Czuć coś do dwóch mężczyzn...

Też wlasnie sie na tym zastanawialam:)

Dzięki wielkie...

Nic dodac nic ując . Zgadzam sie z wypowiedziami dziewczyn. Jeśli naprawde byś kochała swojego faceta to nie miałabys takich myśli odnośnie drugiego. Zakoncz zwiazek z X bo szkoda żebyscie sie oboje męczyli - może nie teraz, ale w przyszłości

A ja uważam tak samo, może przestarzale, jak dziewczyny, że nie da się kochać 2 facetów naraz.
Oczywiście mówię o miłości w relacji kobieta-mężczyzna.
Nie rozumiem pisania, że "dziewczyny przywiązują się łańcuchami i całe życie chcą jednego".
Dla mnie to raczej piękne, że ludzie przez lata są pewni, że tylko ze sobą chcą być i jeżeli ja tak będę miała, to wcale nie będę czuła się gorsza, bo nie zauroczyłam się po drodze kimś innym. I to nie znaczy, że jestem nienormalna.

Co masz zrobić? Na pewno zastanowić się nad swoim życiem, związkiem. Może ten nowy to właśnie zauroczenie, bo jak pisałam nie wierzę, że da się kochać 2-ch naraz.
Nikt za Ciebie decyzji nie podejmie, po prostu musisz się dokładnie zastanowić czego chcesz, a jak minie dużo czasu i nadal będzie mętlik, to najlepiej dać sobie spokój z oboma.

Można kochac dwóch naraz, tylko trzeba sobie z tym poradzić - bo z dwoma nie mozna byc.

To ja juz dawno zauważyłam że mozg nie jest monogamiczny - tylu jest ciekawych ludzi na swiecie, ze dlaczego miałby być monogamiczny?

A gdzie w tym wszystkim miejsce na miłość?
Ja paradoksalnie właśnie nie widziałam poza moim mężem tego świata!
Oczywiste jest, że zauważałam istnienie innych mężczyzn! Zawieszałam oko na tym czy innym, ale nigdy nie potrzebowałam emocji i doznań z innymi facetami!
Ale widać jestem mało nowoczesna, albo Wy bardzo wyzwolone!

No właśnie gdzie???

Też jestem w podobnej sytuacji i WIEM, że można kochać dwóch mężczyzn jednocześnie, kiedy miałam 18 lat poznałam fajnego chłopaka, nawet nie wiem kiedy stal się moim najlepszym przyjacielem, zawsze mogłam na niego liczyc.. aż któregos dnia uswiadomilam sobie, że dla mnie jednak to coś wiecej, ukrywalam to przed nim, balam sie Go stracić.. myślalam że jak poznam kogoś to wszystko się zmieni.. trwało to długo, ale po 3 latach znalazłam chłopaka, ukladalo nam się dobrze, niby zapomniałam (jestesmy razem ponad 3 lata) ale jakoś po roku związku znów to uczucie wrocilo.. i wiedzialam, ze ja go nigdy nie przestalam kochac, udawalam przed samą sobą. Mojego faceta takze kocham, jest wspanialy, ale czegos mi brakuje.. Także od ponad 6 lat trwam w tym.. wiem, ze to głupie i nie mądre, ale nie potrafie i naczej. Kilka dni temu dowiedziałam się, ze ten "przyjaciel" poznał dziewczynę.. od kiedy go znam zawsze był sam..to dla mnie zupelnie nowa sytuacja, nie potrafię się odnaleźć..Zawsze w jakiejś częsci był mój. Niby jest to jakaś szansa by wyrwać się z tego..ale po prostu, jest mi ciężko..

Uwierz mi, że ja również tego nie mogę pojąć!
Mój mąż twierdzi, że mnie kocha cały czas, ale koleżanka z pracy  też nie jest mu obojętna!
Ciągle jestem w szoku, choć trwamy w tej sytuacji już kilka miesięcy.
Wściekła twierdziłam, że w tej sytuacji mnie już nie kocha, bo inaczej nie byłoby to możliwe! Mąż ciągle powtarza, że nie przestał mnie kochać!
Ale to co czuje do tej drugiej to na pewno nie jest miłość przyjacielska!
Błędne koło!
A psychologowie mówią, że mózg człowieka nie jest monogamiczny! I jak się z tym pogodzić?

Nie załamuj mnie Teo!
Skąd u Ciebie takie podejście do miłości?

Ale jakie, przepraszam... Czy miłość musi być skierowana tylko do jednej, konkretnej osoby? Dzieci nie będziesz kochać, bo kochasz męża? Męża nie będziesz kochać, bo kochasz rodziców? Bzdura!

truskaweczko, nie mieszajmy miłości z seksem. Owszem, dla wielu osób seks jest dopełnieniem miłości, dla innych jest dowodem miłości, ale nie jest od wyznacznikiem miłości samej w sobie. Jeżeli się kogoś kocha to nie znaczy, że zaraz z nim trzeb iść do łóżka.

\No jasne, że tak, ale jeżeli ludzie decydują się na związek we dwoje, na wyłączność seksualną, to wiadomo, że będą sypiać tylko ze sobą, a jak nie to będzie to zdradą...

Dla mnie oczywistym jest to, że będę kochać swoje dzieci, swoich rodziców, ale mężczyznę tylko jednego. Chcę związku monogamicznego. Kto chce innego, to Jego sprawa.

Powiem ci, jak ja to pojmuję. Zależy, jak rozumiemy "miłość". Jeżeli kompletnie wywalimy z niej seks, a przyjmiemy, że miłość to wspólne występowanie kilku aspektów (akceptacja, uznanie, uwaga, czułość, uwzględnienie indywidualnych potrzeb), to jest jasne, że miłością obdarzamy więcej niż jedną osobę. Miłość jest nieskończona, nie można jej podzielić na dwa, trzy lub więcej w równych częściach. Nie powinno się jej także kategoryzować. Owszem, miłość jest inna w stosunku do konkretnej osoby, ale raczej chodzi tu o typ relacji, a zresztą wiele jej odcieni miesza się ze sobą i łączy.

No właśnie - tu nie ma mowy o miłości. Jest z pewnością namiętność, zauroczenie, może i zakochanie. Ale miłość to to na pewno nie jest. Tylko czy w dzisiejszym świecie można w ogóle mówić o miłości? Czy pojęcie miłości, jej definicja nie jest zbyt zdewaluowana?

Ech Sadie - to, że świetnie się z kimś bawisz, fajnie spędzasz czas, to od razu miłość? Dla mnie to cokolwiek głębsze uczucie. No ale jak pisałem - dewaluacja. Niebawem miłością będziemy nazywać wymianę uśmiechów z kelnerką w restauracji ;-)

"od niedawna pojawiła się w moim życiu jeszcze jedna osoba "jego" brat" - to najwieksze kurestwo jakie mozna zrobic bliskiej osobie, wiem co mowie

"Wiecie co usłyszałam?
Że mózg człowieka nie jest monogamiczny!!" - to wiadomo od dawna, tylko ze ludzie sa "oszukiwani" co do swojej natury co uniemozliwia im swiadomy wybor wg. znajomosci siebie i radzenie sobie z tym, ludzie tez sie roznia i typowa poligamia (nie mylic z poliamoryzmem) niesie ze soba inne wyzwania, inne problemy ale tak samo moze byc trwala jak "klasyczny" zwiazek monogamiczny ale nie jest obecna w naszej kulturze. Pisalem juz ze w momencie kiedy poligamia jako zwiazki trwale (rodzina) jest dozwolona to tylko lub az 15% osob wybiera taki model. Tak samo jak 15% ojcow jest ojcami 50% dzieci. To wszystko sucha statystyka a takich ciekawych danych jest wiecej. Natomiast ludzie zwykle daza do poliamoryzmu (posiadania kilku partnerow seksualnych naraz) i tak zycje 30-40% ludzi niby zajetych nawet tutaj u nas w Polsce.

Kolejna "granica" jest to jak nasze inne relacje wplywaja na poczucie godnosci, wartosci bliskiej nam osoby? Czy nie powoduja jej cierpienia z jakis powodow? Jakos ludzie malo sie nad tym zastanawiaja (bo sa przewaznie egoistami?)

"
No dobrze, a małżeństwa poligamiczne?? Widziałam program o Amerykaninie, który miał chyba z 6 żon. Wszystkie się lubiły, wychowywały dzieci, kochały jego, a on kochał je. Nie możecie sobie tego wyobrazić, bo jesteśmy wychowani w kulturze monogamicznej i tylko dlatego. Ja wierzę, że jeżeli mogłabym mieć 5 mężów każdego bym kochała i jest to możliwe." - oczywiscie jest to kwestia wlasnie wychowania i kultury. Natomiast tutaj mylisz poligymie z poliandria co jest raczej nietypowe.

"Poza tym miłość ma różne oblicza, można kogoś kochać, ale w sposób nieerotyczny, może nam się ktoś podobać, pociągać nas fizycznie i/lub intelektualnie, ale możemy nie chcieć z nim być. To wszystko kwestia naszej woli, dojrzałości i umiejętności podejmowania rozsądnych decyzji." - i o to wlasnie chodzi, ze pewne role, nasze decyzje powinny byc swiadome.

Natomiast jesli mozna kochac dwie osoby, to jaknajbardziej mozna jest kochac rowniez w sposob erotyczny. Jedno bowiem nie wyklucza drugiego, czego przykladem sa malzenstwa poligamiczne (ciagle to podkreslam nie mylic z poliamoryzmem - przeczytac sobie def. tych pojec). Kwestia rozdzielenia intymnosci nie jest latwa ale jest mozliwa. Nie jest to latwe i nie dla kazdego. Powiem wiecej, obecne szerzenie wyuzdania seksualnego, zachowan, ktore byly w przeszlosci negowane wobec faktu nieakceptowania mozliwosci poligamii jako rodziny, jest dla mnie zupelnie nielogiczne i niezrozumialae Prowadzi to do wniosku ze celem nie jest "stworzenie" odpowiedzialnego czlowieka, ale dzisiaj celem jest tworzenie czlowieka nieodpowiedzialnego, ktorego celem jest podazanie za wlasnymi pragnieniami, podnietami i pokusami.

Chodzi o to ze niezwykle mocno zranisz chlopaka wiec moze powinnas rozstac sie najpierw z nim, zanim zaczniesz tworzyc nowa relacje. Bo wiem jak byc zdradzonym przez kogos a przez dziewczyne i brata to jednak jest ogromna roznica a trauma jest wtedy wielokrotnie wieksza i juz sie nie zapomni o tym do konca zycia. Czlowiek zawsze wybiera i nie ma czegos takiego co mam zrobic. to co robimy jest zawsze naszym wyborem, chyba zdajemy sobie sprawe ze cos robimy kosztem innych?

sorki za błędy .

ja nie chce nikogo ranić ani oszukiwać po prostu staram się to wszystko zrozumieć .

Niestety ale wlasnie dokladnie to robisz co jednoznacznie wynika z Twojego opisu. Jest to wiec samooszukiwanie sie. Czasami jednak wystarczy pewne doza wyobrazni i nie wiazanie czegos z konkretna osoba ale z soba. Jakbym sie czula gdyby moj maz zdradzil mnie z moja siostra? Za moimi plecami ukrywal prawdzia relacje z nia, kontakty. Kim dla mnie by wtedy ona byla, on byl. Pytanie, dlaczego wiec postepujesz tak samo jakbys nie chciala zeby Twoja hipotetyczna siostra postepowala wobec Ciebie?

Ja mialem taka sytuacje i powiem Ci ze z punktu widzenia kogos zdradzonego jest to jedno z najwiekszych kurestw jaki w zyciu mozna zaznac i przezyc (o ile sie przezyje). Skoro nie uklada Ci sie z chlopakiem to nie lepiej wyklarowac sytuacje niz oszukiwac siebie, jego i jego brata? Nie rozumiem Ciebie. Chcesz sie moralnie zeszmacic i to w imie czego? Szczescia? A moze to zemsta. Ja Ci radze nie kieruj sie w tej chwili emocjami, usiadz i zastanow sie. A jesli postanowisz postepowac bo szmaciarsku to bedziesz szmata, kurwa bo tak sie nazywa osoba, ktora robi to braciom, bedzie nia rowniez brat Twojego chlopaka. P odrugie osoba, ktora robi to bratu nie jest wiele warta. Wiesz wiekszosc tego co pcha ludzi do seksu to takie zewnetrzne zachowania nie majace nic wspolnego z prawda i miloscia. Jedni robia to przez lata zeby kogos zdobyc i uwiesc, inny kupuja za pieniadze. W zyciu wazny jest jednak szacunek do samego siebie. Czesto tez nie ma przykladu Mysle ze nie masz przykladu jak zyc. Kazdy ma potrzeby bliskosci, milosci, troski, zainteresowania. Ale nie oznacza to ze zaraz pojde na kurwy do burdelu czy odbije zone bratu. Sa oczywiscie tacy co tak robia ale sa i tacy co nie robia. Takze pomimo tego ze masz takie same potrzeby jak inni ludzie (pewnie niezrealizowane) to jak je zrealizujesz i jakie bedzie Twoje zycie jest wylacznie Twoim wyborem. Mezczyzn, jak i kobiet sa miliony. I sa tam odpowiadajace nam osoby.

Sylwia93565
Przeczytałam co napisał maniek_z_maniek i potwierdzę, że związanie się z bratem Twojego chłopaka, może odbić się wielką traumą dla całej ich rodziny (zwłaszcza że stanowicie jeszcze parę). Znam przypadek, kiedy to siostra siostrze "odebrała" męża. Skończyło się to samobójstwem porzuconej kobiety. Jakby tego było mało , na tyle się to odbiło na dzieciach, że niedługo po tym jej syn także tak skończył (wybrał identyczny sposób odebrania sobie życia). Pozostała jeszcze córka, bardzo fajna dziewczyna, dobrze ,że spotkała na swej drodze wspaniałego człowieka, który obecnie jest jej mężem. Jaką traumę przeżyła, da się to zmierzyć? Zobacz ile nieszczęścia może narobić zła decyzja, nie branie pod uwagę dobra innych, egoizm.

Dlaczego nie chcesz zostawić swojego chłopaka?

Rzuć chłopaka, zwiąż się z bratem. Za trudne? No to myślę, że to jakiś trolling, ktoś chce sobie żarty porobić.

to nie jest takie łatwe . ale obu też takie pytania .

ciężko jest bo z chłopakiem jestem 5 lat bardzo mi pomógł kiedyś ale od jakiegoś czasu zaczęło się psuć no i jego brat bardzo mnie zrozumiał i ja jego też nie wiem dlaczego tak mam nie chce zostawić chłopaka ale o bracie myślę i do du*y jest.

A ja myślę, że nie ułoży ci się z chłopakiem. Przynajmniej takie jest moje zdanie.
I wcale nie uważam, żebyś była głupia.
Miałam podobną sytuacje jak Ty. Miałam fajnego chłopaka, byliśmy 2 lata ze sobą, układało nam się dobrze, wiadomo jakieś sprzeczki były jak w każdym związku. Wszystko było super do czasu kiedy wybraliśmy się na imprezkę z jego dobrym kumplem (kolegą, którego nie znałam za dobrze). Koleś zaczął mnie podrywać. Oczywiście nie reagowałam na to. Co nie znaczy, że nie podobało mi sie to. Później zaczął pisać smski itp. Zlewałam to, chociaż chłopak coraz bardziej mnie ciekawił, byłam nim zauroczona. I tak było do pierwszej większej kłótni z moim chłopakiem. gdy, on wybrał spędzenie sobotniego wieczorku z kolegami na żuzlu ja żeby mu dopiec umówiłam się z tym jego kolega na piwko. a teraz jestem właśnie z tym drugim i to od 7 lat...

no to nie źle . fajnie że ci się udało ale wiesz to jest jego brat może nie rodzny ale jednak brat nie chce być w obec żadnego nie fer albo coś w tym stylu . nie wiem co mam i jak się zachować so postu czuje coś do nich obu aj.

wiem i to jest najgorsze .

no tak dokładnie. czasem bym wolała żeby to się w ogóle nie zdarzyło .

autorka raczej boi się go rzucić dla brata, bo co rodzina ich na to powie i inni. no i nie wiadomo jak ten chłopak zareaguje na wiadomość, że laska chce się związać z jego bratem...