Samobójcy...

No to jest czysta egoistka... Uważa,że lepiej jej matka wychowa to dziecko niż Ona...
Wszystko to jej już powiedziałem ale nic nie działa...Uparcie w to wierzy... To jedyna chyba rzecz w którą tak ładnie wierzy.
Nie wiem co mam robić,a udawać,że niby nic nie jest mi w smak.

Też kiedyś byłem samobójcą. Wszystko mnie przytłaczało,miałem problemy ale wyszedłem z tego. Prawdą jest to,że co Cię nie zabije to Cię wzmocni. Życie uczy. A co Cię Strzało trzyma  teraz przy życiu skoro 5 razy próbowałaś się zabić... ?
Będę się jej starał nie wpajać woli życia. Zobaczymy co to da.
A co do psychologa to na fundusz można? Ja się na tym nie znam ale to chyba trzeba jakoś do nie prywatnego iść chyba?

Przy życiu teraz trzyma mnie to że mam dla kogo zyc ,bo mam dwoje dzieci,mam męża .Tak naprawdę to żyje na siłę,zmagam się z życiem ,to trwa już prawie pół roku.
Dla mnie życie jest udręką,nie mogę pozbyc się mojej przeszłosci,pewnych spraw, nie moge zapomniec,wszystko zżera mnie od środka.Nie wiem czy dam rade,ale wiem, że muszę.
A co do psychologa to w każdym mieście jest przecież jakaś poradnia psychologiczna właśnie na fundusz,z tym że wizyty są rzadziej trochę niż prywatnie.Ja właśnie chodzę na takie wizyty,najkrótsze  mam co 2 tygodnie.I nie trzeba miec skierowania.

Z tego wychodzi jak koleżanka zauważyła... Pewne wołanie o pomoc z Twojej strony. Nie rozumiem tego jak można mieć dzieci i i takie podejście.Gdyby moja matka przez to wszystko co przechodziliśmy się zabiła to podobny los mógł spotkać mnie i moich braci. Więc analogicznie Twoje dzieci...

Z tym psychologiem będę musiał się zorientować. Bo to chyba podstawą będzie.

Wierzysz w to... Nie lepiej uwierzyć w to,że będzie dobrze? Pogrążasz się w gównie i w nim będziesz tkwić. Ludzka natura jest taka,że się przyzwyczaja do tego. Tak więc i Ty się pewnie przyzwyczaiłaś do swojego małego bagna. Nie wierzę w drogi bez wyjścia. A nawet jeśli takie są to samemu można stworzyć własną drogę.

Mimo wszystkich problemów za piękne jest,żeby to zrobić. Świat jest piękny tylko ludzie chorzy psychicznie. Bez wiary,moralności i dobrego lekarza przegrywają jeśli sami nie są nazbyt silni. I sztuką jest się cieszyć z małych pierdołów a nie wielkich rzeczy. Dla jednej osoby jestem już autorytetem do naśladowania i teraz nawet głupio by mi było to zmienić. Urodzony by przegrać walczy by wygrać ! Ale to nie temat do użalania się nad sobą!

Uważasz że jestem chora psychicznie??Pozbawiona moralności i wiary?Mylisz się ,grubo się mylisz.I nie potrzeba mi cieszyc się z wielkich rzeczy!

To zacznij leczenie od siebie...

Uważajac ludzi za chorych psychicznie ,pozbawionych wiary i moralności,tez nie będziesz w stanie NIKOMU pomóc.

Moim zdaniem, każdy z nas jest inny.
Każdy z nas ma inna psychikę.
Inną wrażliwość, mentalność.
To że ja sobie radzę, że biorę życie za pysk, że potrafię przysłowiowego doła zdusić,że kopy w dupę od życia przyjmuję z zaciśniętymi zębami, nie oznacza,że sąsiadka też musi i może bo ja to zrobiłam.
Wszyscy się różnimy.

Ludzie którzy chcą popełnić samobójstwo nie robią, nie planują tego tylko dlatego że raz coś im w życiu nie wyszło.
Ale jeśli pasmo udręk, kłopotów ciągnie się miesiącami, latami, jeśli pomimo prób naprawienia, polepszenia sytuacji, nie wychodzi im...zostaje im jedna myśl. I takiego człowieka nie należy oskarżać, wyzywać od tchórzy, egoistów.

Straciła wiarę na to, że się uda.. Po prostu zwątpiła. To siedzi w jej psychice i Twoje pozytywne nastawienie raczej się nie przyda. To sprawa dla psychologa, nie każdy kosztuje. Są refundowani przez NFZ tylko trzeba ich znaleźć, nawet jeżeli zdarzyłoby się tak, że musiałbyś iść z nią prywatnie (aczkolwiek wątpię), nie patrz na pieniądze- lepiej ich nie mieć, niż nie mieć osoby, którą się kocha. Wydaje mi się, że to są objawy depresji, ona zazwyczaj w zaawansowanym stadium przeradza się w myśl o samobójstwie- sama przeszłam ten epizod.
Nie zwlekaj tylko idź czym prędzej, aby nie było za późno !

Beautiful Nightmare:
"Mowisz, ze czasem zycie przerasta, zgadzam sie, ale to nie znaczy, ze masz je sobie odebrac. Pomysl ilu ludzi ma gorzej od ciebie, a pomimo tego potrafia cieszyc sie najmniejszymi rzeczami, jak chociazby tym, ze moga ogladac wschod slonca kazdego ranka. Nawet nie zdajesz sobie sprawy ile malych, nieuleczalnie chorych dzieci oddaloby wszystko aby miec zycie ktorego, ty tak uparcie probujesz sie pozbyc..."

Inni ludzie mają gorzej? Inni to inni, a ja jestem ja. i niektóre osoby radzą sobie z tymi problemami, bo są ukształtowani przez życie tak, czy inaczej, ale ja wcale nie muszę radzić sobie z tym, z czym oni. Dla mnie może być to granica nie do przejścia.
Denerwują mnie takie stwierdzenia, że inni mają gorzej.

Tak wielu ludzi cieszy się z drobiazgów, ale to nie oznacza, że ja potrafię dostrzec to i z tego się cieszyć. Że mam siłę na to, by spojrzeć na słońce i przywitać dzień uśmiechem, nie zawsze mogę, a nigdy nie muszę.

W stanie depresji człowieka nie cieszy nic kompletnie, ma zaniżoną samoocenę, nie szuka kontaktu, nie otwiera oczu na nic- sama to przeszłam kilka lat wstecz. I nie możesz mówić osobie w takim stanie- że inni mają gorzej! Ta osoba myśli, że ma najgorzej od wszystkich i tak naprawdę odczuwa. I do takiej osoby trzeba wyciągnąć rękę, chociaż trochę zrozumieć to, co ona czuje by móc jej pomóc!

Wiecie co tak czytam Wasze posty   gdzie opisujecie osoby , które są na pograniczu depresji , emocji - ich zaburzeń . Czy trzeba być tchórzem? Nie osoba , która nie była w takim stanie, która nie próbowała odebrać sobie życia niech sie nie wypowiada!
Nie powinniście mieć w ogóle prawa głosu!!!

Ja próbowałam ''to zrobić '' 6 lat temu nie powracam do tego okresu...Miałam wtedy 18-19 lat... Wszytsko było dobrze , problemy emocjonalne z chłopakiem , brak wiary w samą siebie , uwierzenie w to iż jestem nikim nieudacznikiem, osobą która nie jest potrzebna.... wzielam  duzo fiolek tabletek ale mniejsza o to jesli nie radzisz sobie rozmowami a My ich wtedy potrzebowalismy , potrzebujemy to naprawde idz z nia do psychologa! bo samobojca i tak to zrobi mysli sa ale predzej czy pozniej dojdzie fakt dokonany.

Beautiful Nightmare  gratuluję podejścia do życia,wyraznego poparcia dla samej siebie,nieuznawaniu niczyjej racji.
Ale...kompletnie nie zgadzam się z Tobą.
Komentujesz moje posty krytykując moje podejście do życia.Ok każdy może wyrazic swoje myśli i poglądy.
Nie zdajesz sobie sprawy, czym może byc podyktowane czyjes myślenie,nie wiesz jak ciężkim bólem jest choroba duszy.Jak bardzo wtedy zniekształca to czyjes podejście do niemalże wszystkiego.Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się doświadczyc sytuacji, że np budzisz się rano,z bólem otwierasz oczy i widzisz przed sobą znowu świat i tak bardzo nie możesz tego znieśc,że jeszcze żyjesz ,że istniejesz,wszystko skręca Cię w środku ,coś Cię strasznie boli ,ale nie potrafisz wskazac tego miejsca.Leżysz i patrzysz się w sufit nawet godzinami ,a w głowie masz zupełną pustkę,przestajesz już cokolwiek czuc,życie odlatuje w Tobie,wszystko staje się bez sensu,nie masz siły wstac,nawet otwarcie oczu sprawia ból.Innym razem idziesz ulicą patrzysz na okoliczne budynki,serce wali jak oszalałe,masz wrażenie ,że wszystko jest straszne ,chciałabyś zniknąc.
Nic Cię nie cieszy,nic nie obchodzi,nic już nie czujesz,żadne słowa nie docierają,jedyne o czy myślisz to odejśc,nie budzic się,tak bardzo nie możesz tego znieśc,nie ruszasz się a mimo to wszystko w Tobie szaleje,nawet oddychanie sprawia ból.
Nie myśl,że zwariowałam,jeszcze w miarę się czuję.Nie życzę Ci znaleśc się w takim stanie.To jest depresja i Twoja recepta aby wziąsc głęboki oddech i zacząc od nowa jest na nic ,bo wykonanie nawet tego głębokiego oddechu byłoby bólem i problemem nie do pokonania.
Jedyne o co będzie w stanie walczyc taka osoba,to właśnie o to aby odebrac sobie życie i jeżeli stanie się to już głębokim pragnieniem to nabierze takiej siły, że nikt i nic nie bedzie w stanie jej powstrzymac.I ta osoba ma ogromną tak dobijającą ją jeszcze dodatkową świadomośc, że właśnie ona ma NAJGORZEJ,że nikt nigdy tyle nie cierpiał,że nikt już jej nie potrzebuje,że ten ból już nie jest w stanie wytrzymac .
Nawet leki przestają czasem działac,ale duże znaczenie,ogromne, ma druga osoba.Czasem wystarczy razem pomilczec,o nic nie pytac ,ale byc z tą osoba,żeby czuła ,że ktoś jest.Ktoś kto nie wyśmieje,ktoś kto potrzyma czasem za rękę,okaże ciepło, kto nie będzie wygłaszał nam kazań jaki to piękny jest świat a my...jakimi to nieudacznikami jesteśmy,bo każdy ma problemy i idzie dalej a my nie ,bo jesteśmy tchórzami ,egoistami....

Nie zgadzam sie i strasznie denerwuja mnie takie wypowiedzi.Nie uwazam zeby samobójca był tchórzem,uwazam za to że kazdy człowiek ma jakis próg wytrzymałosci psychicznej i gdy nie moze liczyc na pomoc zwyczajnie sie załamuje i przestaje widziec sens i że moze cos zmienić.
Nie mozna powiedziec że samobójca to tchórz ale mozna powiedzieć że człowiek nieszczęsliwy pozostawiony sam sobie.
Strasznie łatwo jest oceniac stojac z boku i nie majac kontaktu z problemem.Duzo trudniej jest wyciągnąć reke i udzielic pomocy potrzebujacej osobie.

Autorze posta,zaprowadz swoja kobiete do psychologa,rozmawiaj z nia i staraj sie jej pomóc bo nie mozna zostawic jej samej sobie i patrzec jak sie pograza.Twoja wytrwałosc zaprocentuje wiec działaj i pomóż jej wstać na nogi

Beautiful Nightmare:
Rozumiem Ciebie, ja też długi czas byłam poza tym wszystkim, nie znałam osób dotkniętych depresją, sama jej doświadczyłam jako 16-sto letnia dziewczyna. Też uważałam podobnie, dopóki mnie samej to nie dotknęło. Przez to wszystko stałam się osobą podobną do Ciebie, że stawia czoła wszystkiemu i daje sobie z tym radę, ale tak jak mówiłam człowiek w depresji nie jest w stanie podjąć tej walki..
Nie myślę, że jesteś księżniczką, wiem że życie życie kształtuje. O dziwo też nie miałam łatwo, całe życie kłody, ale tu nie o mnie się rozchodzi. Są ludzie tacy jak my, którzy przez przeszłość są silniejsi, a także Ci, za którymi ta przeszłość się ciągnie. No ale trudno. Najważniejsze jest to, aby tym ludziom pomóc i starać się odciągać od myśli samobójczych.

Co masz powiedzieć koleżance?
Hm.. ciężko trochę tak w słowa to obrać, może pokazać jej na przykładzie naszego forum, tych wątków czego skutkiem jest samobójstwo. Naprawdę nie mam zielonego pojęcia, w takich chwilach język mi ucieka do gardła, a jestem przecież taka "życiowa"

A czy słyszałeś o szoku poporodowym ? może to jest to. Moja koleżanka powiesiła sie osierocając kilkumiesięczne dziecko.
Jeśli  ona zgłasza takie myśli to wydaje mi się , ze jest to wołanie o pomoc. Samobójca przeważnie ( a wiem coś o tym) nie informuje o swoim zamiarze a wręcz przeciwnie , ukrywa go. Nie znaczy to jednak, że jak mówi o tym to NA PEWNO tego nie zrobi. Jeśli to wołanie o pomoc lub rezygnacja z życia to JEST JEJ POTRZEBNA pomoc dobrego specjalisty. Nie łatwo go znaleźć ( też wiem coś o tym) ale musicie próbować. Musisz ją wspierać.   Powodzenia
Przypomniało mi się : osoba z myślami samobójczymi może od razu zgłosić sie do szpitala i od ręki będzie przyjęta na oddział ! Sprawdź tą informację dzwoniąc do szpitala - dzwoń i to zaraz.

Gdybys przeczytala wszystkie moje wypowiedzi na ten temat to dowiedzialabys sie, iz nigdy nie powiedzialam ze mam racje.
Apropo stwierdzenia o egoizmie...nie chodzilo mi o zadne zimne kalkulacje tylko o fakt, iz osoba ktora mysli i samobojstwie jest samolubna pod wzgledem, ze nie mysli o tym jaki wplyw jej smierc i sposob w jaki odeszla bedzie mial wplyw na jej najblizszych.
Owszem, masz racje nie wiem nic na temat samobojstw. I wiesz co nawet sie ciesze i przepraszac za to nie bede.
Jak sama powiedzialas kazdy ma prawo do swojej opinii. W tym momencie takie bylo moje zdanie. Nie mowie, ze mam racje, tylko i wylacznie w tym momencie, kiedy nie mialam kontaktu z osoba ktora chce odebrac sobie zycie, taka byla moja opinia. Gdybym sie natknela na taka osobe, moje zdanie na ten temat by sie pewnie zmienilo. Nie wiem, i moze brzmi to bardzo zle, ale mam nadzieje, ze nigdy sie nie dowiem jak to jest byc w sytuacji kiedy nachodza cie tak czarne mysli.

Nastepnym razem doradzam abys przeczytala cala rozmowe, a nie przyczepiala sie do jednej rzeczy. Wtedy przynajmniej nie musialabym sie powtarzac.

Niemniej pozdrawiam.

Jesli jest dopiero co po porodzie to faktycznie można tu mówić o szoku poporodowym.
Jeśli dziecko ma 5 lat to to żaden szok.
Nie jest Ci pewnie łatwo żyć ze świadomością, ze bliska osoba chce sobie odebrać życie.
Macie poważny problem i wiem że sami sobie z nim nie poradzicie.
Myśli samobójcze to jest rodzaj depresyjnej choroby - ona nie przejdzie z dania na dzień. Dobrze że łapiesz z nią kontakt i mówi ci o wszystkim, ale myślę że nie poradzicie sobie sami. Psycholog tu nie pomoże. Jeśli te myśli są myślami przelotnymi (w sensie, raz na jakiś czas)  to to musisz mieć dużo siły aby to wytrwać. Jeśli myśli tak notorycznie,codziennie musicie się udać do psychiatry on wypisze odpowiednie leki. Na to nie trzeba mieć pieniędzy. Zorientuj się czy w przychodni rodzinnej, czy tam ośrodku zdrowia nie przyjmuje co jakiś lekarz psychiatra. Gdzieś musi być. Gdzieś napewno jest specjalista który przyjmuje na kase chorych. Pobliski szpital...
Musisz szukać w poradniach zdrowia.
Powodzenia, cierpliwości, silnych nerwów. Nie odsuwaj się tylko od niej teraz. Bądz z nią, wpieraj jej. Ona teraz to nie zawsze zauważy ale jak wyjdzie z tego dołka to to doceni.

Pozdrawiam.

O nie, nie. Czasem jest tak,że zyjesz ......zyjesz Ty.......ale i ktos......ktosie......male,wieksze,kolo Ciebie ......z toba...kochasz je..kochasz ponad życie.....wiesz o tym,że gdyby ktos im zagroził - rzucisz sie z zebami,pazurami,ba...oczy wydrapiesz w obronie.

Ale nastaja takie dni,,,miesiace......lata nawet...gdzie nikt cie nie zauwaza..nie liczy sie z Twoim zdaniem, myśla,czynem,chęcia,pragnieniem,marzeniem. Jesli masz dośc i krzykniesz co myślisz,czujesz,chesz,zaraz jest to tłamszone juz w zarodku....bezwolna roślinka...

No wybacz w takiej sytuacji nawet matka 3 dzieci wolałaby "odejsc" niz robic dla dzieci dobra minke...do męczenstwa.