Nie mam już siły.

Nie wiem czy umieszczam ten wątek we właściwym miejscu,ale muszę wreszcie z kims porozmawiać,zwłaszcza że w normalnym świecie nie mam przyjaciół,ani rodziny na której mogła bym polegać czy komuś zaufać.A muszę wreszcie wylać z siebie tę gorycz która mnie zatruwa od środka.Może zacznę od początku.Kiedy miałam 1.5 roku zmarł mi ojciec.Matka została sama z trójką dzieci,ja najmłodsza.Długo jednak nie była sama,szybko znalazła innego z którym sie ożeniła,zaszła w ciąże.Cała miłość przelała na siostrę.Ja i bracia byliśmy jak niepotrzebne przedmioty.Pomiatali nami ,bili nas.Każde z nas jak skończyło 18 lat po koleji opuszczało ten przeklęty dom,pełen wyzwisk,alkoholu,i okropnego traktowania.Poszłam wreszcie swoja drogą,zamieszkałam u znajomych.Niedługo potem zaszłam w ciąże,teściowa kazała oddać mi dziecko do adopcji,bo stwierdziła,że z jej synem i tak nie będę.W sumie zostałam sama z brzuchem pełna obaw,bez grosza.Zamieszkałam u sióstr zakonnych,później u przyjaciela który pomagał mi az do porodu.Dziecko urodziło się z wada serca.Długo była w szpitalu. Było naprawdę ciężko.Jednak jakoś żyłam,aż w końcu ojciec dziecka wprowadził sie do nas.Było róznie jednak po jakims czasie pobralismy się.Po 5 latach urodził nam sie syn.Pamietam te czasy-brak pieniędzy,ciagłe przeprowadzki,kłutnie.Wkońcu rozstaliśmy się.Wyszłam drugi raz za mąż,też porażka-trafiłam znowu źle.Najstarsza córka ma 13 lat ciągłe kłopoty ze zdrowiem,syn również ciągle choruje ma astme.Najmłodsza córka z podejrzeniem padaczki.Ja mam nerwice serca ,arytmię.Leczę się u kardiologa 4 lata.Psychicznie tez nie mam siły.Dzieci często chorują jeżdzą po szpitalach,mąż lubi się napić,nie mogę się z nim dogadać.Starsza córka dorasta nie moge znajśc z nia tematu,ciagle się buntuje.Syn nie chce chodzic do szkoły, zeby nie dostał złej oceny robię często za niego zadania.Czuje jak nie mogę nad tym zapanować,każdy robi co chce.Nikt mi nie pomaga.Nie mam koleżanek,ciągle siedze w domu sprzatam za każdego,gotuje.nie mam czasu na siebie,bo ciagle wszystko jest na mojej głowie.Na pomoc rodziny nie mam co liczyć bo każdy wyżej sra niz tyłek ma.Nie wiem dlaczego tak mam.Nic mi nie wychodzi,dla każdego chcę dobrze,mówię,tłumaczę tym dziećia,ale to jak grochem o ścianę.Nie mam na nic wpływu.Analizuję często moje życie i nic nie jest warte.Nigdy nie miałam przyjaciół,zdrowia ,urody.Nie jeździłam jak inni zwiedzajac inne kraje,nie byłam zapraszana na imprezy.Zawsze zdołowana ponizana przez matke,że jestem nikim,ze nic w życiu nie osiągne.Czy to jej słowa jej przekleństwa zrujnowały mi życie.Ja ciągle mam te słowa w głowie.Opisałam po krótce to co mnie boli bo jak pisała bym ze szczegółami to nie wiem ile mi zeszło.Nie chcę od życia wiele.Chcę tylko kochać i być kochana.Czego się nie dotchne nic mi nie wychodzi,co kocham to tracę.Tak zazdroszcze innym wspaniałych rodzin,dobrych dzieci,wycieczek,wspólnych obiadów,wypadów do znajomych,rodziny.To co dla innych codziennościa dla mnie zostaje marzeniem.