-Puk puk! - Kto tam? - Komornik! - Co chciał? - Kasę. - Jaką? - Twoją!

Nigdy bezpośrednio nie miałam z komornikiem do czynienia.Aż do momentu gdy się przeprowadziłam.Zamieniłam sie na mieszkania z kobietą,u której zameldowana była córka.Narobiła jakichś długów i ścigali ją komornicy.
Razu pewnego przyszedł pan komornik z pismem i wkładając nogę w drzwi bym ich nie zamknęła zaczął mi grozić,że mam powiedzieć gdzie mieszka ta osoba i że będę miała problemy jak przyjdzie z policją.
Kiedy poszłam do kobiety,z którą się zamieniłam i opowiedziałam sytuację powiedziała mi,że ją to nie interesuje,że mam nie wrzucać jej do skrzynki pism adresowanych do córki i że ona nie ma z nią kontaktu.
Kolejne pismo otworzyłam.Napisano w nim,że z powodu braku reakcji na pisma wzywające do zapłaty wpadnie do mnie policja,jak nie będzie nikogo to wyważą drzwi i zgarną wartościowe rzeczy w ramach spłaty długu.

Ostatnie pismo jakie otworzyłam zawierało podobną informację.Zadzwoniłam pod podany numer i powiedziałam komornikowi,że od ponad pięciu lat ta osoba nie jest tu zameldowana gdzie przychodzą pisma,ja jej nie znam i proszę się nieco postarać bo to chyba nie jest wielki problem by przez pięc lat  ustalić miejsca pobytu dłużnika a nie grozić mi,że zabiorą z mojego domu wartościowe przedmioty na pokrycie kosztów długu.
Pan komornik bardzo chamsko mi odpowiedział,że ja nie jestem od oceniania co on ma robić i że nie wolno mi czytać cudzej korespondencji.

Ja nie mam nic przeciwko pracy komornika.Tylko niech ona do diabła będzie wykonywana rzetelnie,bez .... bo pomyłki w tym zawodzie jak widać w mediach potrafią zrujnować niewinnym ludziom życie.

No bez przesady składasz zażalenie na czynności komornika coś takiego daje ci to:

Skarga generalnie służy przeciwko nieprawidłowym czynnościom komornika. Skarga może być składana wielokrotnie. Wniesienie skargi powoduje, że czynności komornika poddane są kontroli i ocenie sądu. Celem kontroli jest zbadanie legalności działań komornika.

Potem piszesz pozew przeciwko ZUS.Nim dojdzie do rozprawy najczęściej przepraszają i proponują ugodę tak po jakiś 30 dniach.Możesz walczyć ale kasy nie wywalczysz niby sąd niezawisły ale jakoś państwu pieniędzy nie podbierze.Takie przypadki jak opisałaś to prawie codzienność:)Grunt to pisać pisać pisać papier ma to do siebie,że wszystko przyjmuje no i czasami jak faktycznie lipa jest zyskuje się niezbędny czas aby się po prostu przygotować na niemiłe chwile.

Pracowałam u komornika- masakra...  "Dłużnicy nigdy nie widzą swojej winy, tylko zwalają na innych". Tak więc też mi się od nich obrywało za ich długi. Wpajano mi, że pracownicy muszą być "bezduszni, nie mam się nad nikim litować"... Ale ja niestety jestem wrażliwa, tak więc nie mogłam się tego nauczyć... Na szczęście zmieniłam pracę:P Komornik i pracownicy muszą być bezduszni, bo inaczej byliby kiepscy...

Ech komornicy, niby pożyteczna praca, tylko sami chyba nie wiedzą jak ją wykonywać. Komornik nie powinien zabierać całych pieniędzy na życie a tak się dzieje. Moja kuzynka, osoba upośledzona umysłowo, która w tym czasie nie miała orzeczenia nabrała kredytów dla swojej "przyjaciółki" (kuzynka ze względu na ułomność był bardzo samotna, a nie potrafi dobrze ocenić intencji), nie rozumiejąc jakie będą konsekwencje. To musiały być jakieś mało wiarygodne placówki, bo nikt z rodziny nie rozumie jak przy swoich zarobkach mogła dostać kredytów na kilkadziesiąt tysięcy. Zarabia 1200 a komornik zabrał jej 1000 - co można za 200?
Podobnie w przypadku mojej babci która została obciążona bo oddała mieszkanie mojemu kuzynowi, a on nie płacił czynszu przez długi czas. On nie ma pracy więc to babci zablokowali konto i ma płacić, mimo że tam nie mieszkała.

Być może zawod komornika jest potrzebny, ale nie chciałabym mieć z nim do czynienia, ani zawodowo ani prywatnie - wydaje mi się, ze do wykonywania takiego zawodu potrzebne sa szczególne predyspozycje - cos w rodzaju braku empatii. I tak jak np. dobrej pielęgniarce wrazliwosc na chorych i bol pomaga w wykonywaniu pracy, tak dobry komornik musi mieć cechy odwrotne - brak skrupolow i bezwzglednosc.

Inna rzecz, ze były glosne sprawy o nadużywanie swoich kompetencji przez komornika, albo pomyłki przez zwyczajna niedbalosc czy niechlujstwo - tu już łatwo zrobić komus krzywdę.

Eilen, nie zgodze sie z jednym szczegolem w tytule watku.
Nie kase "twoja" tylko "twojego wierzyciela".
Moim zdaniem - i jest to obiektywnie prawda przyjmowana przez specjalistow - komornik nie zabiera. Komornik ODDAJE.
To dluznik cos zabral.
Nie ma niczego za darmo.
Kolega pracuje w duzej korporacji, pracuje w duzej korporacji, kiedys pracowal w dziale windykacji.
Znam osobiscie dosc dobrze jednego asesora komorniczego.
i przychylam sie do ich opinii - ludzie sa zdrowo nienormalni - biora kredyt, pozyczke, cos na raty, abonament na telefon itp. a potem sa ZDZIWIENI ze trzeba to splacic.
Dobre sobie
Komornik - zawod jak kazsy inny, bardzo potrzebny. To dluznicy zalegajacy ze splata wierzytelnosci sa czyms nieprawidlowym.

Jako ze nie moge edytowac juz i dopisac, to pisze nowego posta.

Przez ciekawosc weszlam na forum prawne i specjalnie poszukalam zali na temat egzekucji.
Cytat:
"Popełniliśmy błąd z którego doskonale zdaję sobie sprawę bagatelizując sytuację stwierdzeniem jakoś to będzie".
Hehehe hehehehehehe
Naprawde - nie moge!
Komornik pelni wazna funkcje w spoleczenstwie. Wazniejsza niz zwrot wierzytelnosci wierzycielowi. Uczy niektorych rozumu i tego ze "jakos to nie bedzie".

Jedyna sytuacja jaka jestem w stanie zrozumiec to to ze komus wypadla sytuacja losowa - np zwolnienie z pracy. Sytuacja losowa ktora spowodowala obnizenie dochodow - zaznacze. Inne nie. Nie bierze sie kredytu jesli wiem ze prawdopodobnie nie bede mogla go splacic. A potem te zale na komornikow

Wrednym zabiegiem jest sprzedaz wierzytelnosci. Np jak juz zaplacisz po czasie - np rachunek za telefon - a wierzytelnosc dawno zostala sprzedana. Ale to wina ludzi, bo tak sie orientuja w tym ze po prostu rece opadaja. Ja nawet jak sie spoznilam z zaplata rachunku 2 tygodnie - przez egzaminy i szpital, zwykla skleroza - to zaraz wplacilam i zadzwonilam, zapytac po jakim czasie sprzedaja wierzytelnosci firmie windykacyjnej. Ale ludzie nie maja jezyka w gebie, to nie pytaja. A do prawnikow po rade chodza jak juz sami namieszaja ostro. Po podpisaniu umowy zwykle zamiast przed i po tym jak juz komornik puka, a nie przed wzieciem kredytu czy proba zawarcia ugody.

Nie o to chodzi. Chodzi o pewne postrzeganie zawodu komornika. Bledne postrzeganie.
To nie komornik jest winiem, tylko dluznik.
Owszem, nie zawsze. O tym tez napisalam - warto czytac do konca.
Sa przypadki, kiedy ktos ma calkiem niezla sytuacje i potem wszystko trafia szlag.
Ale jak ktos wie ze nie bedzie mial na splate i bierze to idiota.
Benita - na Litosc z argumentacja ze ktos ma ciezko w zyciu mnie nie wezmiesz - prawo studiuje, mam wpojony brak litosci dla dluznikow od dziecka przez ojca (nie komornika).
W prawie kazdej wiekszej kancelarii jest juz dzial windykacji wiec musimy (przyszli prawnicy i prawnicy) byc przygotowani do sluchania bezsensownych lamentow.

Zawod jak zawod. Zawod radcy tez bywa wredny. Nawet bardziej niz komornika.

Oni nie sa pasozytami, w koncu splaca ten kredyt. z licytacji

Jedna podstawowa zasada:
Bank nie jest instytucja charytatywna.

Owszem, ale nie na tyle zeby nie "wymusic" na nich splaty wierzytelnosci, bo sam by wypadl z rynku raz-dwa.
Empatie trzeba posiadac, bo nie powiem, zeby niektore rzeczy mnie nie wzruszaly, ale bardzo czesto w sprawach zawodowych trzeba to odsunac na bok.
Sedzia to jest zupelnie inny zawod niz pozostale zawody prawnicze bo nie jest nigdy pelnomocnikiem zadnej ze stron i ma na celu wywazenie racji w procesie a nie "twarde" opowiadanie sie za lub przeciw. Moze zle to ujelam, bo komornik czy prokurator pelnomocnikiem nie jest, ale jeden i drugi ma jasno postawiony cel swojej dzialalnosci.
Tak samo z prokuratorem. Mialby umorzyc postepowanie z litosci? Nie. Dlaczego zatem niektore osoby oczekiwalyby tego od komornika? I w jednym i w drugim przypadku zostala zachwiana pewna pierwotna rownowaga obciazen i korzysci w spoleczenstwie, ktora wyrownywana jest przez sankcje karna/egzekucje.
Albo jakby pelnomocnik strony (np zdradzajacego powoda) nagle wpadl na pomysl bycia empatycznym i przyznal racje stronie powodce.
Bylby to absurd, prawda?
Dlatego mowie, ze empatie trzeba czasem odsunac na bok.
A jak ktos nie umie, to niech najlepiej idzie na notariusza

Mam nieco pojecia o wykonywaniu zawodu radcy i adwokata. Ale coz, moze spotykalam osoby bez empatii. Nie widze, zeby moj facet posiadal jej wiele dla kogokolwiek (nawiasem mowiac wliczaja sie tu tez prywatne znajomosci, wiec dla obcych ludzi tym bardziej). A calkiem niezle mu idzie prowadzenie kancelarii (nie samodzielnie, ale w formie spolki, ale to juz nieistotne).
Moze nie mam pojecia o empatii a nie o wykonywaniu zawodu
Probujesz we wszystko wcisnac teorie humanizmu, niczym prawnicy w oswieceniu
Ja jestem - podobnie jak ojciec, wujek - pozytywistka. I to w tej surowej austinowskiej koncepcji. Norma - sankcja - bezlitosnie nie wazne czy uwazam to za moralne czy tez nie.  Holduje niemieckiej zasadzie "ordnung muss sein". jestem mocno zdyscyplinowana wobec siebie i nie poblazam sobie, nie poblazam tez innym. Najpewniej w wykonywaniu zawodu bedzie tak samo. Luc, ja nie ukrywam ze to wynika z mojego charakteru. Skoro potrafie karac sama siebie za drobnostki (wiem, to swego rodzaju zaburzenie) to ciezko oczekiwac ode mnie wyrozumialosci wobec innych. I tak wobec innych mam jej wiecej niz wobec siebie - kto mnie zna wie o tym swietnie. Doktorantka zapewne tez bede surowa - juz wspolczuje studentom, ale mam takie zasady. Zreszta nie ja pierwsza, nie ja ostatnia. Sa doktoranci przez ktorych niektorzy z mojego roku z ekonomii nie moga bronic licencjatu i musza powtarzac rok. Na samym koncu. Ale odbieglam od tematu, przepraszam. Chcialam tylko wyjasnic z czego wynika moje podejscie.
Owszem, pewnie na sedziego sie nie nadaje, nawet nie zaprzeczam, bo nigdy takich ambicji nie mialam - nawet nie wiadomo kiedy dostaniesz nominacje, a zarobki slabe. Podobnie w prokuraturze.
Mnie zawsze krecil prywatny biznes, wlasnie dlatego robie tez ekonomie. A biznes to biznes, jest raczej bezlitosny widze po facecie - jest doprawdy uroczy poki ktos mu placi. A ja i tak w praktyce - bo sa sytuacje, w ktorych mi mieknie serce, mimo ze pewnie tutaj wydaje sie ze nie - jestem o wiele bardziej empatyczna niz on.
A ojciec to biznesmen, ktorego juz nawet prawo nie interesuje. Chodzi tylko na najwazniejsze rozprawy i to raczej rzadko. Marzy mu sie zrobienie z kancelarii-sredniego przedsiebiorstwa zwyklego korpo. I skoro mam pracowac za jakies 10 lat na jego miejscu to musze myslec podobnie.
Ja bym ujela to tak. Kiedys pytalam o to ojca. Wszystko jest ladnie pieknie jak pracujesz na etacie. Masz stala pensje. Ale jak co miesiac bilansujesz zyski i straty, patrzysz na ile masz plan niezrealizowany i ile kasy przeszlo firmie kolo nosa bo ktos chcial byc mily to juz jest inaczej.

Luc, nie oszukujmy sie, ale na pewno wiesz jak bardzo rozni sie sposob zarabiania pieniedzy przez sedziego czy prokuratora a komornika. Komornik dostaje wprost proporcjonalnie do tego ile "sciagnie" mowiac potocznie. Wiec ciezko sie dziwic ze osoby pracujace w tym zawodzie czasem empatii nie okazuja.

A jak okazac ma empatie radca ktoremu bezrobotna powodka nie ma za co zaplacic? Grzecznie podziekowac i wyprosic, bo czas to dla niego pieniadz.

Celem podsumowania cytat - slowa samego rzecznika Krajowej Izby Komorniczej.
"Komornik musi być cierpliwy i odpowiedzialny, nie jest to praca dla każdego, bo nie ma w niej miejsca na współczucie".
Cytat autentyczny.

Jest wiele sposobów na taką ewentualność.
Jeżeli ktoś empatii nie posiada, to z żadnej nie skorzysta.

Nie wiem czy łatwiejsze. To okazuje się dopiero po zrobieniu bilansu.
Widzisz świat czarno-biało. Pośrodku jest mnóstwo innych postaw. Także bez "zawalania obowiązków".
Ale każdy wybiera własną drogę. I robi później własny bilans.

W tym zawodzie nie ma raczej miejsca na pozytywne emocje czy słabości, więc komornikami zostają ludzie popularnie określani jako dranie. Ktokolwiek inny dość szybko wyleciałby z branży. Tak samo zauważyłem jest w biznesie. Jeżeli chcesz się dorobić w życiu większych pieniędzy, to często musisz zacząć ludzi przeliczać na pieniądze, nauczyć się bezwzględności, bo "prawo dżungli", konkurowanie, łagodne nie jest. Słowem nigdy nie spotkasz komornika, który będzie chciał Cię zrozumieć, współczuć.

No właśnie. Zawsze się patrzy tylko na jedną stronę. A nie patrzy się na drugą, która pożyczyła. Mnie też jeden kiedyś oszukał, bo pożyczył i zobowiązał się do oddania. Nie oddał. Skierowałem więc sprawę do sądu, a potem z tytułem wykonawczym w ręku do komornika. I komornik odebrał tylko to co mi się należało jak psu zupa. Odebrałem więc moje pieniadze, a nie dłużnika.

Nie wiem, czy to zazdrość, ale faktem jest, ze, faktycznie, w Polsce drobny przedsiębiorca często ma kłody rzucane pod nogi. I w urzędach, i nastawienie społeczne tez jest rozne do sektora prywatnego, to chyba jakas pozostalosc komunizmu

Owszem... Gorzej to wyglada, gdy te "przywłaszczone oddał "z nawiązką", ale odsetki i kary wynoszą kilkakrotnie wiecej... WÓwczas juz chyba trudno mówić o "uczciwości" banku/wierzyciela/komornika i o ich nie-bezdusznosci

Dlatego czyta się umowy.

Oczywiście czasem zdarzają się bezwzględni i bezduszni komornicy, ale często są to problemy na żądanie. Chyba każdy wie, że chwilówkę spłaca się kilkukrotnie?