Czuję się nikim

Podjęłaś swą terapię, to mądre posunięcie dla każdego, kto zamienił się w, oplatający drugiego człowieka, bluszcz.
A Ty, takim bluszczem się stałaś. Wszystko w swym życiu uzależniłaś od swego eksa. On był odpowiedzialnym za Twoje szczęście, za Twoje poczucie wartości, za Twą atrakcyjność, za sens Twojego życia, za Twą energię, za... . Przerażające, jak bardzo uzależniłaś się od niego. Rozumiem Twój ból, bo wychodzenie z nałogu jest rzeczą trudną.

Chcesz żyć, nie wegetować. Rozumiem, bo życie jest piękne.
Oczekujesz pomocy. Cóż, Ty jesteś jedyną osobą, która może Tobie pomóc. Zacznij od... polubienia siebie, od spisania (bez nadmiernego krytycyzmu) swych zalet i odczytywania ich w każdej wolnej chwili.

Tak sobie skaczę po forum i czytam.

Z tego, co wiem, niska samoocena, i problemy, o których mówisz, mają swoje podłoże gdzieś głębiej. Nie chodzi o sam fakt, że zostawił Cię chłopak. To naprawdę nie koniec świata, są gorsze sprawy czy problemy. Sama powiedziałaś "kolejny gwóźdź do trumny". A co było tym pierwszym gwoździem? Miałaś problemy w dzieciństwie? Nielubiana w szkole, "czarną owcą" w rodzinie? Cokolwiek. Nie chcę się bawić w jakiegoś psychologa, bo nie mam do tego kompetencji, ale pomyśl, co spowodowało znaczne obniżenie samopoczucia. Kiedyś musiałaś być szczęśliwa, wróć do tego. I jasne, to nie jest łatwe, mówić czy myśleć o przykrej przyszłości. Ale uwierz mi, że skoro napisałaś tutaj, poszłaś do terapeuty i szukasz tej pomocy, to jest dobrze. I jeśli tylko będziesz chciała, wszystko będzie coraz lepsze. Wiem, proste do powiedzenia i banalne. Przede wszystkim, radziłabym się zastanowić, czy są jakieś osoby, którym musisz wybaczyć. A może musisz wybaczyć sobie? Trudno cokolwiek pomóc, nie znając Twojej przeszłości. Poza tym, staraj się określić kim jesteś, czego chcesz. To jest dość trudne, skoro naprawdę jesteś zagubiona i zrezygnowałaś tyle razy ze studiów. Ale są do tego rozmaite testy osobościowe - może coś pomogą? A może po prostu wróć do czasów dzieciństwa, pomyśl, o czym marzyłaś, co chciałaś robić, gdy dorośniesz, co sprawiało Ci radość? Czasem trzeba wrócić do tego, co było kiedyś, by spokojnie żyć teraźniejszością. Powiedz jeszcze, dlaczego czujesz się bezwartościowa? Dlaczego życie jest bez sensu? Bo rozeszłaś się z chłopakiem? To przecież dobrze. Zmarnowałaś tylko rok. Może trochę cyniczne podejście, ale tak jest. A może dlatego, że nie wiesz, co chcesz robić? Też nie widzę w tym nic złego. Bo szukasz tego, co kochasz. Chcesz robić to, co kochasz. A kto szuka, ten znajdzie. Twoje życie byłoby bez sensu, gdybyś siedziała na tyłku i użalała się nad sobą, nic nie robiąc, by zmienić swój los. A tak nie jest, bo próbujesz coś zmienić. I tego Ci życzę. A gdyby było coś, o czym chcesz pogadać, jestem do dyspozycji. I jak to powiedział kiedyś ktoś mądry - Wszyscy ludzie są w codziennym życiu ?aktorami",  wytyczającymi swoją drogę w świecie społecznym, często z poczuciem, iż brakuje im mapy! Tobie brakuje tej właśnie mapy. Ale prędzej czy później ją znajdziesz. Tyle ode mnie.

Moze rozmowa przy lampce wina z koleznką,a może wyjazd na parę dni w jakieś fajne miejcse(na mnie działają Tatry).Kazdy z nas ma lepszy i gorszy okres w życiu nie mozna sie poddawać trzeba waczyć olepsze jutro a nie oddawac je walkowerem.Dziewczyno napisz sobie na kartce -jestem świetna ,jestem mądra,jestem najlepsza itd,Przyklej kartke na lodówkę codziennie czytaj i uwierz w to(będzie ok-ja wierzę).

Myślę, że wiele moich problemów zakorzeniło się w dzieciństwie, kiedy mój ojciec jeszcze pił. Do mojego szóstego roku życia sięgał po kieliszek i chociaż niewiele pamiętam z tego czasu to uważam, że wiele mam zahamowań właśnie przez to. Wiele wspomnień zatarłam też z własne woli żeby po prostu nie pamiętać. Tak sądzę.

Do końca liceum byłam w tej grupie uczących się dobrze, trzymających z tymi dobrze uczącymi się, ale zabawy z rówieśnikami nie miałam za wiele. Zmieniło się w klasie maturalnej, po której były już same balangi aż do pierwszego roku studiów. Wtedy ciągle się uczyłam, wychodziłam z domu tylko na uczelnie i to też wtedy jak chciało mi się wstać. Przez moją niechęć do wychodzenia zrobiłam sobie wiele zaległości, zaczęłam zastanawiać się po co się tego uczę. Nie miałam kasy na wyjścia ze znajomymi, chciałam mieć życie towarzyskie a nie wiedziałam po prostu jak. Rzuciłam pracę i poszłam do pracy. Pracując za barem bardzo się otworzyłam na ludzi, ale myślę też ze zniechęciłam do nauki/ zupelnie nie wiem co chcę robić. Wiem tylko że w przyszlości chciałabym mieć własne miejsce, gdzie ludzi nakarmię, napoję, zabawię, zapewnię dawkę kultury i rozmowy. Chciałabym mieć własną klubokawiarnię a do tego potrzebne są pieniądze, które zarobię mając papierek na uczelni. Albo i nie zarobię bo z zarobkami w Polsce jest jak jest. I kółko się zamyka. Boję się, że wszystko pójdzie na marne, więc już na starcie rezygnuję.

W sprawach damsko-męskich wiele złego we mnie zostało po pierwszym zwiazku. On był 4 lata starszy ode mnie, ale mocno zakompleksiony. Trzymałam się go, bo najpierw byłam zauroczona, potem bałam się samotności i podnosił mi poczucie wartości jako kobiety z tej racji, że w ogóle chce być ze mną. Słowami i czynami jednak ranił, bo wiele chciał we mnie zmienić. Narzekał, że mam za mały biust, porównywał mnie do swoich byłych i koleżanek, chciał mnie "zrobić" na swój sposób i zamienić w osobę, którą nie jestem. W sprawach łóżkowych też wiele rzeczy robiłam przeciwko sobie, nierzadko obrzydliwych wtedy i nawet teraz dla mnie. Był moim pierwszym chłopakiem i myślałam, że tak trzeba. Po kilku latach z dnia na dzień otrzeźwiałam i stanowczo to zakończyłam. Wtedy odzyskałam poczucie wartości i to tak trwało dosyć długo jak dla mnie, aż do teraz kiedy to M. mnie zostawił. Dla M. byłam ideałem, no przynajmniej fizycznie. Czułam się bosko i mogłam być sobą, dlatego też gdy zerwał straciłam w swoich oczach jako kobieta.

Czasami czuję w sobie odrazę, że tak drastycznie zerwałam z tamtym chłopakiem. Byłam straszna w swoich zachowaniu, chciałam się odegrać za wszystko co mi kiedyś mówił o moim wyglądzie itd. Powiedziałam wiele przykrych słów i chociaż były one prawdę to uraziłam go jako człowieka. Wiem, że bardzo długo się podnosił z tego...

Myślałam o jakimś doradcy. Podobno są osoby robiące takie testy i próbujące nakierować na właściwą ścieżkę. Chciałabym najpierw wrócić do równowagi emocjonalnej. Mam straszne wahania przez to rozstanie. Jednego dnia czuję się jak śmieć żeby następnego poczuć jak rosną mi skrzydła. Tych pierwszych momentów jest jednak więcej.

Nie chcę myśleć o tym czasie jako o zmarnowanym. Mam wspaniałe wspomnienia. Wiele się nauczyłam, dawało mi to energię wtedy kiedy byłam z M, ale kiedy odszedł to te energię zabrał wraz ze sobą... Boję się, że to on był tym moim motorem i bez niego nie mam tyle siły.

Dziękuję Ci bardzo za słowa. Przeczytałam je w pracy kiedy miałam wolną chwilę i kiedy zaczynałam czuć ścisk na gardle. W momencie przeczytania zrobiło mi sie ciepło na serduchu i dziękuję, że poświęciłaś mi swój czas. Długa droga przede mną, ale ciesze się, że są takie osoby na świecie jak Ty

Iwona90
Pamiętaj, że "przebudzenie" nie przyjdze samo, musisz mu trochę pomóc, chcieć zmienić coś w swoim życiu. do mnie przyjść nie mogło jakieś pół roku. Napisałaś, że życie z tym człowiekiem dawało Ci energię i chęć do życia? czy tylko on liczył się dla Ciebie? a gdzie znajomi, przyjaciele? ja w chwili rozstania zostałam sama, bo jego przyjaciele byli moimi pseudo przyjaciółmi, bo jak mnie zostawił to oni również. Oczywiście nastąpiła lawina złych chwil, bo w pół roku po jego odejściu musiałam odejść z pracy i okazało się, że jestem chora. i wtedy powtarzałam sobie, że gorzej być już nie może...wyłam co noc do szarej szpitalnej pościeli i była przy mnie tylko rodzina, która płakała i walczyła razem ze mną. i wiesz wtedy uzmysłowiłam sobie, że mam dla kogo żyć i na kogo liczyć. I było mi normalnie wstyd, że chce się poddać i żyje jeszcze moim byłym chłopakiem. Wróciłam do domu i znów dół, bo nie potrafię nic nie robić. Kolejne powtarzanie sobie, że gorzej być nie może i kiedyś się odbiję od dna...po miesiącu dostałam pracę daleko od miejsca zamieszkania. Rzuciłam się w wir pracy i to chyba mi pomogło żyć dalej, poznałam nowych ludzi, a z czasem mojego chłopaka.
ale nie żałuję tego wszystkiego co się wydarzyło. Wiem, że jestem silna i pewniejsza siebie. Mam cudownych ludzi przy sobie. Teraz czuję miłość, a czasem uśmiecham się do siebie i zastanawiam czy kiedyś tak kochałam...:)
Proszę Cię...życie ma sens. Napisałaś, że przewidujesz wszystko. dlaczego to robisz? dlaczego planujesz wszystko? Zrób czasem coś sponatnicznego, wyjdź gdzieś, choćby na spacer. Pomyśl czasem egoistycznie:) zmień coś w swoim życiu bo to naprawdę pomaga:) Musisz uwierzyć w siebie i swoje możliwości, Pamiętaj JESTEŚ NAJWAŻNIEJSZA! I musisz walczyć o siebie:*

Dodają naprawdę wiele otuchy. Wszystko się u mnie nasiliło przez to rozstanie, wciąż wierzę że M. się odezwie i zaczniemy od początku

Odpowiedziałam tak jak umiałam Magdo.

Co do wybaczenia wszystkiego złego wyrządzonego mi przez pierwszego chłopaka: nie umiem określić czy mu wybaczyłam. Wczoraj próbowałam z nim porozmawiać, ale on jest jeszcze gorszy niż kiedyś, zero porozumienia. Osądza z góry i tylko nasłuchałam się obelg pod swoim adresem. Mam tak czytam i się linczować przez niego? Jeszcze bardziej cieszę się, że umiałam wtedy podjąć taką decyzję. Życzę  mu oczywiście jak najlepiej i tego żeby zaczął z szacunkiem traktować kobiety, a co za tym idzie przyjął, że nie zawsze może mieć rację. Można to potraktować jak wybaczenie?

A teraźniejszy związek rozpamiętuję wciąż, bo mam wspaniałe wspomnienia, które wracają same z siebie. Teraz też widzę, że w wielu sytuacjach nie postąpiłam tak jak można się było po mnie spodziewać i tak jak sama bym komuś podpowiedziała na chłodno.

Ja wciąż czekam...

Wcześniejsze odpowiedzi pogrubiłam w poprzednim poście, nie widzę żebym coś przegapiła, nakieruj mnie proszę, bo faktycznie nie widzę