Czy powinnam za niego wyjść?

Ja myślałam, że takie pytania zadają sobie tylko bohaterki romansideł, Otóż nie, ja na tydzień przed swoim ślubem miałam ogromny mętlik w głowie, 100 pytań na minutę, a podstawowe z nich  to było pytanie, czy to na pewno TEN, ten, który jest mi gdzieś tam przeznaczony? I nie powiem, miałam wątpliwości, prosiłam o jakiś znak z niebios , aż w końcu sama sobie odpowiedziałam- jak nie TEN to który????
I tak oto, od dwóch lat jestem najszczęśliwszą mężatką pod słońcem, a mój mąż jest najwspanialszym człowiekiem na ziemi i każdej kobiecie szczerze życzę takiego męża.
No i już wiem, że to TEN!

Truskaweczka19,
zgadzam się, że warto ustalić kwestie będące najczęstszą przyczyną konfliktów młodych małżeństw - czy mamy podobne poglądy na sprawy finansów, miejsca zamieszkania, stylu spędzania wolnego czasu, liczby dzieci, momentu ich planowania czy metod wychowawczych...

Najbardziej zadziwiaja mnie pary, które decydują się na ślub po np. 8 latach znajomości w tym również wspólnego mieszkania i po ślubie bardzo szybko małżeństwo się rozpada. Są to niestety bardzo częste przypadki.

To są chyba najważniejsze pytania w życiu przyszłej żony. Myślę, że nie powinniśmy zadawać ich sobie na tydzień, kilka dni przed ślubem, tylko już zdecydowanie wcześniej. Ja właśnie od wczoraj zadaję sobie tego typu pytania, chociaż nawet nie jestem zaręczona. Po ponad roku związku chyba już mogę zrobić sobie tego typu "bilans". Myślę, że już mogę być pewna, czy to jest "ten". Mój wiek na to wskazuje. Szerze mówiąc, gdybyśmy mieli wziąć jutro ślub, to nie zrobiłabym tego. Dlatego zastanawiam się, czy brnięcie dalej w tym związku ma jakikolwiek sens...

To nie zawsze wystarczy. My mieliśmy wszystko obgadane, zdawało się że "patrzymy w tym samym kierunku". 10 lat ( w tym 2 lata wspólnego mieszkania) przed ślubem i to był nasz najpiekniejszy okres. Po ślubie juz po roku zaczeło się psuć, nasze drogi niespodziewanie zaczęły się rozchodzić, on juz nie chciał mnie słuchać, okazało się że to co planowalismy z każdym dniem było coraz mniej ważne, zmianie ulegało wszystko ... seks zanikał, rozmowa zanikała, aż dowiedziałam się że jego uczucie calkiem zniknęło ... i tak bez happy endu

Myślałam, że po takim czasie już związek jest bardzo ustabilizowany i nie zaskoczą nas "dziwne" rzeczy ze strony partnera. Znam parę, która po czterech miesiącach wzięła ślub i są szczęśliwi. Wcześniej w ogóle się nie znali. Także chyba nic nie jest pewne.

To dzisiaj w sumie norma, że pary zamieszkują ze sobą przed ślubem. Jednak mam wrażenie, że mężczyźni boją sie zobowiązań i dopóki związek jest taki, że wszytsko robimy razem ale jest luz, brak odpowiedzialności to się jakoś tak wspólnie żyje z dnia na dzień - przeleci tak kilka lat.

Poczym bierze się ślub i okazuje sie, że to wszystko już jest bardzo na poważnie. Mężczyzna jako mąż ma zobowiązania, ma ich więcej. Ma świadomośc odpowiedzialności i wydaje mi sie, ze niektórych to przerasta. Mam wrazenie, że mężczyzna często ma podejście: "jakoś to będzie", poczym okazuje się, że on nie przewidział pracy jaką trzeba w to włożyć i zwyczajnie kiedy zaczynają się trudnosci uciekają.

Może my kobiety przed ślubem częściej zadajemy sobie te istotne pytania. Staramy się patrzeć realistycznie na to co nas czeka. A mężczyźni czasem cheliby życie przeżyć tak samo, nie musząc nic zmieniać pomimo, że wokół nich wszystko sie zmienia. I potem są zdziwieni, bo przecież miało być tylko fajnie...

Oczywiscie są też mężczyźni dojrzali, odpowiedzialni, którzy mają świadomość, że nic samo się nie dzieje, nie robi.

Może my kobiety nie jesteśmy do końca szczere? Gdyż może przed ślubem wciąż liczymy, że nasz mężczyzna się zmieni i w tym oczekiwaniu mniej wymagamy. Nie odkrywamy szczerze naszych oczekiwań, wymagań. A po ślubie zaczynamy już tylko żądać, licząc, że oni wszystko to powinni wiedzieć i rozumieć.
Moze to nasza naiwność, że liczymy na ich zmianę. A jeśłi liczymy na zmianę to znaczy, że nie jest do końca tak jak powinno być?