamy czemu ona nie spi jak ide na impreze he teraz ją rozumiem w 10000000 % Do tego jeszcze boje się że stanie mu się naprawde jakas straszna krzywda.
Ile maja lat Twój syn ?

mój maluszek ma 3 a starszy 11 dobrze że mnie rozumiesz młodszy jak ja to mówie w miare jest bezp ieczny a starszy gdy idzie do szkoły to czekam na jego powrót z szybko bijącym sercem nie przekazuje mojego strachu dziecią ani najbliższym dlatego postanowiłam napisać a po wypadku nie było czasu na płakanie wtedy musiałabyć twarda bo syn mnie potrzebował

Oprócz tych sposobów, które opisałam wyżej, pomogło mi uświadomienie sobie do jakiej paranoi dojdę, jeśli nie opanuję swojego lęku.
Że, podobnie jak Ty BaboOsiadła, wezmę kij a dzieci schowam pod spódnicę i wychowam społeczne kaleki.

Przed zbiegiem okoliczności nie uchronisz ani dziecka, ani siebie. Nie rozumiem tylko ulegania i poddawania się swojemu lękowi. Niczemu dobremu to nie służy.

Odpowiedz sobie na dość przewrotne, lecz istotne pytanie: "Po co hodujesz ten lęk?"

Wiesz, myślę, ze nie raz jest ważny spokój ducha. Zamiast mysleć sobie że coś sie stanie wrzuc na luz pomyśl sobie nic się nie stanie . wszytsko jest ok .Wielokropek ma racje najgorrsze byłoby wychowanie naszych maluchów na kaleki społecznościowe. Nie wiem jak ja bym się zachowała po jakim kolwiek wypadku, myśleże jednak Ty jakoże widziałaś to trochę siebie obwiniasz za to co się stało .. imozę tu tkwi Twój problem tzn . wiesz nie chcesz dopuścić drugi raz do takiego "błędu" a ja jestem świecie przekonana że to nie Twoja wina. Nie zawsze możemy uchornić naszych bliskich ale moze będe okrutna ale powinnaś się cieszyć syn nie jest kaleką a przedwszytkim że przeżył wypadek !!!!! to najwazniejsze !!!!!!! Iwonko pomyśl sobie, że to wszystko mogłoby skończyć się o wiele wiele gorzej dlatego daj sobie i synkowi szanse na normalne życie.

Myślę że w Twoim przypadku najlepszym lekarstwem będzie czas zobaczysz będzie dobrze

Wczoraj, przepraszam, nie zauważyłam tego postu.

Jeśli do tej pory byłaś dzielną, silną i twardą i nie miałaś ani czasu, ani warunków do odreagowania swojego strachu, to teraz jest na to czas najwyższy. To właśnie nieodreagowane uczucia dają o sobie znać. Schowałaś je bardzo głęboko, bo tak wówczas trzeba było, gdy Twój syn potrzebował Cię spokojnej i zrównoważonej.
Teraz jest już bezpiecznie, już nic nikomu nie grozi, już można się bać, już możesz wykrzyczeć, wypłakać cały swój ówczesny strach.
Tak robią dzieci, ni z tego, ni z owego zaczynają płakać, bo dawno temu przestraszyły się czegoś. Ale teraz czują sie bezpiecznie, teraz odreagowują.
Podobnie jest i z Tobą. Teraz możesz mówić o wszystkim, co wówczas przeżywałaś, możesz przeżyć to wszystko, co wówczas czułaś, możesz długo o tym opowiadać. Do czasu, gdy strach zmniejszy się do normalnych rozmiarów.

tak można w jakimś stopniu chronić swoje dziecko masz racje truskaweczko ale nieraz zdarza się tak że nawet gdy dziecko jest blisko ciebie grozi mu niebezpieczeństwo i ne da się tego przewidzieć   zadaje sobie nieraz pytanie czy mój strach jest spowodowany tym że za bardzo ich kocham ? a może tym że przed wypadkiem umarł mój tata i boje się że kokoś znów stracę a tak naprawde to o moim strachu nie rozmawiam z moimi bliskimi bo nie chcę ich w to wciągać

Każda matka boi się o swoje dzieci, ważne żeby nie przerodziło się to w obsesję.

Także jestem matką i też posiadam wyobraźnię. Moi chłopcy maja 30 i 21 lat. Starszy już dawno wyfrunął z gniazdka, ale to nie znaczy, że opuścił moje myśli. Nie mam jakiejś obsesji, ale rok temu kupił motor i to mnie mocno niepokoi...Młodszy natomiast przed rokiem sprzedał motor i to był najpiękniejszy dzień w moim życiu, chociaż Młody był wyszkolony i musiał meldować się telefonicznie, że np. dojechał, że za chwilę wyjeżdża i za ile mniej więcej mogę się go spodziewać itp. Starszy od 6ciu lat jest żonaty więc już mi sie nie opowiada, natomiast młodszy, gdy gdzieś wychodzi, to wysyła mi smsa że już wraca, albo że się spóźni itp.Ale takie rzeczy mamy we krwi, bo gdy ja gdzieś jade dalej samochodem, to też u celu daję mu znać, że jest ok, albo daję info, że sie spóźnię. A młodszy syn przez 21 lat swojego życia dostarczył mi wielu rozrywek typu ręka w gipsie, noga w gipsie, telefony ze szkoły, że własnie coś sobie zrobił, telefon od obcego mężczyzny z pytaniem: "Czy pani jest mamą Maćka? bo on leży w parku i nie może wstać.." Stan przedzawałowy normalnie...
DROGIE MŁODE MAMY, nie unikniecie niepokoju i strachu o Wasze dzieciaczki, ale nie można popadać w paranoję. Nadmierny lęk, strach nie wpłynie pozytywnie na Wasze zdrowie i Wasze relacje z pociechami, będę Was oskarżać o brak zaufania, nadopiekuńczość, małpią miłość...Nie tędy droga, Trzeba mówić, ostrzegać, przestrzegać, ale spuścić ze smyczy....

Psycholog + odcięcie się od tych wszystkich wiadomości, ktore czytasz.