Jak powiedzieć rodzicom ze chcę wrócić do męża i wyprowadzić się

Boję się bo oni niczego nie rozumieją. Nie potrafią rozmawiać i uważają, że wszystko ma być tak jak oni chcą i że tak jest najlepiej...

Tak wiem, tyle że nie chcę żeby się obrazili. Wiem że zarzucą mi że opiekowali się moją córką a teraz im ją zabieram. A przecież nie zabieram jej na drugi koniec świata. Ponadto chciałabym żeby  było normalnie a oni na pewno nie będą chcieli rozmawiać z moim mężem. Cała ta sytuacja mnie boli i męczy i nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzić.

Oczywiście, że dopuszczam to że nie wszyscy muszą się ze mną zgadać. Jednak uważam że w kwestii mojego życia lepiej byłoby gdyby moi rodzice przemilczeli pewne rzeczy i nie wtrącali się akceptując tym samym sytuację. A tu cały czas chodzi o to, że oni będą mi wszystko jeszcze do tego utrudniać i wzbudzać we mnie poczucie winy.

Jeśli chodzi o poczucie winy to będą je we mnie wzbudzać mówiąc, że zabieram z ich domu dziecko, do którego oni się przywiązali. Tyle, że nie powiedzą że o to chodzi tylko będą mówić, że to dziecko jest do takiego życia przyzwyczajone a ja chcę je zmieniać / to akurat wiem bo już kiedyś próbowałam rozmawiać z  nimi/.
Mnie nie chodzi o to, że oni się ze mną nie będą zgadzać tylko o to że nie zaakceptują mojej decyzji i będą się dąsać a atmosfera będzie nie zdrowa.
Będą utrudniać mi wyprowadzkę tzn. psychicznie to się na mnie odbije bo wiem jak będą chodzi jak będą patrzeć jak się będą zachowywać.
Największy problem w tym wszystkim jest taki, że oni w ogóle nie potrafią rozmawiać i nie słuchają tego co się do nich mówi nawet jeśli jest to uargumentowane bo wg nich tylko oni mają rację.

Ostatni Twój post jasno wskazuje, że powinnaś poinformować Rodziców o swojej decyzji, odpowiedzieć na ewentualne pytania w grzeczny sposób i... nie mieć wyrzutów sumienia, jeśli sprawdzi się Twój scenariusz. Niestety, tak bywa czasami z Rodzicami, jednak Ty założyłaś własną rodzinę i jeśli czujesz, że chcesz spróbować od nowa to właśnie to powinno być priorytetem.

Jasne, że rodzice zawsze pozostaną ważni i że jednak dąży się do tego, by popierali nasze wybory, ale trzeba się pogodzić z faktem, że nieraz nie jest to możliwe do osiągnięcia. Do porozumienia potrzeba inicjatywy z obydwóch stron, a jeśli piszesz, że oni nie potrafią rozmawiać, nie słuchają i uważają, że tylko oni mają rację, to raczej bardzo ciężko będzie o akceptację.

Pomyśl jednak czy zawsze będziesz w stanie realizować 'plany i wizje' Twoich rodziców? Czy zawsze będziesz chciała żyć życiem wyreżyserowanym przez nich?

Katti, myślę, że to Twoi rodzice mają większy problem, Ty masz go pośrednio, oni po prostu nie potrafią odciąć pępowiny, przyznać, że jesteś już dorosłą osobą, wciąż chcieliby decydować o Tobie i Twoim życiu. W moim odczuciu stosują tu nic innego jak czystej postaci szantaż emocjonalny, a widząc jakie to na Tobie robi wrażenie, jak bardzo wpędza Cię w poczucie winy, śmiało brną w to dalej.

Pierwszy krok jaki powinnaś zrobić to uświadomić im, że to jest Twoje życie i to Ty będziesz o nim decydować, oni mogą Ci co prawda doradzić, niemniej to wyłącznie Ty zdecydujesz jak postąpisz. Jasność komunikatu i konsekwencja- to będzie podstawą w rozwiązaniu tej sytuacji.

byłam w podobnej sytuacji..
nie było co prawda alkoholu..
były kłotnie , wyzwiska..
wyniosłam się z córką do swoich rodziców..
gdy emocje opadły chciałam cos zmienić , zależało mi na mezu..
jemu też zależało na nas..
rozmawialiśmy
doslziśmy do wniosku że chcemy być nadal razem..
moj ojciec gdy się o tym dowiedział zarzucał mi że jestem nielojalna , że nie mam honoru i inne bzdury..
postanowiłam spróbowac ponownie..
ustaliłam głośno z rodzicami szczególnie z ojcem ze to moje zycie..
nie żałuję niczego ani jednej chwili..
pozdrawiam

hhmm... sprawa picia rozwiązała się, mąż wyprowadził się od "mamusi" na mieszkanie i nie pije, wiem też że nie będzie pił ponieważ przed ślubem nie było tego typu sytuacji a znaliśmy się długo...
ONA1977 czy Twoi rodzice w końcu jakoś przeboleli sytuację?
Ja nie boję się, że będę musiała do nich wrócić bo wiem że gdybyśmy byli sami to żylibyśmy tak jak chcemy i byłoby dobrze. Mieszkając natomiast z moimi rodzicami ciągle mieliśmy ograniczone życie, nic nie mogliśmy zrobić po swojemu i bez tłumaczenia się. Zresztą teraz też tak mam...przyjadę z pracy 15 minut później niż zwykle i już mam 100pytan odnośnie tego co tak późno wróciłam.