Chciałabym zasięgnąć rady osób, które mnie nie znają. Opiszę Wam swoją sytuację. W tym roku nie zdałam matury, powinęła mi się noga na jednym przedmiocie. Zdałam go w sierpniu, niestety nigdzie nie było już wolnych miejsc na kierunku, który planowałam. Postanowiłam złożyć papiery na inny kierunek, którego nigdy nie miałam w planach. Wszystko to stało się z powodu presji rodziców. Mama koniecznie chciała, żebym COŚ studiowała. Nie interesowało ją, że to nie były studia, które były moim marzeniem. Zrezygnowałam po tygodniu. Mama oczywiście na każdym kroku mi to wypomina, aż do dziś, ale nie w tym rzecz. Po prostu podczas mojej tygodniowej przygody ze studiowaniem czułam się... dziwnie. Nie było już tak jak w gmachach mojego liceum, duży budynek, pełno pomieszczeń, jeszcze więcej nowych twarzy. Czułam się bardzo zagubiona.
Myślałam, żeby przy kolejnej czerwcowej rekrutacji starać się o przyjęcie na inny kierunek i jeszcze poprawiać wynik z matury, żeby mieć pewność, że mnie przyjmą. Ale z drugiej strony nie mam nawet motywacji, żeby się zabrać za naukę, boję się, że to wszystko pójdzie na marne. Po prostu obawiam się, że znowu rzucę po tygodniu z powodu mojego nierozgarnięcia i zagubienia. To wszystko mnie przerasta, czuję, że nie mam żadnych perspektyw i chociaż naprawdę chciałabym się rozwijać to boję się, że to moje szeroko pojęte zagubienie w świecie mnie... zgubi. W tej chwili nie mam żadnej pracy ani przyszłości. Ludzie kończą po kilka fakultetów i zdaję sobie sprawę, że z moim średnim wykształceniem nic nie będę miała szansy osiągnąć, znajomości też nie mam.
Tamte studia prawdopodobnie i tak bym rzuciła, bez względu na wszystko. Czułam się źle z tym, że to mama chciała wybrać za mnie przyszłość. Ale nie zważając już na tą nieszczęsną relację z rodzicielką, po prosu chciałam się Wam wyżalić i zapytać, co byście dalej zrobiły na moim miejscu (domyślam się, że niełatwo jest się postawić w takiej sytuacji). Czuję, że stoję w miejscu i chciałabym w końcu ruszyć, tylko jak, gdzie, w którą stronę...
Podobne tematy
estrelka888 - NIE ZMARNUJ ROKU.
Cokolwiek masz zamiar robić później, wykorzystaj czas, który teraz masz, na przygotowanie się.
Jeśli chcesz studiować, poprawienie wyniku z matury to dobry pomysł. Nie tylko chodzi o punkty potrzebne do rekrutacji, dobrze po prostu powtórzyć wiadomości z liceum. Na uniwersytety przychodzą straszne nieuki. Nie wiem, jaką uczelnie planujesz. Jeśli uniwersytet i masz go dostatecznie blisko, najlepiej gdybyś się pojawiała na wykładach jako wolna słuchaczka. To sprawi, że nie będziesz może tak strasznie zagubiona, gdy już zaczniesz studiować. I dobrze by było, gdybyś się nauczyła czegoś.
Pierwszy rok studiów jest ŁATWY. A jednocześnie bywa najtrudniejszy, bo poza samą wiedzą trzeba jeszcze trochę spraw ogarnąć. Jeśli się zorientujesz wcześniej, jak pracuje uczelnia, będzie dostatecznie łatwo.
A na Twoje wahania i rozstroje to ja nic nie poradzę. Sama się z nimi musisz uporać.
No tak, planuję studia na Uniwersytecie, dziennikarstwo albo filologię. Tylko przeraża mnie trochę, że jestem rok do tyłu w porównaniu do innych osób w moim wieku.
estrelka888 - raczej nie będziesz najstarsza na studiach. Nie przejmuj się takimi głupotami. 
- smutna123
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
No tak, planuję studia na Uniwersytecie, dziennikarstwo albo filologię. Tylko przeraża mnie trochę, że jestem rok do tyłu w porównaniu do innych osób w moim wieku.
W mojej grupie na studiach dziennych były 2 osoby w wieku 30 lat, także tym się nie przejmuj. Generalnie nikt nie zwracał na to uwagi;)
Nowi ludzie, budynki to normalne, że człowiek czuje się nieswojo. U mnie dochodziła jeszcze nieśmiałość. Zapewniam Cię, że to wszystko minie. Wszystko co nowe budzi w nas strach, stres, ale staraj się patrzeć na to w pozytywny sposób. Możesz poznać ciekawe osoby, rozwijać się, zająć się czymś co lubisz.
I nie przekreślaj tak wykształcenia średniego. Często myślę, że z wykształceniem średni miałabym większe pole do manewru. Pozdrawiam!;)
estrelka888 napisał/a:No tak, planuję studia na Uniwersytecie, dziennikarstwo albo filologię. Tylko przeraża mnie trochę, że jestem rok do tyłu w porównaniu do innych osób w moim wieku.
W mojej grupie na studiach dziennych były 2 osoby w wieku 30 lat, także tym się nie przejmuj. Generalnie nikt nie zwracał na to uwagi;)
Nowi ludzie, budynki to normalne, że człowiek czuje się nieswojo. U mnie dochodziła jeszcze nieśmiałość. Zapewniam Cię, że to wszystko minie. Wszystko co nowe budzi w nas strach, stres, ale staraj się patrzeć na to w pozytywny sposób. Możesz poznać ciekawe osoby, rozwijać się, zająć się czymś co lubisz.I nie przekreślaj tak wykształcenia średniego. Często myślę, że z wykształceniem średni miałabym większe pole do manewru. Pozdrawiam!;)
Nie do końca, myślę, że skończone studia dają więcej możliwości, po studiach zawsze możesz zostać sklepową czy kelnerką, a są zawody, których nie można wykonywać bez wyższego wykształcenia, chyba że po znajomości, które niestety nie każdy ma. Zawsze możesz schować przysłowiowy papierek "do kieszeni", a nigdy nie wiadomo kiedy on się przyda.
- smutna123
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
smutna123 napisał/a:estrelka888 napisał/a:No tak, planuję studia na Uniwersytecie, dziennikarstwo albo filologię. Tylko przeraża mnie trochę, że jestem rok do tyłu w porównaniu do innych osób w moim wieku.
W mojej grupie na studiach dziennych były 2 osoby w wieku 30 lat, także tym się nie przejmuj. Generalnie nikt nie zwracał na to uwagi;)
Nowi ludzie, budynki to normalne, że człowiek czuje się nieswojo. U mnie dochodziła jeszcze nieśmiałość. Zapewniam Cię, że to wszystko minie. Wszystko co nowe budzi w nas strach, stres, ale staraj się patrzeć na to w pozytywny sposób. Możesz poznać ciekawe osoby, rozwijać się, zająć się czymś co lubisz.I nie przekreślaj tak wykształcenia średniego. Często myślę, że z wykształceniem średni miałabym większe pole do manewru. Pozdrawiam!;)
Nie do końca, myślę, że skończone studia dają więcej możliwości, po studiach zawsze możesz zostać sklepową czy kelnerką, a są zawody, których nie można wykonywać bez wyższego wykształcenia, chyba że po znajomości, które niestety nie każdy ma. Zawsze możesz schować przysłowiowy papierek "do kieszeni", a nigdy nie wiadomo kiedy on się przyda.
Oczywiście, zgadzam się! I ja też nie mam znajomości inaczej pracowałabym w zawodzie.
- majorka1
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Dokładnie, nie zmarnuj roku! To najważniejsze.
Druga sprawa, wydaje mi się, że wszystkie Twoje obawy wynikają z tego, że tak naprawdę do końca nie wiesz, czego chcesz. Duże znaczenie ma tutaj presja, jaką wywiera na Ciebie mama. Wiem coś o tym i niestety nie umiem się tej presji nie poddać, ale mam nadzieję, że Ty znajdziesz w sobie siłę i to zrobisz. Idź swoją drogą, a nie mamy! Przemyśl to, czy na pewno chcesz studiować, bo może chcesz czegoś zupełnie innego? Zrobić jakieś studium? A może pracować? Wyższe wykształcenie, owszem, daje więcej możliwości, ale znam wiele osób, które go nie mają, a żyją na wysokim poziomie i są wspaniałymi ludźmi. Grunt, to mieć swój pomysł na siebie, a żeby go znaleźć potrzeba niestety czasu. Próbuj i szukaj siebie. Trzymam kciuki!
estrelko888, to, że jesteś rok do tyłu w stosunku do Twoich znajomych nie ma w ogóle znaczenia. Każdemu się noga może podwinąć. Oczywiście, że jest łatwiej podążać za stadem, jest raźniej. Ale przynajmniej masz teraz możliwość zastanowienia się czego Ty naprawdę chcesz, a nie postępowania ślepo jak inni ludzie. Jeśli masz porządnych znajomych to i tak nie stracisz z nimi kontaktu (wiem co mówię, bo od półtora roku siedzę w Norwegii i nadal mam kontakt z wieloma znajomymi). I może pocieszę Cię jeszcze jedną rzeczą: sama mam 22 lata, po 3 latach filologii nie dostałam licencjatu. Powiedziałabyś pewnie, że to 3 lata w plecy, masakra i tragedia, ale tak naprawdę... nie sądzę, by ten licencjat mi się tu kiedyś przydał, bo i tak zmieniam kierunek na inny, a języka i tak się nauczyłam. Nikt mnie tu o papier nie pyta, po prostu słyszą jak mówię i im to starcza. A i tłumaczenia od czasu do czasu robię. I pamiętaj, że nigdy nie jest się za starym, by studiować. Takie "lata w plecy" uświadamiają Ci czego tak naprawdę chcesz. Znajdź sobie teraz jakąś pracę, nawet sobie nie wyobrażasz jak praca rozwija, choćby wspomnianej kelnerki.