czemu obojętność ukochanego musi tak boleć

Krótko opisałaś swój problem, więc ciężko wskazać mi przyczyny zachowania Twojego męża, ale jedno wiem - w tym co mówi nie ma szacunku do Ciebie. Jak można nazwać kobietę, która stara się zrzucić kilogramy po ciąży kaleką? Co innego, gdybyś nic nie robiła z tym, ale Ty starasz się.
Porozmawiaj z mężem o tym co Cię boli, że nie chcesz słyszeć z Jego ust takich słów i potrzebujesz  Jego strony wsparcia w walce z dodatkowymi kilogramami.

"czemu obojętność ukochanego musi tak boleć"
ja sobie zawsze stawiam to pytanie, jak mijam na ulicy byłego, słucham jego chłodnego : "cześć" i tyle.
mniejsza-przyzwalasz mu na takie traktowanie-to masz. trzeba było od początku zachowywać się jak szanująca się kobieta i postawić pewne warunki, że sobie nie życzysz takiego traktowania.
zachęcam Twoją drugą połówkę do zerknięcia w jakąś mądra książkę jak wygląda chory człowiek, inwalida.
Cholera, Ty urodziłaś Ty masz prawo mieć teraz problem z wagą!
Najważniejsza moja prośba-zerknij na jakieś dobre stronki z ćwiczeniami,na net-kobietach jest taki temat, poszukaj, lub np bodyrock com i ćwicz ALE  dla siebie, dla zdrowia, nie dla niego przede wszystkim.

nie akceptuje Cię takiej?
a za 20 lat? jak będziesz starsza, lekko zgarbiona i będziesz świecić zmarszczkami? to ja Ci już wtedy nie polecę stronki.
Bardzo Ci współczuję, mam nadzieję weźmiesz się za siebie, bo najgorzej siąść i się martwić, nie działać.
powodzenia!

Mąż powinien być dla zony oparciem, to oczywiste. Co to za związek, w którym nie można czuć się dobrze, w którym mąż zonę obraża, nie rozumie, chamsko sie odnosi bo przytyła po porodzie? To nie mąż, to WRÓG! Co to będzie jak się zestarzejesz?  Znajdzie sobie mlodszą i szczuplejszą?

Zupełnie straciliśmy ze sobą kontakt, prawie nie mmy wspólnych tematów - ja wracam z pracy o 15 , sprzatam gotuję, prasuje itd. wszystko w domu robię sama , jego obowiązki ograniczają się do ścielania ranem łóżka...on wraca około 18-19 (czasami o 4 nad ranem...) gdy próbuję nawiązać jakiś kontakt, rozmowę cokolwiek - np. na moje pytanie "jak tam kotek minął Ci dzień, co robiłeś ciekawego?" Niemal zawsze uzyskuję odpowiedź : "nic" albo "nic ciekawego...") na tym się kończą nasze wspólne tematy...Prawie w każdy weekend wychodzimy gdzieś na imprezę na której on si upija i zazwyczaj kończy się awanturą - ostatnim razem opluł mnie w twarz przy wszystkim bo poszłam tańczyć sama z koleżanką, a on stał z kumplami pod ścianą...porażka...Nie wiem czy walczyć jeszcze o ten związek czy dać sobie spokój - wiem, że dam radę bez niego odchoruję rozstanie ale potem będzie tylko lepiej. Ale żal mi tych wszystkich lat, żal mi wspólnych marzeń o domu, dzieciach i w ogóle. Jestem w kropce, co byście zrobiły na moim miejscu???

Dokładnie, dokładnie tak... cały dzień mam dziś zmarnowany...tyle rzeczy miałam w pracy do zrobienia ale na niczym nie mogę się skupić, najchętniej bym poszła do domu zamknęła na klucz i pochłonęła się w rozpaczy..Ale nie pozwolę sobie na to , gdy tylko wróci łaskawie dziś do domu każe mu się spakować (jestem w o tyle dobrej sytuacji , że na razie miekszamy u mnie) a gdy nie bdzie chciał się wyprowadzić sama spakuję manatki i pomieszkam pare dni w hotelu...Jestem tak zdesperowana , że tym razem nie popuszczę i nie wybaczę po 2 dniach... Nie chcę nawet z nim rozmawaić słuchać tłumaczeń , krętactw i zapewne kolejnych kłamstw, mam go dość. Znalazłam forum o rozwodach i mam telefon do podobno dobrego adwokata, dziś nie mam jeszcze odwagi ale w tym tygodniu umówię się na spotkanie. Wóz albo przewóz. Trudno najwyżej będzie skandal w rodzinie.

Piszecie , że szkoda Wam wspólnych lat , tego co ze swoimi "mężami" stworzyliście ( jedynie dobra materialne , bo relacje żadne ) , marzeń . Ale jak chcecie spełniać swoje marzenia o wspólnym domu , dzieciach , rodzinnym szczęściu z takimi ludźmi ?
Aleksandra , jak Twoi znajomi i rodzina mogą uważać Was za dobry i udany związek , podczas kiedy Twój mąż szarpie Cię, bije i pluje na Ciebie przy wszystkich ? Słuchajcie, tak nie może być ! Obydwie zasługujecie na kochających partnerów , dla których będziecie całym światem . Nie chamów , przed którymi będziecie drżały , co wydarzy się jutro . Z każdym dniem tracicie coraz więcej czasu , a spełnienie marzeń jest nie możliwe z takimi facetami , którzy własne kobiety mają za - przepraszam za wyrażenie - szmaty .

A ja chciałabym spojrzeć na Wasze relacje z mężami od strony dzieci (obecnych lub przyszłych). Dziecko o tym, jak wygląda małżeństwo, dowiaduje się najpierw od rodziców, to ich relacje pokazują mu, jak wygląda taki związek. Kochana monia490, co pomyśli sobie dziecko, widząc, że tata upokarza mamę, ponieważ nie jest tak piękna i szczupła jak kiedyś? Może pomyśleć sobie, że to normalne, że jeżeli żona nie wygląda idealnie, to aby ją "zmotywować", należy ją poniżać, że wygląd w miłości jest najważniejszy. Może samo mieć przez to np. zaburzenia odżywiania, wpajając sobie, że miłość małżeńska może istnieć tylko wtedy, kiedy nie posiada się żadnego defektu w wyglądzie. Będzie też zapewne bardzo cierpiało widząc, jak cierpi ukochana mama.
monia490, Twojemu mężowi Twoje nadprogramowe kilogramy nie muszą się podobać, ale jeżeli rzeczywiście kocha, powinien Cię całym sercem wspierać i szanować pomimo to! Mógłby wykupić Wam wspólny karnet na siłownię lub sam proponować jakiś przyjemny sport czy zdrowszą dietę, to Wam obojgu wyszłoby na dobre. Niestety, mam wrażenie, że niektórzy mężczyźni potrafią jedynie wymagać, nie dając nic od siebie.

aleksandra77, skoro Ciebie mąż bije i poniża bez powodu, nie łudź się, że nie będzie bił i poniżał dzieci. Jeśli z łatwością przychodzi mu oplucie Cię w twarz przy ludziach, to wolę nie myśleć o tym, jaką krzywdę mógłby wyrządzić dzieciom (oczywiście nie twierdzę, że na pewno tak musi być, ale nie zapominajmy, że przemoc rodzi przemoc). Czy naprawdę chciałabyś, aby taki mężczyzna był ojcem Twoich dzieci, ich autorytetem i człowiekiem, z którego powinny brać przykład? Na pewno nie.
Cieszę się, że zaczęłaś robić coś w tej sprawie. Nie poddawaj się, bo tutaj nie ma już chyba nawet o co walczyć. Nie można żyć wspomnieniami.

Dlatego dobrze przemyślcie tę decyzję, bo moim zdaniem tacy mężczyźni nie zasługują nawet na to, aby być ojcami.

no mógłby pomyśleć o tym.kiedyś gdy byłam w dołku bo żle się czuje w swojej skórze poprosiłam go o jakiś komplement był mi wtedy bardzo potrzebny z jego ust -udał że nie słyszy .obiecałam sobie że już więcej tego nie zrobię.wkórza  mnie gdy jedziemy autem to mało sobie karku nie skręci tak się ogląda za laskami a mnie zauważa tyko jak ma ochote na sex

Witam!
Mam problem ze swoim facetem jestesmy ze sobą rok. Ja jestem po rozwodzie i córke 3 letnia on równiez jest po rozwodzie i ma syna 10 letniego. Lecz problem polega na tym ze nie jestesmy juz tak ze sobą szczesliwi jak kiedys. Wczeniej gdy bylismy w towarzystwie nie odstepował mnie  na krok kazdy uwazał ze jestesmy dobraną parą ciagle mnie obejmował cmokał cokolwiek gdy bylismy sami w domu lub wieczrami równiez tak było ale teraz.... jest obojetny wobec mnie ma mnie głeboko w d.... nie przejmuje sie tym ze jest mi zle ze jest mi mutno wiem ze nie powinnam ale czasami zdarza mi sie wybuchnac płaczem przy nim bo juz poprostu nie moge wytrzymac tego bulu który mi sprawia rozmalwialismy o tym ze nie czuje juz tej jego bliskosci ze mnie nie pzytula tylko woli grac na komputerze ale on mówi ze to nic złego... do tego po ciazy mam rozstepy doscy duzo obwisłe piersi i niby mówi ze to mu nie przeszkadza ale w głebi duszy wiem ze jest inaczej gdy tylko ozbaczy kawałek tyłka czy cycka w telewizji czy na zywo patrzy tak jakby nigdy nie widział kobiecego ciała wie o tym ze mnie to denerwuje a jednak to robi i mówi ze to normalnie... tylko ze mnie przy tym wprawia w bardzo duze kompleksy niewiem juz czy to ze mną jest cos nie tak czy ja tak duzo wymagam ...?? prosze pomózcie mi bo juz nie daje rady chyba jestem blisko ku załamaniu ... dodam jeszcze ze miedzy nami jest róznica wieku ja mam 24 lata on 32.

Lena , ja myślę , że rozstępy czy obwisłe piersi nie są tu żadnym szkopułem . Jestem kilka latek młodsza od Ciebie a sama mam ogromne rozstępy na pośladkach i mój biust też nie wygląda idealnie .. Nie byłam w ciąży , po prostu kiedyś bardzo mocno przytyłam biorąc pewne leki (ważyłam 70 kg) , a potem , po odstawieniu ich diametralnie spadłam (58 kg) w ciągu nie całego miesiąca . Ale żaden z moich byłych chłopaków nie miał co do tego żadnego "ale" . Nie wiem jak chłopak z którym się obecnie spotykam , bo nawet mnie w stroju kąpielowym nie widział , ale mój kolega (26 lat ) powiedział mi , że mężczyźni podczas intymnych kontaktów z kobietą nie przywiązują do tego aż tak ogromnej wagi - pod warunkiem, że jest to seks z miłości i zafascynowania , nie dla zaspokojenia potrzeb . Poza tym piszesz, że masz córkę 3 letnią, czyli Twój partner od początku widział jakie masz ciało . To, że sobie Twój partner czasem popatrzy na inne kobiety to nic złego . To są w końcu wzrokowcy , a związek nie jest zakazaniem patrzenia na inne osoby . Jednak sęk w tym, że przy Tobie - wiedząc jak się czujesz - powinien się opanować... Myślę , że po prostu poczuł się w waszym związku zbyt pewnie i uznał, że nic ani nikt nie może mu Ciebie zabrać .  Ustabilizowane życie i przede wszystkim uczucie którym jesteś przywiązana do niego... Może warto , tak na próbę i z wyczuciem, spróbować zachowywać się tak jak on ?

ps. Lena - jak będę miała w przyszłości córkę, to zdominuję partnera aby miała tak na imię ha ha ha

Pamiętaj tylko, że dziecko nigdy nie będzie w pełni szczęśliwie kiedy któreś z rodziców będzie nieszczęśliwe .