Trudna i awanturnicza siostra

Na terapię w jej wieku, według mnie, za późno. Tym bardziej, że chyba jej życie, w jej mniemaniu, nie było i nie jest udane. Stąd zazdrość i wypominanie. Takie jej zachowania to również prośba (dość pokrętna) o miłość, o zainteresowanie, o czułość.

Proponuję też przy najbliższej sprzeczce uprzedzić jej wypominanie słowami: "tylko więcej już nie wypominaj swojej dobroci, bo wychodzi nam to już nosem". Jeśli się obrazi, to tym lepiej. Przez czas jakiś będziecie ją "mieli z głowy".

Kolejny sposób to bojkot jej zachowań. Nie reagujcie na jej jakiekolwiek złośliwości, nie tłumaczcie, nie dziękujcie kolejny raz za jej zachowanie przed laty.

I na koniec jeszcze jeden sposób, przyznaję, przewrotny lecz skuteczny.
Gdy tylko siostra zacznie starą swą śpiewkę o swojej dobroci i waszej wdzięczności powiedz: "też Cię kocham". Zatyka usta, bo zwykle o takie zapewnienie taka osoba się upomina.

Powodzenia

Czemu przyjdzie Ci to tak bardzo ciężko? Jeśli ją kochasz, a tak zakładam po przeczytaniu Twego postu, to tylko wyznanie prawdziwych uczuć. To są też słowa, które każdy chciałby często słyszeć od bliskich osób.

Trzymam kciuki za Ciebie i Twą odwagę.

Poćwicz mówienie "tych" słów przed lustrem. Nie żartuję!

Poza tym czemu się wściekasz?
To, o czym opowiada Twoja siostra jest prawdą. Pomagała Tobie. Jesteś jej za tą pomoc wdzięczną.
I z wyznaniem tych trudnych (acz oczywistych) słów nie czekaj do momentu, kiedy wściekłość zaleje Ciebie calutką. Przecież wiesz dokładnie, w którym momencie draki Twoja siostra zaczyna swoje wypominki. Uprzedź ją swoim wyznaniem. To naprawdę działa.

Jana czytając twój post od razu kojarzy mi się mama i jej siostra.
Siostra mojej mamy jest o sześć lat starsza od niej. Przez całe życie była mściwą, zazdrosną, obłudną siostrą. Nigdy mama nie mogła liczyć na jej pocieszające słowo. Nigdy nie pomogła mamie finansowo, choć było ją stać. Zawsze obmawiała mamę po ludziach (choć moim zdaniem nie miała podstaw). Była wyśmiewna, podpuszczała mamę, by mnie biła za błache rzeczy... Wymieniać mogłabym w nieskończoność. W ubiegłym roku na weselu siostrzenicy ( mają jeszcze jedną siostrę) bez powodu popchnęła mamę na ścianę kwitując że ''kręci się tu niepotrzebnie''. Zero szacunku do człowieka. Mama obraziła się na nią nie na żarty.
Jestem jedynaczką, ale pwiem Ci, że gdybym miała mieć taką siostrę to jestem bardzo szczęśliwa że jej nie mam. Mama zawsze z tego powodu cierpiała, bo nie wyobrażała sobie jak można nieodzywać się do swojej siostry. Ale przyszedł czas, że poszła po rozum i przestała z nią utrzymywać kontakty. Cały czas ją wspieram. Wiem, że nie jest jej łatwo. Uczy się z tym żyć. Najgorsze jest że mieszkają blisko siebie. Sąsiedzi też mają jej dość. Każdemu potrafi przygadać, podśmiać się. Nikt z nią nie chce wchodzić w dyskusje...
Takie jest życie. Tak jak mama nie zmieni charakteru swojej tak i Ty nie zmienisz charakteru własnej siostrze. Mogę się tylko domyślać co czujesz. Siostra pewni się nie zmieni... Ale cóż powodzenia