chciał skręcic mi kark......

Nie wracaj do niego! Zrób to dla dziecka!

Nie wierz w jego obietnice! Tu nie chodzi tylko o to czy będziesz w życiu trochę bardziej lub trochę mniej szczęśliwa. Tu chodzi o Twoje życie i Twojego dziecka! Masz do czynienia z człowiekiem prawdopodobnie chorym. Ale nie możesz poświęcić swojego życia (dosłownie), aby go leczyć. Nie masz żadnej gwarancji, że po terapii sytuacja się nie powtórzy. Może być kilka miesięcy czy lat spokoju a następnie coś go wytrąci z równowagi i zrobi Ci albo dziecku krzywdę (są zwyrodnialcy, którzy maltretują kobietę, ale dziecka nie ruszą - Twój taki nie jest, sądząc po tym, że niszczy zabawki dziecka).

Musisz być silna i mu swoją silę pokazać. Każdy oprawca boi się silnej ofiary. Nie bój się jego gróźb. W tym momencie on przestał być najważniejszy. Ważniejsze jest Twoje dziecko. Uwierz, że musisz od niego odejść aby chronić siebie i córkę. Postaw twarde warunki - jeśli chce mieć jakikolwiek kontakt z dzieckiem ma nadal się leczyć. Ale ryzyko jest zbyt duże, abyście mogli być razem. Jeśli z terapii zrezygnuje - wnieś sprawę o odebranie praw rodzicielskich. Twoja sytuacja to początek tego, co swój finał znajduje w programach kryminalnych - nie pozwól na to.

Przyznam , ze Twoja historia mocna mna wstrzasnela.Jestem w szoku , jak mozna w ten sposob traktowac drugiego czlowieka, po prostu brak mi slow na Twojego meza..to jest chory czlowiek,nie ma co do tego zadnych watpliwosci.
Szkoda mi bardzo Ciebie i Twojej corki.Musialas zyc w strachu , dziecku pewnie tez sie to udzielilo,na pewno wplynie to na jego psychike.Twoja zreszta tez , takie przezycia zostawiaja slad i trudno go wymazac, o ile w ogole sie da.
W tym wieku takie przezycia,wspolczuje naprawde,ale z jednej strony moze lepiej ze to teraz wyszlo z niego , niz mialoby to wyjsc za 10 lat.
Dobrze , ze od niego odeszlas , zadbalalas o siebie i dziecko.Pamietaj , ze ono jest w wieku , kiedy jego psychika/charakter dopiero sie ksztaltuje,nie mozesz pozwolic ,zeby ktos zmarnowal mu zycie i Tobie oczywiscie tez.

Co do tego ,czy sie zmieni , to  nie mam zadnych watpliwosci, z opisu Twojego meza,wnioskuje , ze to chory czlowiek.
Ja  nie zaryzykowalabym raczej , nawet po jego terapii i wielu zapewnieniach , ze sie zmieni.
Mowi jak kazdy facet tego typu , przeciez to u nich normalne , pozniej jednak znowu robia to samo.
Nie ryzykuj, bo moze dojsc do jakiejs tragedii , faktycznie moze Ci cos zrobic i co wtedy ?co wtedy bedzie z Twoim dzieckiem?
Mysl o sobie i dziecku , nie wierz w jego bajeczki o zmianie. Tacy ludzi raczej sie nie zmieniaja.
Zycie jest za krotkie i wystarczajaco trudne,zeby jeszcze dodawac sobie zmartwien.

Ja jakos nie bardzo wierze w 'uzdrawiajace terapie' takich osob. Tzn wierze , ze w jakims stopniu moga sie zmienic , ale czy taki czlowiek bedzie po niej zupelnie inny? czy nagle bedzie kochajacym mezem i ojcem ,ktory nie podniesie reki na swoja rodzine?Ciezko mi uwierzyc.

Wiadomo , ze zawsze latwiej jest mowic , niz robic , ale miejmy nadzieje,ze nie spotkamy takich ludzi.

Co za bydlak!
Współczuję Ci z całego serca... ale mam nadzięję, że nie zrobisz sobie i dziecku tej krzywdy, że do niego wrócisz...NIE RÓB TEGO! skąd wiesz czy którąś z tych kłótni przeżyjesz?

Kilka historii tutaj na forum mnie poruszyło, ale ta wprawiła w osłupienie.
W stu procentach zgadzam się z poprzedniczkami.

DASZ RADĘ, NA PEWNO KAŻDA Z NAS W CIEBIE WIERZY!!!!!

Nie wracaj do niego, tacy ludzie się nie zmieniają. Uderzył raz, będzie bił cały czas...

Nie wracaj.

Mania, absolutnie i pod żadnym pozorem nie wracaj do męża. I nawet nie spotykaj się z nim bez świadków. To człowiek, który ma problem z radzeniem sobie ze złością. Rozładowuje ją w aktach destrukcji i agresji. On się nie kontroluję, gdy dostaje napadu furii. W czasie takiego napadu może zabić, co prawie się stało.  Owszem, jest terapia dla sprawców przemocy, ale Twój mąż ma mordercze skłonności, nie ufaj mu.

Nigdy ale przenigdy do niego nie wracaj!!! Nie wierz w jego zmiane i jakies terapie! Chyba ze chcesz osierocic coreczke to wroc do niego.I trzymaj sie jak najdalej od tego bandyty.

kochana!
najgorsze, co mozesz robic to mu ponownie zaufać i dac szansę.
ten czlowiek jest tyranem, nawet emocjonalnym tyranem. to nagorsze, dręczy Ciebie i fizycznie i psychicznie.
ten czlowiek chciał Ci zrobić krzywdę, nie zmieni się. ludzie się nie zmieniają. jesteś taka młoda, całe życie przed sobą,  z córeczką!
chciałabym wierzyć, że on już nigdy nie będzie chciał rozgnieść Ci czaszki czy rzucac Tobą. a co, jeżeli kiedyś pokłóciłby się z córeczką?
wolę nie wiedzieć.
ten człowiek jest chory.
chory.
uciekaj i pod żadnym pozorem nie marnuj sobie życia!
teraz skup się na swoim życiu, bez niego ale z maleństwem!

Dziewczyno nie wracaj do niego, zawsze już będziesz się bała i będziesz w każdym momencie patrzeć czy go coś nie zdenerwuje. Na razie wszystko skrupiało się na Tobie, jak wrócisz i podniesie rękę na córeczkę i coś jej zrobi... A jak Ciebie okaleczy lub zabije, co będzie z Twoim dzieckiem... To nie jest miłość... Tacy ludzie się nie zmieniają, znam takie przypadki, poprawiają się na chwilę aby uspokoić wszystkich dookoła, a później uderzają ze zdwojoną siłą... Walcz o godne życie dla Siebie i dla swojej córci. Powodzenia.

Co za dupek z niego, az z nerwow brzuch mnie rozbolal..
Nie wyobrazam sobie takiej sytuacji w mojej rodzinie, nie pozwolilabym patrzec na to moim dzieciom..
Ty wystarczajaco dlugo pozwolilas.. starczy.
Nie wracaj.. on sie nigdy juz nie zmieni. Bedzie Cie bil caly czas.. az kiedys uderzy za mocno..

Bardzo Ci wspolczuje.. naprawde, ja i inne dziewczyny wierzymy w Ciebie, i w to ze dasz sobie rade.
Pozdrawiam cieplo

Kobiety podobno częściej krzywdzą obce osoby niż tych  których kochają. Przewaga fizyczna tutaj chyba nie ma aż takie znaczenia, to bardziej chyba podłoże psychologiczne.

Wczoraj chciał zobaczyć się z dzieckiem. Umówiliśmy się na 16,30. Gdy uszykowałam siebie i córcię dzwoniąc do niego dowiedziałam się że mu nie pasuje ta godzina. Wkurzyłam się. Powiedziałam że nie będzie dziecka traktował jak zabawki i że jej dzisiaj nie zobaczy. Poszłam sama z córcią na spacer. Prześladował mnie telefonami. W końcu nie wytrzymałam i odebrałam. Pytał gdzie jesteśmy...Po głosie słyszałam jego wściekłość.Zaczął mi wytykać że wszystko zaprzepaszczam, że to moja wina, mówił że gdybym nie była tak uparta to nigdy by do tego nie doszło, że niepotrzebnie gadam. Wtedy jak na złość zaczęło padać.Byłam zmuszona wracać do domu. Poczułam strach.Napewno to znacie-tę głupie przeczucie i niepewność która się sprawdza, no i w moim przypadku się sprawdziła. Gdy dochodziłyśmy do domu stał i na nas czekał. Zaczęłam panikować. Chciałam zawrócić ale podbiegł i ku mojemu zdziwieniu nie rzucił się na mnie tylko wyjął Marcelinke z wózka. Prosiłam go żeby ją zostawił, błagałam żeby mi ją oddał a on na to że pójdziemy do mieszkania NASZEGO , pogadamy,zabiorę parasolkę do wózka i wrócimy. Oczywiście zaprzeczyłam a on wpadł w szał.Powiedziałam że nie może mi jej zabrać bo to tak jakby mi ją uprowadził a on na to że wszystko mu jedno bo i tak go wsadze do pierdla. Marcelinka wyciągnęła do mnie rączki a on mi jej nie pozwolił wziąść.Płakała. Zaczął kierować się w strone naszego mieszkania. Chwyciłam za telefon i zadzwoniłam po tate. Powiedziałam: tata, on nie chce mi oddać dziecka!!". Szłam za nim a gdy się odwróciłam w stronę domu rodziców tata stał na boso na chodniku.Spał i o niczym nie wiedział.Ludzie coraz bardziej nam się przyglądali ale on się zbyt nie przejmował.Zaczęłam wchodzic mu na ambicję i tłumaczyć że będzie miał problemy, że wszyscy się gapią, że musii zrozumieć że się boje i dlatego nie chce z nim iść. Zawrócił. Taty już nie było.Zauważyłam jak wyjeżdża samochodem z moim bratem-jechali do ,,naszego" mieszkania w którym nas nie było. Gdy stanęliśmy ponownie w punkcie wyjścia dał się przekonać że zobaczy dziecko jutro o tej samej porze. Zgodził się ale zaznaczył że mam przyjść o 20 po parasolkę . Pokiwałam głową. Gdy weszłyśmy na klatkę schodową zawahał się i chciał mi ją znów zabrać.  Pobiegłam z małą po schodach i weszłam zapłakana do mieszkania...
Nie mogę sobię wybaczyć że naraziłam moją córeczkę.Ona go uwielbia a ja pragnę aby miała ojca...to był wielki błąd a jeszcze większy popełniłam o 20. Powiedziałam rodzicom że idę odetchnąć świeżym powietrzem. W głowie przecież dobrze wiedziałam że nadal coś do niego czuje, że go kocham i że umiem mu wybaczyć.Chciałam dac mu ostatnią szansę...Wchodząc do ,,naszego" mieszkania było mi dziwnie. Czułam się w nim nijak.Stanęłam na korytarzu.Bez wahania mi parasolkę do wózka i poprosił grzecznie o jedną chwilkę. Oczywiście jak mogłam się nie zgodzić.Był naprawdę miły.Zaczął przepraszać, mówić że nie pożałuję decyzji jak wróce, że będzie mnie traktował jak księżniczkę.Zaraz po tym jego kazanku zwątpiłam w jego szczere intencje bo te obietnice słyszałam zawsze. Wstałam i odpowiedziałam mu na pytanie:,,gdzie idziesz?"  -,,do domu"... On na to że nigdzie nie pójde i zabrał mi klucze i telefon które położyłam na biurku. Podeszłam do niego i chcialam mu je zabrać z rąk ale on nimi rzucił. Z telefonu wypadła bateria. Wtedy poczułam uderzenie.Powalił mnie na podłogę i ....zaczął kopać.Krzyczał że to moja wina, że to ja wszystko rozwalam. Ledwo mogłam płakać.Nigdy mnie nie kopał. Podniósł mnie za ręce i rzucił na nasz narożnik. Usiadł na mnie okrakiem i ... zaczłą mnie dusić. Patrzał mi się w oczy i spytał: dlaczego to robisz?!?! Ledwo złapałam oddech.Wyszeptałam -wróce do CIEBIE. Wtedy uwolnił moją szyje i patrzał się jak wryty. Zapytał jeszcze raz czy wróce.Popatrzałam mu się w oczy i powiedziałam że nie. Skołował się i spyta ł dlaczego skłamałam a ja mu odpowiedziałam: żebyś mnie nie zabił!
Wstałam i nadal mu patrzałam w oczy.Nawet nie wiem kiedy przestałam płakać.Powiedziałam mu że mam gdzieś czy mnie zabije czy nie, że wszystko mi jedno bo i tak nic nie mam z tego życia.Odwróciłam się i wzięłam rzeczy. Poszedł za mną.Pytał się co teraz zrobię?Zaczął przepraszać i obiecywał poprawę.Całą drogę milczałam.Wróciłam do domu i usiadłam na fotelu.Siedziała w pokoju cała moja rodzina. Moja siostra zauważyła otarcia na mojej szyi. Wtedy zaczęłam mówić...
Każdy się dziwił dlaczego poszłam do niego jak jest taki niebezpieczny. Ja odpowiedziałam że zrobiłam to dla siebie.Teraz juz wiem że to nie jest miłość.Wiem że nie wrócę do niego bo i tak będzie mnie bił aż w końcu zabije. Jeszcze tego samego dnia, wieczorem udałam się z tata na obdukcję-otarcia na nodze,klatce piersiowej, ślady po paznokciach,stłuczenie za  uchem i krwiak na szyi....chyba to mi otworzyło oczy.Dzisiaj byłam na policji i złożyłam dodatkowe zeznanie z wczorajszego dnia.Udałam się do kuratorki która pomoże mi w prowadzeniu sprawy karnej i rozwodowej.
Po dzisiejszym dniu, po przeczytaniu notek od Was chce podziękować. Mój koszmar jest w trakcie rozkwitu.Ja już wiem że powrotu do niego nie mogę sobie zapewnić.Pogodziłam się z tym... Zobaczymy jak potocza się sprawy rozwodowe.Oby nie trwało to za długo bo mam juz tego dość.

Mania- trzeba było aż tego żebyś uwiezyla? Dobrze tylko tak się skończyło i mam nadzieje ze już wiecej głupoty nie zrobisz, bo naprawdę może być z tego tragedia. Pomysł teraz o dziecku zrob wszystko żeby zapomniała o tym co widziała i naprawdę dla niej będzie lepiej bez takiego tatusia , bo w pewnym wieku dziecko się garnie nawet do takiego taty a za pare lat może Cie znienawidziec za to ze pozwolilas na takie piekło.Będzie dobrze zobaczysz tylko bądź silna i myśl o coreczce a potem jak się już wszystko ulozy to zobaczysz ze jeszcze ktoś Cie pokocha prawdziwa nie chora miłością . Facetów jest cały świat tak ze napewno trafisz jeszcze na prawdziwa polowke jabłka. Powodzenia i odzywaj się do nas.

Masz czarno na białym, że on się nie nadaje do życia z kobietą.
Nie wracaj do niego, choćby Cię szantażował.

I nie oglądaj się za siebie.
Od dziś jesteś wolna i szczęście masz u stóp. Tylko po nie sięgnij. (a szczęście to Twoja wolność).

Moja znajoma miała podobnie, kiedyś zabrał jej dziecko...co się wtedy strachu najadła. Ojciec ma teraz zakaz zbliżania się...
Żeby go złapać, musiała robić prowokację, że niby idzie z dzieckiem na spotkanie z nim i go złapali. Potem obiecał poprawę, było jakiś czas OK, mała go uwielbia. Porwał ja, na szczęście miał trochę serca i jak mała zaczęła płakać to w nocy ją oddał.

Ps. Dziewczyny, po co te zbędne pytania po fakcie typu...po co tam poszłaś...Napisała dlaczego. Trzeba ja wspierać na przyszłość, a nie do tyłu i ciągle wywlekać brudy.

ten 'człowiek' jest CHORY! on powinien się leczyć !
jak można w ogóle tak traktować kobietę, jak można odstawiać takie cyrki i wstyd przy małym dziecku!
ten 'człowiek' jest nieprzewidywalny i musisz zrobić wszystko aby się uwolnić! on terroryzuje Ciebie a mała będzie z roku na rok starsza i będzie rozumieć to wszystko, napatrzy się...nie..nie...uciekaj!
ciesze się, że wzięłaś sprawy w swoje ręce i byłaś u kuratorki, rób wszystko by spokojnie zasypiać, by nie martwić się o dziecko!

To jest TOTALNY PSYCHOL! Mania, gratuluję! Miałam pisać w trakcie, żebyś zrobiła obdukcję, ale widzę, że o to zadbałaś. Ja bym chyba teraz dążyła to zabronienia mu kontaktu z córką - wydaje mi się, że bardziej jej to zaszkodzi niż pomoże.

Miałaś szczęście, że udało ci się ocalić życie. Teraz może być tylko lepiej, brawo!

Obawiam się, że ona pójdzie do niego jeszcze nie jeden raz...

Mania892
Ja może nie będę pisał o rozwodzie bo w tym przypadku facet nieźle się kamuflował, że rozkochał ją w sobie ale stan w jakim się znalazł z czegoś musi wynikać. Przyjrzałbym się jego rodzinie - albo wychowywała go ulica abo okrutni rodzice. Możliwe też że chodzi na siłownię i za dużo łyka środków na budowę tkanki mięśniowej bo to właśnie tak dział.
Mania zaś powinna moim zdaniem udać się na terapię dla siebie. Trudno po takim związku znaleźć siebie w normalnym otoczeniu - wciąż będzie się ciągnęło za nią widmo tego co przeżyła. Nie będzie ufać - no może czasami ale nawet przypadkowy gest podobny do jego ruchów nie mający nic wspólnego z przemocą spowoduje ponowne zamknięcie się.
Oparcie w rodzinie to trochę za mało - Mania musi poczuć się bezpieczna w normalnym środowisku również z facetami. Bardzo jej współczuję i przykro mi za moją połowę populacji że możemy zrobić piekło w taki sposób (do głowy by mi nie przyszło by tak traktować osobę której ślubowało się miłość, wierność, troskę, wspieranie w każdej płaszczyźnie. Nie sposób też nazwać jego zachowania dawaniem jej wolnej woli bo jej poprostu nie miała a każde skinienie palcem w innym kierunku było karane bólem. Mania spytaj koniecznie o poradnię rodzinną i skontaktuj się z ludźmi tam pracującymi koniecznie (dla własnego zdrowia ale i jak doradzają Ci forumowiczki dla córeczki) całuski i trzymaj się cieplutko

"Dziewczynki dorastające w takich okolicznościach uczą się natomiast tego,że kobiety powinny zawsze być przygotowane na brutalne traktowanie,że męska przemoc wobec kobiet to nieunikniona część życia,że kiedy coś takiego je spotyka,powinny to zaakceptować i cierpliwie znosić.Arogancja i okrucieństwo ojca przechodzą na synów,natomiast bezradność i niska samoocena matki - na córki"   -
                                                                             -Betty   McLellan
To jest głupota, to nie zależy od wychowania czy kwestii tego co człowiek widzi w domu, tylko tego czy sam się szanuje. (poglądy większości pedagogów to stek bzdur, te pismaki zajmują się jakimiś durnymi teoriami zamiast normalnym wychowywaniem dzieci, wiem bo studiuję pedagogikę) Ja jetem taką córką, ojciec nigdy mnie nie uderzył, ale mamie robił straszne awantury były rękoczyny i wyzwiska, tylko po alkoholu, ale alkohol niestety był często, nie w domu, ale w jego pracy. Ja nigdy w życiu nie pozwolę sobie, na jakąkolwiek przemoc wobec mnie. Spotykałam się bardzo krótko z chłopakiem,który się nie kontrolował, wobec innych, wobec mnie był ok, ale wiedziałam jak to się skończy, bałam sie go za każdym razem jak podnosił głos, zerwałam z nim po niecałym miesiącu. Teraz jestem w szczęśliwym związku, zawsze szczerze rozmawiam ze swoim chłopakiem. Jak zapytał mnie co by sie musiało stać, żebym go zostawiła powiedziałam zdrada i jakby mnie uderzył. Mniej więcej mu powiedziałam jak było w moim domu jak byłam mała, bez szczegółów bo nie chciałam go mieszać i opowiadać co brutalniejszych rzeczy, on teraz mieszka ze mną i z moją mamą i nie chcę, żeby patrzył na nią przez pryzmat jej traumatycznych przeżyć z małżeństwa.
była też jedna sytuacja jak z moim obecnym chłopakiem się wygłupialiśmy, często w żartach się łaskoczemy, ja nie jestem tak silna jak on (on w ogóle jest bardzo silny) więc moja obrona zazwyczaj podczas łaskotania polega na tym, że go szczypię lub drapnę, ewentualnie lekko go gryzę, ale to są takie tylko wygłupy, dużo śmiechu i dobrej zabawy, no i trochę ruchu jak dla takiego grubaska jak ja. Ale kiedyś go za mocno nie pamiętam czy uszczypnęłam, czy drapnęłam i on w normalnym odruchu, czysto fizycznym mnie mocniej odepchnął, poczułam się  zagrożona, nie wiem dlaczego, przecie wiedziałam dlaczego tak zrobił, każdy by tak zrobił, bo to były ułamki sekund, nie było możliwości pomyślenia. Powiem Wam, że się popłakałam i wyszłam z psem, żeby ochłonąć, on mnie potem przepraszał chociaż nie miał powodu. Ale po tej sytuacji wiem, że na pewno nie postąpiłabym tak jak piszą domorośli pedagodzy, że gdyby się coś takiego powtórzyło świadomie, to  że bym została z takim ""człowiekiem""

WITAJ DROGA DZIEWCZYN0

Czytajac Twoja historie widze siebie sprzed 25 lat i mam lzy w oczach.. Przezylam takie pieklo i dzis zdaje sobie sprawe jaki blad wielki popelnilam w zyciu . Ale nie odeszlam bo nie mialam dokad.-wsparcia w rodzinie rowniez -nie mialam. Nie wszystko mowilam bo sie wsydzilam albo po prostu oni tego wszystkiego nie rozumieli. a ja walczylam ze strachem o swoje zycie i psychike swoich dzieci. Szkoda ze nie mialam wtedy internetu  ktory dalby mi takie wsparcie jak TY na tym forum masz.Bylam po prostu sama  i niewiedzialam jak sobie z tym poradzic. Dzis odczuwam skutki tego zycia- jestem nadal nieszczesliwa-nigdzie z nim nie bylam,nic z nim nie uzylam,-przez 17 lat naduzywal alkoholu -wiecznie mi obiecujac ze sie zmieni i ze bardzo mnie kocha-Aktualnie nie pije od 8 lat bo jest chory ale juz nigdy nie uslyszlam ze tak bardzo mnie kocha-zycie stalo sie nudne-bez celu i zadowolenia- nie mamy za wiele sobie do powiedzenia-Dzieci maja z nim zly kontakt  bo  nie nawiazali  z nim kontaktu wczesniej , takze to chyba normalne. Ale moj dom jest nienormalny-Trudno po takim związku znaleźć siebie w normalnym otoczeniu - wciąż  ciągnie sie za mna  widmo tego co przeżyłam i ma problemy w porozumieniu sie z dziecmi i ludzmi.Poprosu w dalszym ciagu nie jestem soba,nie zyje tak jak bym chciala,nie czuje sie  spelniona i.t.d. Czuje sie winna wobec dzieci ze takie zycie im zafundowalam,corka  mnie rowniez tak osadza-nie wiem jak syn bo tego mi jeszcze nie powiedzial-jest mi przykro z tego powodu i jest mi z tym zle i bedzie do konca zycia zle.Dlatego PROSZE  ZOSTAW GO I NIGDY DO NIEGO NIE WRACAJ-KIEDYS BEDZIESZ TEGO GORZKO ZALOWAC  BO ZAPRZEPASCISZ SWOJE I DZIECKA ZYCIE - UWIERZ MI  -

Kazina -ciekawe jest to o czym piszesz - SZACUNEK.Może jeszcze wiedza o samej sobie - to lubię tego nie,na to mogę pozwolić tego nie będę tolerować itp.Zazdroszczę Ci ...Ja dopiero teraz tego się uczę i złoszczę się abym nie skończyła tak jak INET

Po takich katorgach nie wracaj!!!!

Zbyt wiele Ci wyrzadził krzywdy, Twojej córce także...  Poczytaj na forum podobne historie i zauważ, że żaden z takich tyranów się nie zmienił. Obiecywał złote góry, a potem nic...
Przykre, ale prawdziwe. Nie marnuj sobie życia, jesteś na to zbyt młoda!

Koma,     Co się stało u Ciebie, że masz tak pesymistyczna wizję na świat? 

Poszła, bo chciała się przekonać, sama, chciała nie miec więcej złudzeń....  i na pewno juz do niego więcej  nie pójdzie, tak jak to później napisała.

Tak naprawde to nie wiem co można napisać na temat twojego męża, chyba tylko tyle ze to męski bokser, nawet nie meski bo prawdziwy mężczyzna nie posuwa sie tak daleko. Powiem Ci tylko tyle mając na uwdze dobro swojego maleństwa, i swoje bezcenne  życie nie wierzyłabym jemu w zmiane, zaszłaś tak daleko. Pamiętaj tą cudowną malutką istotkę którą Bóg Ci zesłał musisz chronic. W tym momęcie ona ma tylko Ciebie.

On się nie zmieni tak radykalnie z dnia na dzień ! Nie możesz do niego wrócić, jesteś młoda na pewno znajdziesz kogoś bardziej wartościowego dla siebie i dziecka !

Post nie na temat.

Serducho mam w gardle... Zacznę tak... KOMA5 witaj... WALISZ Z GRUBEJ RURY, DOBITNIE, SZCZERZE I WIEM, ŻE WIESZ CO MÓWISZ ,pozdrawiam Cię bardzo, bardzo i dziękuję ,że byłaś przy mnie wtedy... i za te kopniaki :*

TATRA mysle ,że to nie ten post by dociekać pesymistycznej wizji na świat KOMY5, ta kobieta ma w sobie to "cos" co powinny mieć wszystkie kobiety - jasność widzenia, myslenia. Wiem coś o tym, uwierz mi na słowo.

Mania - ofiara, mąż - kat...  Jeszcze przez długi czas będziesz go kochać, myślę też, że nie raz zapłaczesz za nim ,zatęsknisz... ale za człowiekiem jakim nie jest, lecz za wyobrażeniem jakim człowiekiem mógłby być... NIe uwierzę w to, że wczesniej był ideałem... nie wiem czy pisałąś coś w tym temacie, ale uważam - i to jest tylko moje zdanie - że byłą agresorem duuużo wcześniej. Myślałaś, że Twoja miłość zmieni go na lepsze,że Ciebie będzie traktował inaczej. Masz prawo nie zgodzić się ze mną, przecież nie znam Cię. Ale wydaje mi sie, że przyjdzie czas, kiedy PRZYPOMNĄ CI SIĘ wszystkie chwile sprzed lat - te złe o których wolisz nie pamiętać. Myslę też ,że człowiek nie zmienia sie tak z dnia na dzień, być może nie chciałąś w nim widzieć kogoś takiego kim jest w rzeczywistości.

To co tu napisałaś to ......... aż trudno znależć mi odpowiednie słowa, by to opisać...... Sama w życiu miałam wielkie roblemy i tak samo jak ty chciałam wybaczyć, spróbować raz jeszcze,,, ALE W IMIĘ CZEGO?????
Czy po to żyjemy na świecie by być poniżanym, co więcej katowanym.... Odpowiedz co musi się stać, by zmienic myslenie??? W twojej sytuacji to chyba jedno... Lecz wtedy Twoja córka zostanie sama i ty już jej nie pomożesz, nie będziesz mieć przyjemności patrzeć jak dorasta, jak sie buntuje i jak mówi do ciebie KOCHAM CIE MAMUSIU.

Teraz przechodzisz przez piekło, i byc może to początek... ALE ... ALE przyjdzie dzień spokoju. uwierz że tak będzie. Wiem jedno - agresja odpowiada agresją. Z człowiekiem chorym jest bardzo trudno. NIe radzę tu. bo nie taka moja rola. Ale wiem ,że spokój i odpowiedzi zgodne z oczekiwaniami agresora są jak najbardziej wskazane. W żadnym wypadku, kiedy jest się sam na sam z taka osobą stawiać opory i sprzeciwiać się. W chwili największej emocji może zadziałac w afekcie a wtedy to może okazać się tragiczne w skutkach.

Maniu, wiem, że słowa nie wracaj do niego i tak dalej to tylko słowa... Ty czujesz coś do niego, i pewnie sama się dziwisz dlaczego... otóż może być tak że jestes uzależniona od niego w dosłownym tego słowa znaczeniu, być może ie potrafisz funkcjonować bez niego... choć jak piszesz już działasz. I tu nalezy Ci sie ukłdon. Bardzo dobrze, że zgłosiłąś to na policję... Jesteś młodziutka i za jakiś czas, kiedy oczka Ci sie otworzą na świat poznasz faceta, któy byc może juz za tobą zagląda i będziesz mieć normalny dom... ale to jeszcze nie tem czas, więc nie będę się na ten temat rozpisywać...

Działaj jak do tej pory.... Jestes SILNĄ kobietą!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Choć młodziutką to jednak dajesz radę jak kawał chłopa...
Pamietaj że strach, ta miłośc rodzi się w głowie. Rzezywistośc jest całkiem inna.  To od Ciebie zależy teraz jaka ona będzie.
Od Ciebie zależy Czy Twoja maleńka będzie widzieć mamę usmiechniętą i czasem złą, czy opuchnietą, zasiniałą czy wogóle jej widzieć nie będzie.
I jeszcze jedna ważna rzecz.... Każde dziecko, w Twoim przypadku Twoja córeczka uczy sie od Ciebie , jaką rolę odgrywa kobieta w społeczeństwie, Pokaż jej jak ma ta kobieta wyglądać. Bo za kilkanaście lat Ona napewno będzie Twoją maleńką kopią... Dzieci są naprawdę wielkimi obserwatorami i przez modelowanie nabieraja cechy te pozytywne ale i te negatywne. To od nas zależy jakie będą nasze małe pocieszki. Sama jestem mamą 2. dziewczynek i wiem co w trawie piszczy.

WALCZ O TO CO MASZ NAJCENNIEJSZE MANIU!!!!!!!!!!! A ODPŁACI SIĘ TO TOBIE Z PODWÓJNĄ SIŁĄ!!!!
pozdrawiam
annika80