Niewidzialna jak powietrze....

Wielokropku cieżko mieć świadomość swoich zalet, kiedy od dziecka masz wpajane że ich nie masz... Odkąd pamiętam mama zniżała mnie do poziomu zera. Zawsze byłam zła, głupia, leniwa, nigdy nie potrafiłam zrobić nic dobrze. To tylko łagodniesze stwierdzenia, bo z czasem jak dorastałam sypały się ostrzejsze i wulgarniejsze epitety pod moim adresem. Cokolwiek robiłam, obojętnie jak się starałam nigdy nie było dobrze. Zaczęłam po prostu myśleć że zmarnowałam jej życie i nie potrafi teraz sobie z tym poradzić. No ale wszyscy wokoło myślą że zawsze miałam cud, miód i orzeszki bo jestem jedynaczką. 

Wyszło teraz na to, że jestem stara jak koń a wogóle niesamodzielna. Do tego strasznie dziecinna...Nie potrafię sobie poradzić z najprostszymi rzeczami w domu, jak sprzątnanie czy gotowanie. Do tego dojdzie dziecko i ja już się martwię że sobie nie poradzę i że sie ono zmarnuje...

Co do chłopaka... Jest niby wszystko OK. Stara się, dba o mnie, ale mam czasem wrażenie że jest już ze mną po prostu z przyzwyczajenia. wiem że go to zaboli, jeśli się dowie że tak myślę, ale z drugiej strony oprócz finansów, wspólnego mieszkania, łóżka i teraz dziecka nie łączy nas nic...Nie mamy tych samych zainteresowań, bawią nas inne rzeczy, inaczej chcemy spędzać wolny czas. Jest tak jak powinno być, tzn. idziemy na ustępstwa, a nie ma tak że każdy sobie rzepkę skrobie. Nie wyobrażam sobie że mogloby go nie być. Ale jednak czegoś mi w tym brakuje.

Co do mojej osoby w innym poście... Internet to internet. Możemy być tym kim chcemy prawda? Udzielałam się dość aktywnie swego czasu na innym forum. Godziny spędzone na czacie, SB, stałe grono znajomych. Byłam zabawna, interesująca i miałam wrazenie że wszyscy mnie lubią. Ale tak można przemyśleć każdą wypowiedź. Doszło do spotkania w realu i sprawa się rypła... Nie potrafiłam się wogóle odnaleźć, nie wiedziałam co mówić i ogolnie cały czas przestałam z boku....Na drugi dzień uslyszałam, że na spotkanie podesłałam kogoś na zmianę, bo to niemożliwe żebym ja to była ja.....

Chyba już na zawsze będę sama jak palec....

Moja Droga, bardzo dobrze, że napisałaś tu nam o swoim problemie na forum. Powiem Ci, że kiedyś w podstawówce też miałam takie wrażenie. Ale gdy tylko rozejrzałam się wokół i "otworzyłam oczy" ujrzałam, że znam wiele wspaniałych osób. Musisz otworzyć się na ludzi, spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie dość smęcenia, mam jedno jedyne życie, które muszę wykorzystać jak najlepiej. Spodziewasz się dziecka. To dla niektórych kobiet najpiękniejsze co może być. Będziesz świecić przykładem, jak żyć. Staraj się ujrzeć miłe chwile swojego życia i wyciskaj z niego tyle ile to tylko możliwe.

Dziękuję za odpowiedzi.

Co do psychologa to jestem trochę zrażona. W liceum raz poszłam, opowiedziałam o wszystkich moich lękach, problemach. W zamian usłyszałam że "panience się nudzi i głowę zawraca bzdurami".... Wiem, nie można wszystkich wrzucać do jednego wora, są inni, lepsi specjaliści. Nie zmienia to faktu ze zraziłam się i tyle.

Sama często się zastanawiam czy po prostu wszystkiego nie wyolbrzymiam i nie użalam się nad sobą niepotrzebnie. Bo no w końcu mam chłopaka, mieszkamy razem, mam pracę, skończone studia (co prawda licencjackie ale zawsze coś), biedy nie klepię, jestem w miarę zdrowa (chociaż ostatnio czuję się jak emerytka, jak nic nie boli to coś jest nie tak ) Teraz będzie dziecko, spełnienie marzeń każdej kobiety..... No właśnie każdej, tylko nie mnie....

Przeraża mnie to. Boję się że będzie chore. a nawet jak będzie zdrowe to nie będe potrafiła się nim zająć. będzie brudne, głodne i źle wychowane....

Moja mama niezbyt się ucieszyła z wnuka. Przyjęła tą informację z obojętnością i jedynie skwitowała " ciekawe jak Wy sobie teraz poradzicie".

Ja się po prostu chyba nadaję tylko do jakiejś pustelni, bo nie radzę sobie z życiem. Albo po prostu zbyt dużo naczytałam się książek i teraz wymagam od niego zbyt dużo. Nie wiem. Ale czuję że w końcu wybuchnę, tylko nie wiem jak i jakie to skutki przyniesie....

jak będzie dziecko,to zapewne odkryjesz w sobie instynkt macierzyński i wszystko będzie dobrze:)

Czasem dobrze jest poczytać sobie na forum,że inni ludzie mają takie same,albo gorsze problemy i przecież choćby dlatego nie musisz czuć się wyobcowana...Zacznij od małych rzeczy,które cieszą,zrób sobie maleńką przyjemność,np.zmień fryzurę...

kochana,
samoocena jest jak domek buduje się ją całe życie, cegła po cegle. czasem rodzice potrafią zbudować od razu cały domek, a czasem podkopują fundamenty. ale taki domek trzeba zbudować sobie bez względu na innych. oczywiście, że łatwiej jest ludziom, którym rodzice mówią jacy są cudowni, ale tacy ludzie potem nie mają łatwo w życiu, bo myślą, że są najlepsi. dzieci fascynują się takimi "najlepszymi", ale ludzie dorośli doceniają skromność, pokorę, pewnego rodzaju dystans do siebie.
każdy człowiek jest wartościowy, naprawdę każdy. ja dla niektórych ludzi jestem tą, którą uwielbiają, a dla innych dziwaczką/idiotką/nudziarą itd. na świecie jest tyle ludzi i na pewno nie ma nikogo, kto jest lubiany przez wszystkich.

myślę, że powinnaś porozmawiać z psychologiem, który pomoże ci powalczyć o siebie niedługo będziesz mamą i obojętnie jak będziesz sobie radzić, będziesz najlepszą mamą na świecie każda kobieta się boi, czy sprosta obowiązkom, a cała masa "życzliwych" zawsze się znajdzie, żeby krytykować. musisz zacząć siebie widzieć, jako siebie, a nie siebie w porównaniu z innymi/w oczekiwaniu innych. zobaczysz, jak maleństwo uśmiecha się na twój widok i będziesz dla niego/niej najlepszą mamą na świecie a to czy dziecko bedzie chodzic brudne czy czyste-nie ma znaczenia ludzie panikuja teraz z tym myciem uleje mu sie mleczko-przebierz. beda mu wisialy gile z noska-to wytrzesz albo i nie. kiedys jak ludzie mieli osemke dzieci i prace w polu, nikt sie tym nie przejmowal i dzieci jakos dawaly rade a jak matka ci powie: boze to dziecko chodzi zasmarkane i brudne! -to jej odpyskuj: moje dziecko, moje gile
i kazda przyszla mama sie martwi, czy dziecko bedzie zdrowe. to tez troche wina hormonow. nie wiem, czy slyszalas, ale wiekszosc matek jak pierwszy raz widzi dzieciatko po porodzie to liczy mu paluszki u rak i nog nie przytula, nie glaszcze, tylko liczy paluszki bo tak sie cala ciaze martwily

a z psychologami jest jak z lekarzami: przyjdziesz do jednego z zapaleniem ucha, a on ci powie, ze przesadzasz. a tego psychologa co cie tak potraktowal, to trzeba kopnac w glowe chyba (kazdy psycholog wg etyki zawadu ma obowiazek pomoc).

powinnas tez zapytac psychologa/psychiatry, czy nie masz przypadkiem nerwicy.
i pamietaj: twoj problem, obojetnie jaki jest, jest wazny i powinien byc zaleczony. nie mozna tego porownywac do problemow innych, bo zawsze znajdzie sie ktos, kto ma gorzej. tobie jest zle i trzeba ci pomoc. a nie to wartosciowac w skali swiatowej

co do poznania nowych ludzi, to moze jakas szkola rodzenia, gdzie porozmawiasz z innymi przyszlymi mamami, potem beda spacery z dzieckiem i rozmowy.
a jesli to ci nie pasuje, to zawsze sie znajdzie jakas sytuacja, gdzie bedziesz mogla kogos poznac. jesli nie poszlo na spotkaniach z osobami poznanymi przez neta, to moze po prostu zjadla cie trema. niektorzy potrzebuja wiecej czasu,zeby sie rozkrecic (ja np na pierwszym spotkaniu z kims nowym -milcze i robie sie czerwona jak do mnie mowia )

oddziel sie psychicznie od twojej mamy i jej narzekan, niech sobie narzeka na kogos innego ty jestes cudowna, unikatowa SOBĄ i masz prawo przezyc zycie bez takich uszczypliwych uwag

Wiem, że łatwiej to powiedzieć niż zrobić, ale zacznij cieszyć się życiem. Drobnostkami. Wyjdź na spacer, posłuchaj szumu drzew, rozkoszuj się promieniami słońca na twojej twarzy. I zaczynaj dzień od uśmiechu. Zmuś się do tego, wykrzyw usta do uśmiechu, nawet jeśli czujesz się źle. To automatycznie poprawia humor. I przede wszystkim nie siedź w domu, bo właśnie tak najłatwiej się załatwić i załapać depresję. Sama miałam bardzo ciężkie chwile jakiś czas temu. Czułam się bardzo samotna, bo wyjechałam za granicę i nie znałam tam prawie nikogo. Nie potrafię nawiązywać znajomości z byle kim. A właściwie potrafię, ale w ogóle mnie to nie satysfakcjonuje, takie gadanie o niczym. Nie miałam nikogo choć trochę bliższego, kto mógłby mnie zrozumieć. Jedyny chłopak, z którym poczułam silną więź, wyjechał z powrotem do siebie do Finlandii. I wtedy zostałam sama. Zmuszałam się, żeby iść na zajęcia na uni, pracy licencjackiej nie napisałam, bo nie byłam w stanie się skupić. Siedziałam ciągle w domu, ryczałam jak głupia. Norweska pogoda też nie pomagała. Na szczęście wyciągnął mnie z tego mój facet. Ale jego poznałam właśnie wtedy, gdy wyszłam do ludzi i powiedziałam sobie "dość", inaczej dalej bym tkwiła w tym bagnie. Niczego nie oczekiwałam, nie nastawiałam się i samo tak wyszło. A co ciekawe oboje w dzieciństwie mieliśmy podobny problem: ja byłam zawsze wyśmiewana przez ojca i siostrę. Niby w żartach, ale ja zawsze byłam bardzo wrażliwa i poważna jak na swój wiek i brałam wszystko do siebie. Czułam się gorsza od mojej siostry. Byłam chorobliwie nieśmiała. Nie miałam przyjaciół w szkole, nawet koleżanek zbytnio nie miałam, bo odstawałam od grupy, nie potrafiłam i nawet nie chciałam być przebojowa, popularna. To i stałam zawsze z boku. Mój chłopak z kolei był dręczony przez inne dzieciaki w szkole. Rodzice zareagowali, ale z opóźnieniem i też mu został uraz. Z tym, że on sobie teraz rekompensuje fakt, że nikt go nie chciał nigdy słuchać i nikt się z nim nie liczył, więc teraz gada jak najęty przy każdej możliwej okazji. Jest bardzo towarzyski, ale momentami jest naprawdę męczący. Podziwiam go za to, że potrafił swoje doświadczenia obrócić w tak pozytywny sposób. Ja się bardzo łatwo załamuję i wtedy zaniedbuję dosłownie wszystko: rodzinę, znajomych, uczelnię, dom. Nie jest łatwo być moim znajomym, potrafię odpisać po tygodniu lub dłużej, bo po prostu nie czuję się na siłach trzymać z kimś kontakt. Ale zarówno studia jak i wyjazd za granicę bardzo mi pomogły, usamodzielniłam się i nabrałam więcej pewności siebie. Wyzbyłam się mojego strachu związanego z używaniem telefonu (wiem, totalny absurd, ale strasznie nie lubiłam np. dzwonić po taksówkę, zamawiać pizzy, zapytać o coś przez telefon np. w urzędzie), a także nauczyłam się znosić mój własny głos na nagraniu (studia filologiczne nie dają w tej kwestii wyjścia...). Toteż polecam zmusić się do pewnych rzeczy, które Ci przeszkadzają w życiu, potem sama się będziesz z siebie śmiała, że to Ci sprawiało kiedyś problem I przede wszystkim: wyjdź do ludzi, to najważniejsze.

witam dorcia20:)
rozumiem że ci jest ciężko , moim zdaniem powinnaś odejść od niego on nie zasługuje na ciebie a na pewno znajdziesz kogoś lepszego , jeżeli teraz z nim zostaniesz to będziesz cierpieć zawsze bo on się nie zmieni , rozumiem że go kochasz ale lepiej żebyś teraz odeszła to szybciej o nim zapomnisz i z czasem będzie ci łatwiej