jak żyć z takim człowiekiem ...?????????

masę razy rozmawiałam , masę..
moja mama twierdzi ze nie ma gdzie się podziać ,  mają jedno mieszkanie , dośc duze ale jedno jednak..
ma chile takie ze  twierdzi ze nie będzie sie angażowała , że nie odezwie sie.. ale gdy emocje mijają mój ojciec nie przeprasza , wszystko wraca do względnego spokoju do kolejnej awantury..
mówie mamie że to jest przemoc psychiczna , gra na jej  uczuciach... jeszcze chwila a ojciec przestanie dla mnie istniec.. wiem że gdyby nie mama już dawno bym go nie chciała znac  ona zawsze sytuację łagodzi.. ale co sie stanie jak jej nie daj Boże zabraknie?/ jak będzie moje życie wygladało????

dlatego o tym piszę ponieważ jestem jedynaczką , nie ma osoby która ze mną udzwignęłaby trudne sytuacje
nie chcę myslec o śmierci ale czasami takie mysli przychodzą..
nie ejstesmy wieczni
napisałam wyzej że moja mama scala nas  jest taka spinka. ona prostuje każdą zadrę.. wiem ze gdyby jej zabrakło to miałabym trudne zadanie..
teraz jestem zła na ojca  za  całe życie jakie zgotował mojej amie , mi , ale wiem że w głębi duszy zależy mi żeby był zdrowy , nie był głodny i td.. i jako kobieta córka , zona , mama poczuwam sie do obowiazku..może to głupie ale tak jest ..

WIELOKROPEK
chyba gmatwasz na siłe..
czy ja pisałam ze ojca  nie kocham???
nie
mam poczucie obowiązku które zakorzeniła mi własnie moja mama ..
zwyczajnie myslę o przyszłości , boję się jej to  również przyznaję..
tak jak  napisałam kilka postów wyżej konflikty moich rodziców rzutowały na moje małzenstwo
nie chcę ponownie takiej sytuacji
jednoczesnie boję się tego muru , milczenia , oddalenia..
zawiła to sytuacja..
nie chcę cierpieć , chcę normalności to tak wiele??

MADZIA  dokładnie jak piszesz , ojciec wykorzystuje uległośc mojej mamy ..
piszac o alkoholu miałam na mysli że mogłabym  "zwalić winę" na alkohol a w takiej sytuacji to zwykłe wyrachowanie , zwyczajnie jest złym człowiekiem ..

MADZIA  no dokładnie jak piszesz...
gdy mówię do mamy że powinna sie przeciwstawić to słyszę " nie martw się poradzę sobie", "dbaj o swoje małżeństwo , dzieci nie przejmuj się mna"  ale jak mam przestać sie martwić jak widze mamę  smutna , taka przybita..
wczoraj ojcu wywrzeszczałam że mi taki ojciec nie jest potrzebny , że ja nie będę wiecznie drżała  i obawiała się czy mogę się odezwac czy nie..
dziś mój ojciec mnie olewa nie odzywa się ani do mnie ani do mojej mamy..
wprowadzilam się tutaj  na kilka miesięcy do momentu skonczenia domu , teraz dopiero widzę jak wyglądało życie mojej mamy gdy ja nie mieszkałam z nimi..
wczoraj dopiero się dowiedziałam np że moj ojciec w złosci i szale zimą przy -20 stopniowym mrozie poszedł bo się zdenerwował na moja mame.. mama wydzwaniała gdy nie wracał po nocy w tym mrozie chodziła po mieście i go szukała czy to jest normalne??? czy tak wyglada miłośc?? ile można się poświecac i do czego to prowadzi??
moja mama nie jest zalezna finansowo od ojca  zawsze to ona mu pomagała wyłazić z najwiekszych bagien.. poradziłaby sobie bez niego doskonale , dopiero by się rozwinęła.. ale nie wiem co musiałoby sie stać aby mama to zrozumiała..
moze oby do kwietnia gdy ja juz będe u siebie a mama po prostu u mnie będzie miała sanatorium..

pytanie tylko czy nie chce czy boi się chcieć?

ONA1977
najzwyczajniej w świecie martwi się o swoją mamę i chce dla niej najlepiej.oczywiście nie uszczęśliwi jej na siłę..ale może dać nadzieję i wsparcie.

może po prostu nie potrafi tego zrozumieć i przez to nie potrafi sie z tym pogodzić?
widzi smutną matkę,która z pewnościa jest już zmęczona całą tą sytuacja..
co złego w tym,że chce zadbać o mamę?,że chce jej pomóc?

Ani słowa w moich postach o tym, że to źle, że ONA1077 chce zadbać o swoją mamę. Zastanawiałam się tylko, czy mama takiego dbania oczekuje. Póki co, wszystko wskazuje na to, że mama tak zdecydowała się żyć i nic nie zmieniać.

Pomoc też jest ok. Problem tylko, żeby osoba, której tą pomoc ofiarujemy, chciała i zdecydowała się ją przyjąć.

Wiem, jak postępują przyjaciele.

Rozumiem, że chcesz walczyć. Tylko...
Jeśli Twoja mama przez 30 lat albo i więcej żyła w określony sposób, jeśli mimo namów do tej pory nie zmienia nic w swoim życiu, to może pora zaakceptować jej decyzję.

Zastanów się nad tym, czy rzeczywiście jest szansa na zmianę decyzji Twej mamy, czy też Ty chcesz tą szansę widzieć. Bo to dwie różne rzeczy, mimo wszystko.

Jesteś zżyta z matką, chcesz jak najlepiej, ale lepiej byłoby gdybyś trochę się zdystansowała. Twój ojciec manipuluje Wami, jest w tym świetny, a idzie mu tak dobrze, bo widzi jak Wam zależy. Matka nie zrobi nic, i nie chodzi tylko o przysięgę w zdrowiu i chorobie. Ludzie boją się przyznać, że dokonali złego wyboru, że sobie nie radzą ze sytuacją, boją się zmienić cokolwiek w swoim życiu, że jest za późno. Ruch należy do Twojej matki, Ty nie możesz zrobić nic, to ona powinna zainicjować zmiany, a Ty ją wspierać w chwilach zwątpienia. Piszę to ze swojego doświadczenia, mój ojciec takie same cyrki wyprawiał, a do tego pił i znikał na wiele dni. Jego rajcowało poniżanie matki i nas, cieszył się jak diabli gdy milicja ( jeszcze wtedy ) matkę maglowała czemu nie zgłosiła zaginięcia drogiego mężusia . Oczywiście zrobiła to jego rodzina, dobrze wiedząc gdzie jest. Takie cyrki i wiele innych autorstwa ojca matkę utwierdziły w podjęciu decyzji o rozwodzie. Co wyrabiała jego rodzina to lepiej opisywać nie będę, to dopiero była pokazówka w stylu my cię zniszczymy. Matka przetrwała to wszystko, bo miała wsparcie przede wszystkim moje i swoich rodziców. Co takiego musi zrobić Twój ojciec żeby usłyszał - stop? Kiedy do Was dotrze, że on ani myśli się zmienić, bo mu tak dobrze, a zwłaszcza jak widzi Wasze wyrzuty sumienia, bo przecież biedak mógł umrzeć. I dobrze, to jego decyzja, jest od lat dorosły to niech sobie na złość coś odmrozi.  A Wy nie skaczcie koło niego, dajcie mu dorosnąć na starość, pora zacząć olewać działania emocjonalnie rozchwianego manipulanta. Wasz ojciec  przekroczył wiele granic, ale posunie się dalej, bo jak dotąd matka potulnie zgadzała się, albo był brak reakcji czyli akceptacja.  Aha, i to co zaobserwowałam, i co wielu potwierdza, z biegiem czasu negatywne cechy charakteru bardzo się uwypuklają, tak po 50-ce większość ludzi staje się zgryźliwa i dokuczliwa, upierdliwa ponad miarę, choć daleko im jeszcze do starczej demencji. Głowa do góry, będzie dobrze, ale mama musi się odważyć na pierwszy mały kroczek.