samobójcy- odważni czy tchórzliwi? - Netkobiety.pl

Moim zdaniem samobójcy mają odwagę do szybkiej decyzji, ale nie mają "odwagi długotrwałej". Bo do życia właśnie taka jest potrzebna - odwaga do zmagania się ze swoimi problemami i do wychodzenia z nich. Przede wszystkim odwaga do walki o siebie - tego samobójcom brakuje.

mamy Ci pomoc podjąć decyzję, kibicować czy jak?
Czy odwaga jest potrzebna? Może tak, gdy ktoś wybierze sobie bolesną albo spektakularną śmierć, np. rzuci się pod pociąg. Chociaż tu też można polemizować czy to akt odwagi czy całkowite wyłączenie myślenia w danej chwili i instynktu samozachowawczego. Ja mimo wszystko zdecydowałabym się na bardziej higieniczną i estetyczną śmierć. Nałykalabym się prochów i finito. Wolę tych samobójców, co nie robią kłopotu i nie utrudniają życia innym, Bogu ducha winnym ludziom. Maszynista czy inny kierowca może mieć traumę do końca życia jak taki idiota mu skoczy pod pociąg czy samochód. Albo latawce.  Wszyscy pamiętamy samobójcę, który postanowił skoczyć z budynku i spadł przechodzącej akurat dziewczynie na głowę, łamiąc jej kręgosłup.

Żyć jest zawsze trudniej, niż odejść. Żyje się długo, odchodzi się szybko. Stąd się mówi, że samobójstwo to tchórzostwo. Przed życiem.
Ktoś mi bliski popełnił samobójstwo parę lat temu. Powiesił się pod wpływem impulsu. Rozpadałą mu się rodzina, żona chciała odejść. Była w nim wielka złość, żal, poczucie beznadziei. Nie wytrzymał napięcia. Jeszcze wysłał żonie smsa tuz przed, jakby chciał zrobić jej na złość.  Ale on zawsze miał takie melodramatyczne zacięcie. Jak się pokłócili, potrafił w trakcie urlopu, na środku plaży zostawić ją, wsiaść do samochodu i wracać 500 km do domu. A w połowie drogi, gdy ochłonąl, zawracał.  Bezsensowana śmierć. Zostawił dziecko. Egoista.
Szanuję ludzi, którzy świadomie rezygnują z życia. Nie działają pod wpływem impulsu, tylko są już życiem zmęczeni i rozczarowani, nie odnajdują się w nim.  Życie to nie obowiązek.
Rozumiem ludzi chorych, którzy nie chcą egzystować dla samej idei życia, leżąc w pampersach. Dlatego popieram eutanazję. Każdy powinien mieć prawo do godnej śmierci i sam decydować kiedy chce odejść. Mamy wpływ na swoje życie, mamy być kowalami swojego losu a odmawia się nam wpływu na swoją śmierć. Bez sensu.

Są samobójstwa z głupoty. Moja nastoletnia koleżanka odebrała sobie życie, bo zaciążyła i bała się rodziców. Na dodatek chłopak ją rzucił i dla niej to był wtedy koniec świata. Odkręciła gaz, nie zapukał nikt na czas... Dokładnie tak było, jak w piosence Perfectu.
Żyj chloe, żyj. Zabić się zawsze zdążysz.

wg mnie samobójstwem jest tchórzostwem bo boja się życia,boją się konsekwencji czegoś tam...Myślą tylko o sobie a nie o tym ze rodzina będzie opłakiwać...jak ktoś ma dzieci to zostawi je?

Ktoś samobójstwo uzna za akt odwagi?/dlaczego?
ze sobie coś zrobi?a jak się nie uda i będzie ktoś sparaliżowany?niepełnosprawny?
to jak potem z tym żyć?

Kompulsywnosc,  terror szybkiej ulgi, odmian egoizmu jest wiele,

Ta jest śmiertelna w całym tego słowa znaczeniu

Osobiście kiedyś stwierdziłem że mimo wszystko, wbrew wszystkiemu, i wszystkim będę żył, na przekór wszystkiemu, jak dziś patrze to był początek moich zmian z których dziś bardzo się cieszę

Ciekawość życia, wygrała, albo strach przed śmiercią
Ani ja odważny ani tchorzliwy

Nasz umysł jest zaprogramowany tak, by nie pozwolić nam umrzeć, nawet gdy jesteśmy chorzy psychicznie. Nawet ludzie chorzy na depresję potrafią w pewnym momencie zrozumieć, że nie są na tyle silni, by postawić kolejny krok i zakończyć cierpienie. Nie wiem, czy kwantyfikowanie odwagi w tym wypadku jest właściwe. Te osoby, które nigdy w życiu nie doświadczyły nic, co doprowadziłoby ich trwale na granicę wytrzymałości psychicznej, będą uważały, że to ucieczka od problemów i tchórzostwo. Ci, którzy przeszli coś podobnego już spojrzą na to inaczej. Ludzkie odczucia nie są do zmierzenia. To, że jedna osoba umie coś przetrwać w miarę bez złych myśli, inna może uważać za kres wytrzymałości. To nie jest nic, z czego powinno się szydzić, czy traktować, jak słabość, bo tak naprawdę nie panujemy nad tym, co dla naszego umysłu jest trudne do przetrwania, a co nie jest.
Jak może niektórzy pamiętają, opisywałem tutaj swoją historię wiele razy i w zasadzie ja byłem tą osobą, która nie umiała się zabić. Byłem w trakcie, ale w takich przypadkach czas działa na niekorzyść zamysłu i im dłużej coś trwa, tym trudniej jest poczekać na "rozwiązanie". Ja nie chciałem, by ktoś niewinny się obwiniał o to, że nie zrobił czegoś więcej, by mnie uratować. To sprawiło, że nie dałem rady.
Nick Vujic zwykł zadawać dość proste pytanie w takiej sytuacji. "Gdybyś wiedziała, że za kilka lat znajdzie się ktoś w dokładnie takiej sytuacji, jak Ty, której mogłabyś pomóc i tym samym uratować życie, dałabyś radę przetrwać?". Życzę Ci, żebyś dała radę przetrwać.

Ogólnie Iceni opisała to w miarę idealnie.

Zależy wszystko od tego tez czy ktos jest samotny czy nie osieroci dzieci itp. Ja rodzinę mam, niektórzy na pewno płakaliby za mną, inni może czuliby ulgę ale chyba w takich momentach kiedy ma się dość siebie i zycia, nie myśli się o innych. Szczególnie gdy bardzo się cierpi.

Kiedy bardzo chciałam się zabić, chłopak i kolezanka wmawiali mi ze to największe tchórzostwo a trzeba miec odwagę by zyc. Bardzo dotknęło mnie kiedy jakiś czas temu uslyszalam jak znajomi rozmawiają o tym ze samobójcy są odważni skoro to robią. Oczywiście nikt z nich nie wie co przezywam i ze w ogóle się leczę. Jednak po dłuższym zastanowieniu stwierdziłam ze cos w tym jest. Naprawdę trzeba miec odwagę żeby zrobić sobie coś takiego.

Nie chloe, nie trzeba mieć odwagi. Trzeba tylko stracić nadzieję.

Nawet nie zdajesz sobie sprawy ile osób wokół ciebie przechodziło taki etap w życiu.

W moim przypadku, w tamtej chwili, łatwiej było się zabić, niż stawić czoła problemom, nie daj boże poprosić kogoś o pomoc...
Bezsens tego, co zrobiłam, dotarł do mnie już po przebudzeniu się w szpitalu. A leczenie tylko w tej pewności utwierdziło...

Poniosłam konsekwencje swojej lekkomyślności i swojego tchórzostwa - od bólu fizycznego zaczynając - ten, kto majstrował przy żyłach i z łykaniem tabletek, ten wie - aż po całkowite wykluczenie ze społeczeństwa i normalnego życia na 6 tygodni leczenia stacjonarnego, choć w rzeczywistości trwało to o wiele dłużej, zanim doszłam do siebie i zaczęłam normalnie funkcjonować.

Dzisiaj wiem, że przy tym wszystkim, co było po nieudanej próbie, poproszenie o pomoc, czy stawienie czoła problemom to naprawdę pikuś...

Jeżeli ktoś chce żyć, a nie wie jak, to szuka pomocy !! Z każdej sytuacji jest zawsze jakieś wyjście - i na pewno nie jest to śmierć.
Najgorsze co może być, to straszenie drugiego człowieka swoją śmiercią. To już jest po prostu zamierzone, perfidne okrucieństwo.
Jeżeli ktoś jest bardzo zagubiony, to znajdzie na swojej drodze kogoś, kto będzie chciał mu pomóc, ale jeśli tej pomocy nie przyjmie, to już jest zupełnie inna sprawa. W takiej sytuacji bardzo trudno... Najważniejsze, żeby właśnie ta osoba chciała zmienić swoje życie na lepsze, bez tego nie ma nic

Osoba która nie szuka pomocy (pomimo tego, że nie potrafi sama sobie pomóc) tak na prawdę nie chce żyć, jak już to po prostu wegetować. Ale wegetacja to nie jest życie, to powolne umieranie.

przeczytalam tylko tytul tematu i przypomnialo mi sie ciekawe zdanie ktore kiedys przyczytalam

" IM WIECEJ SAMOBÓJCÓW TYM MNIEJ SAMOBÓJCÓW !!! "

Widzisz, kiedy ja miałam takie myśli miałam 14 lat - wtedy życie zaczęło mnie przerastać. Być może szukałabym pomocy gdybym widziała,  że ktoś w moim otoczeniu, w takiej sytuacji, pomoc dostaje - ale ta pomoc to były tylko pozory.

Mogłam wtedy szukać pomocy, ale wtedy musiałabym zniszczyć życie bardzo bliskiej mi osoby - miałam wybor: albo ja poniosę  konsekwencje, albo ta bliska mi osoba. Sądzisz,  że łatwo jest zrujnować komuś życie dla własnego świętego spokoju? Czy wtedy potrafiłabym żyć z tą świadomością,  że z powodu tego, co musiałabym wyznać tamta osoba cierpi bardziej ode mnie?

Wybór pomiędzy życiem a śmiercią  nie jest taki czarno-biały jak ci się wydaje.

Ale on chce te życie stracić. Więc to żadna konsekwencja dla niego, tylko zwykły wybór, którego rodzina nie ma. Samobójca zniknie, a inni zostaną i będą musieli z tym żyć.

zbytdelikatna, dzięki ale chyba sobie odpuszczę. moje zycie to bezsensowna wegetacja, straciłam bardzo dużo z mojej winy. popełniłam tyle błędów, nie umiem sobie z tym poradzić, wiele wpływa na moje dalsze "życie". nie mam siły walczyć. jak pomyślę, że czekają mnie lata terapii, by nie myśleć o samobójstwie i do tego wyjść z fobii i nerwicy natręctw to tracę zapał, którego i tak miałam niewiele. cud, że odważyłam się odwiedzić psychiatrę i od dwóch tygodni biorę leki.

Chloe2 - jestes w trakcie leczenia ? Psychiatrycznego ?
Czlowiek ma instynkt samozachowawczy.Chce zyc.A jesli nie chce, to nie jest to normalne.Jest zachwiana rownowaga tych roznych neuroprzekaznikow w mozgu.
Samobojstwo to nie jest ani znak odwagi, ani tchorzostwa, a jest oznaka choroby. To sie leczy.

Przypomnial mi sie fragment z Martina Edena.Konczyl swoje zycie, ktorego sam sie pozbawil.W momencie, kiedy zycie zetknelo sie ze smiercia,pozalowal tego co zrobil.Ale juz bylo za pozno.

Chloe. Nie ważne, ile błędów popełniliśmy, ważne jest czy się z tego podniesiemy. Sama jestem przykładem tego, że możemy zamknąć rozdział "przeszłość" i żyć zupełnie innym wartościowym życiem. Więc zrozum, że to wszystko nie musi wpływać na Twoje dalsze życie. Jednak terapia w tym jest najważniejsza. I nie zakładaj od razu ile lat byś na niej była, bo to nie ma sensu. Masz się skupić na danej chwili !!! Jeżeli odwiedziłaś psychiatrę, to tak samo umiałabyś chodzić na terapię. Człowiek im dalej coś robi, to jest w stanie zrobić coraz to odważniejsze rzeczy. Mimo lęku, trzeba próbować. Pomyśl sobie o cudownym życiu, jakie możesz mieć. Jest to jak najbardziej możliwe i nie są to jakieś wymyślone bzdury, a fakty. Cieszenie się każdą chwilą, szczęście, radość, uśmiech na twarzy, spokój... Czy chciałabyś to wszystko czuć?
Zacznij działać, a po jakimś czasie to poczujesz!!!

Bez sensu przykład, ponieważ samobójcy nie rozumują w ten sposób.
W danej chwili liczy się tylko to, by ze sobą skończyć.

myk polega na tym, żeby uzmysłowić sobie że to my sami to cierpienie karmimy,
cierpienie nie jest wynikiem tego co nas otacza, to w nas jest brak akceptacji
nie wierze w błogostan cudownego życia, to by była dopiero dla mnie wegetacja

myślę że bardziej się obawiasz tego co Cię czeka, niż tych konsekwencji które już są
konsekwencja są i jakoś świat się nie zawalił, kręcisz sobie filmy nie potrzebnie

masz szanse jakiej wielu nie dostaje, zrozumieć, zobaczyć, zmienić TO
tu nie chodzi o walkę, tu chodzi o akceptacje

niczego nie cofniesz, nie naprawisz jednym skinieniem "ręki"
JEDNAK możesz to spokojnie krok po kroku zmieniać !!!
inaczej jest to przepaść nie do przeskoczenia

i zdecydowanie korzystaj z pomocy osób które się tym zajmują, samemu to można się "odcisków" nabawić od kurczowego trzymania się swoich "przekonań"

spokoju, pozdr

Znam przypadki, gdzie osoby mówiły ze pewnego dnia obiorą sobie życie. w mojej rodzinie taki przypadek tez był. i słowa dotrzymali.

Zbytdelikatna, wiem, że nikt nie mówił, że będzie łatwo. W domu nie mam wsparcia, brat jest  przeciwko mnie i pije, ojciec też jest alkoholikiem. Nikt jednak nie wie, że biorę leki, śmialiby się, że jestem chora i chodzę do psychiatry. Ludzie nie potrafią zrozumieć, że z pomocy psychiatry korzystają zwykli ludzie a nie tylko kompletne świry. a ja się momentami czuję jak taki świr. Jestem inna niż większość znajomych, często byłam odrzucana, nie lubie się dopasowywać i zmieniac tylko dlatego, że ktoś tego chce. Prawie nie wychodzę już z domu. Nie umiem o tym rozmawiać, napisać jest zawsze łatwiej. Nawet jeśli bym zadzwoniła pod ten numer, pewnie nie powiedziałabym o co chodzi.

Chloe bardzo pomaga też wolontariat.Dzieci, zwierzaki, itp.Chcesz komuś niechcianemu przekazać miłość, radość, szczęście i nawet nie zauważasz, jak to dobrze działa również na ciebie, działa w obie strony. Dodatkowo to wyzwanie i ciężka praca.Naprawdę zapomina się o własnych nieszczęściach. Może spróbuj.

W wolontariatach biore udział od dawna i ostatnio zwiększyłam swój czas dla innych. wiem, że chciałam podjąć leczenie i bardzo walczyłam ale momentami nie mam siły na to i tracę motywację. w dodatku nie mam wsparcia w chłopaku, który się ostatnio nie odzywa, chyba jego to też przerasta a i tak bardzo mi pomagał długi czas. ja się od niego oddalam, on nie robi nic żeby się zbliżyć i tak z dnia na dzień jesteśmy coraz dalej od siebie. czas ucieka mi tak szybko a ja czuje, że zyje obok. wstaję wcześnie, bez sensu gapie się w ekran laptopa i widzę, że jest już południe. nie wiem co robić, marnuje czas ale nie potrafie się za nic zabrać. chce mi się płakać kiedy mysle o poniedziałku i o tym, że będę musiała isc do szkoły. najprostsze czynności zajmują mi coraz więcej czasu.

To tylko twoje zdanie. Każdy jest inny i każdy rozumuje inaczej. Liczy się też powód samobójstwa.

nie, to nie jest możliwe, żeby tam zadzwonić. pogoda nie ma nic do rzeczy, właśnie dla mnie lepiej jeśli pada i nie świeci słonce. moje myśli samobójcze nie maja większego związku  z chłopakiem, miałam je zanim go poznałam i w trakcie związku, więc to bardziej choroba jest powodem. teraz po prostu jestem zmęczona chorobą i życiem, konfliktami w rodzinie i mimo, że mam wokół siebie ludzi czuje się samotna. jestem samotna w chorobie, nikt tego nie zrozumie wiec nie mogę mowic głosno o swoich problemach. nie chce tez wyśmiania i traktowania jak świra

Chloe jedno jest pewne, jeśli człowiek nie chce sam sobie pomóc i nie dąży do tego, to może liczyć tylko na cud, bo nikt i nic nie jest w stanie postawić go w pionie.Nie wiem co na ciebie działa, ja się opieprzałam,zmuszałam, nie certoliłam się ze sobą w ogóle. To mi pomagało, na innych może działa jeśli sam siebie weźmie w opiekę, poużala się nad sobą,wypróbuj.
Słyszałam też od ludzi, że ich sposobem jest przyjmowanie na klatę lęków, natręctw, smutku i czekanie aż miną samoistnie. Jedno jest pewne, coś trzeba próbować, czasem nawet się zmusić. Jak nie byłam w stanie wyjść z psem na spacer, to wzięłam na tymczas drugiego i zmuszałam się, aż zaczęłam wychodzić normalnie Jak nie mogłam opanować lęków czy natręctw, to nawyzywałam się od głupich bab i znowu zmuszałam się do normalnego zachowania.Ale każdy jest inny i nie koniecznie to podziała na każdego, trzeba sobie wypracować własny sposób obrony.

Byłem w sytuacji, kiedy ktos mi bliski chciał popełnić samobójstwo i może to dziwne, ale ani wtedy ani potem nie pomyślałem o tym pod kątem odwagi/tchórzostwa. Również ta osoba chyba nie podchodziła do tego w ten sposób, bo w koncu, po latach kiedy ten temat był między dla nami tabu, został jednak poruszony i nic na ten temat nie padło z jego strony.
Myślę, że większość osób na skraju samobójstwa nie rozpatruje tego w ten sposób.. Na pierwszym tle jest zazwyczaj wszechogarniająca rozpacz, albo skumulowana depresja- jak jakaś czarna dziura. a oni przede wszystkim chcą zakończyc ten koszmar czy bezsens.
Czuję, że jest właśnie tak jak to ktoś tu opisał- że w tym punkcie z którego nie ma już odwrotu oni czują przez chwilę taki dotyk normalności- te wszystki zakłócone, rozbite układy neuroprzekaźników, hormonów (czy cokolwiek co warunkuje ich stan) na chwilę się stabilizuje i wraca do prawidłowego rytmu, czują ulgę, radość i  perspektywę jak mogłoby być wspaniale.
I właśnie wtedy dociera do nich, że to koniec. Ogarnia ich bezgraniczny żal że się poddali i zrezygnowali z tego wspaniałego życia, wyrzuty sumienia że opuścili kochających ich bliskich i przyczynią sie do ich wieloletnich cierpień z tego powodu i na końcu pewnie też strach, ale taki prawdziwy strach.
Bo czy można mówić o w pełni odczuwanym strachu, kiedy najsilniejszy popęd czyli instynkt samozachowawczy jest zagłuszony aż w takim stopniu?

myślę, że samobójcy to tchórze. chcą uciec od problemów skracając sobie życie. nie sztuką jest pozbyć się czegoś, zamieść pod dywan= tylko z tym walczyć od podszewki.

i tak każdy z nas umrze. po co odbierać sobie wcześniej życie??

rozmawiaj.

Chloe a gdzie w tym wszystkim Bóg? Zobacz, co masz w stopce.
Jesteś wierząca, więc poproś Boga o pomoc, powiedz mu, że nie jesteś w stanie udźwignąć tego sama,poproś o pomoc i o dobre myśli.Bóg ci pomoże. Zdajesz sobie sprawę, że myśli o samobójstwie nie pochodzą od Boga na pewno.
Ja prosiłam o rzecz wydawałoby się niewykonalną, a jednak udało się, Bóg zlitował się nade mną i moją rodziną, dlatego z własnego doświadczenia polecam ci taka pomoc.

Chloe w tym czasie edytowałam swój wpis. Przeczytaj, przemyśl.

jak dla mnie samobójcy to tchórze, no przepraszam, ale jeśli ktoś sam sobie odbiera życie, to jak go inaczej określić? niektórzy przez choroby je traca, a tu się nahle znalazł wielki Pan Życia i Śmierci, takie osoby nie potrafią sobie radzić z kłopotami, są słabymi jednostkami

Chloe, zamiast tu pisać mogłabyś,  jak ktoś zasugerował,  zadzwonić pod telefon zaufania.
To anonimowe więc jakkolwiek by ta rozmowa nie poszła - nic nie tracisz. Nie musisz patrzeć w oczy nikomu - w odróżnieniu od rozmowy twarzą w twarz z lekarzem.

Ale nie chcesz tego zrobić - nie dlatego, że wątpisz  by to coś dało - nie, ty podświadomie obawiasz się tego, że mogłoby się udać,  że coś wreszcie by się ruszyło do przodu.

To przerażające,  prawda? Bo wtedy już nie byłoby pretekstu  by tkwić w tym marazmie...

A co z tym drugim bratem u którego ostatnio mieszkałas?