Nasze biedne dzieci.

Szkoła potrafi zachęcić do uprawiania sportu organizując klasy sportowe. Bo na w-f to wiadomo, że dzieci chodzą niechętnie. W gimnazjum w moim mieście są takie i uczniowie z tej szkoły wysoko cenią sport i aktywność fizyczną. Nie jest też prawdą to, że dzieci spędzają czas TYLKO przed telewizorem lub komputerem bo dla nich ważne są spotkania z rówieśnikami, która najczęściej odbywają się poza domem. A co jest najważniejsze podczas tych spotkań? Rozmowa i radość, czyli chcą się wygadać i spędzić miło czas. Internet najczęściej jest wykorzystywany do rozmowy.To są wnioski z badań, które ja sama przeprowadziłam.
Język obcy- zgodzę się z tym, że aby dobrze nauczyć się języka trzeba się uczyć go dodatkowo, bo polski system nauczania jest do niczego. Nie uczy tego co najważniejsze, czyli konwersacji. Gramatyka i słówka oczywiście są podstawą, ale trzeba umieć to wykorzystać w praktyce.

Wykluczenie jest problemem i należy robić wszystko by nierówności pokonywać, ale czy to jest możliwe? Zawsze będą kraje bogatsze i biedniejsze. Może warto byłoby niwelować różnice pomiędzy regionami naszego kraju, a nie porównywać się do innych?
Istnieje raport o wykluczeniu cyfrowym, domyślam się, że są też opracowania dotyczące innych wykluczeń, tylko trzeba poszukać.

Przyjmując za dzienną stawkę najtańszy nocleg 30 zł  x 7= 210 ( chociaż zależy to od miejsca ), do tego wyżywienie, przyjmijmy kilka zł za śniadanie i kolację i 10 zł obiad + jakieś słodycze itp= 100 zł.
Mamy już ponad 300 zł za tygodniowe wakacje. Nawet jeśli rodzinę stać na taki wydatek, to ta kwota jest dużym obciążeniem i z pewnością spowoduje konieczność oszczędzania.

Prawie identyczny raport czytalam odnosnie UK...

Anik - ja niestety te biedne dzieci widzę. Tam, gdzie mieszkasz jest widocznie przewaga ludzi zamożniejszych. A widziałaś dzieci z okolic po-PGR-owkich, z miasteczek , gdzie nie ma prawie przemysłu? Tam, gdzie beznadzieja, pojawia się wódka i patologie.

Każdy, kto choć trochę kocha te dzieci, powinien walczyć przynajmniej o to, żeby one miały równy start w życiu, przynajmniej w szkole.
A więc bezpłatne podręczniki, bony na dożywianie, możliwość odrobienia lekcji w szkole.
Dzieci przebywają w szkole bardzo długo i dostają zadania do domu.Praktycznie nie mają czasu na ruch na powietrzu.
Myślę, że nie byłoby problemu ze skróceniem godzin lekcyjnych , gdyby ograniczono mniej istotne tematy, a dwie godziny lekcyjne przeznaczono by na odrobienie zadanych lekcji w klasie, pod okiem nauczyciela. Dziecko mogłoby uzyskać pomoc, jeśli czegoś nie zrozumiało. To byłoby prawdziwe wyrównywanie szans. NO!

Anhedonio - ale przecież nie chodzi o krytykę, lecz dorealnienie danych. Ja się zgadzam z autorką, a Ty jesteś na tym punkcie przewrażliwona z przyczyn oczywistych. Jednak by skutecznie pomagać, dobrze jest znać rzeczywistą sytuacje, nie bajki wyssane z palca.

A na jakiej podstawie uważasz, że siedzę wygodnie w domu? Poza tym nie krytykuję lecz dziwię się. Przypadki tragicznej nędzy również widziałam i widuję, ale są to właśnie przypadki a nie co trzecie dziecko. Mam rodzinę właśnie prawie w Bieszczadach, w zabitej dechami wiosce i wiem, że jest tam biednie ale jak wyżej - nie co trzecie dziecko. Ja mieszkam w niewielkim miasteczku,   w Bieszczady niedaleko.
Poza tym biorąc pod uwagę dochody, prawa do zasiłków, dofinansowań do podręczników, itd, to moja rodzina się kwalifikuje, i pewnie według tych badań moje dzieci zaliczałyby się właśnie do tych "na granicy nędzy". Tylko ja mam inne zdanie, po prostu dla mnie słowo "nędza" znaczy pewnie coś innego niż dla autorów badań.

Badania GUS: "W 2012 r. dostęp do internetu posiadało 70,5% gospodarstw domowych. Odsetek ten był wyższy o 3,9 pkt proc. niż w poprzednim roku. Był on zróżnicowany w zależności od typu gospodarstwa, klasy i stopnia urbanizacji miejsca zamieszkania. Zdecydowanie częściej dostęp do internetu w domu posiadały gospodarstwa domowe z dziećmi (91,5%) niż bez dzieci (60,0%)."

Jeżeli dostęp do internetu to jedno z wytycznych przy badaniu poziomu na jakim żyje dziecko to coś się mi właśnie nie zgadza.

Też jestem przewrażliwiona. Ja mogę powiedzieć, że wychowałam się w totalnej biedzie. Zdarzało mi się ryczeć z głodu. Bać się, że wyrzucą nas z mieszkania. Wstydzić się tego jak jestem ubrana. Tak rozumiem życie na granicy nędzy.
I mogę powtórzyć jeszcze raz: nie wierzę, że tak żyje w tej chwili co trzecie dziecko.

Anhedonia, nie rozumiemy się.
Nie poddaję w wątpliwość wiarygodności badań.
Tylko mam inne rozumienie słowa "nędza".
Brak własnego biurka do odrabiania lekcji nie jest dla mnie nędzą. Jak ktoś ma czwórkę dzieci, i mieszka w trzech pokojach to za cholerę KAŻDE z nich nie będzie miało własnego biurka i laptopa do odrabiania lekcji. Ale nie chodzą głodne ani gołe.
Po prostu żyją skromnie, nie mają PSP3 ani najnowszego telewizora LED.

Pracowałam w szkole, współpracowałam z panią pedagog, znam mniej więcej, podkreślam MNIEJ WIĘCEJ, bo wszystkiego nie sposób wiedzieć, sytuację materialną dzieci, i totalna biedę, gdzie jest problem typu "co do garnka włożyć" widzę u MAKSYMALNIE 5-6 rodzin. W szkole jest prawie 200 dzieci.
Mogę powiedzieć, że co trzecie żyje skromnie, nawet połowa. Ale nie na granicy nędzy.
Wprawdzie mieszkam w mieście, ale na peryferiach, gdzie każdy się zna, jak na wsi, trudno ukryć przez parę lat, że jest komuś ciężko, więc siłą rzeczy widać biedę.

Zdaję sobie sprawę, że nie każdy się afiszuje tym, że jest ciężko. Sama nigdy tego nie robiłam. Miałam czasem parę tysięcy zł. do tyłu. Dzieci wtedy nie miały szynki za 30zł za kilo na kanapce, tylko mortadelę za 8. Albo samą margarynę.
Dalej nie uważam, że były na granicy nędzy.

Zdaję sobie sprawę, że czepiłam się słówka .
Wiem, że dzieci mają prawo do swojego własnego kąta, wakacji, nowego plecaka do szkoły, ogólnie biorąc miłego, totalnie beztroskiego dzieciństwa, nie mówię, że w Polsce jest pięknie, miło i wesoło. Ale "nędza"? Nędza jest dla mnie czymś strasznym, upokarzającym, beznadziejnym. Są dzieci które tak żyją. Zgadzam się, że takim dzieciom trzeba pomóc, szlag mnie trafia na pomoc finansową, która trafia do rodziców i często jest przepijana i przepalana. I szlag mnie trafia jak takie dzieci wrzuca się do tego samego wora z dziećmi, które nie mają biurka, laptopa i pokoju na własność, i wszystkie określa się jako żyjące na granicy nędzy.

"Kobiety mniej zarabiają, ale nie czują się dyskryminowane"
Tego w życiu bym nie powiedziała. Czułabym się dyskryminowana jak cholera!

Wyobraźcie sobie klasę składającą się z samych najlepszych uczniów. To trochę tak, jakby użalać się nad najgorszymi uczniami w tej wyselekcjonowanej grupie. Gryzie mnie określenie "biedne dzieci" w krajach europejskich.

A czym się różnią biedne polskie dzieci, od biednych afrykańskich, czy azjatyckich dzieci?

Mają co jeść, mają dostęp do nauki, możliwość rozwijania się, zapewnioną pomoc medyczną, żyją w kraju wolnym od wojny, kataklizmów, wolnym politycznie - można pojechać "za chlebem", nie trzeba tutaj klepać biedy. Europa jest bogata, a to że nie jesteśmy tak bogaci jak inni w OECD, to wcale nie oznacza, że nasze dzieci żyją w biedzie (i nie chodzi o indywidualne przypadki, tylko ogólnie). Jako kraj musimy zapracować sobie na dobrobyt, on nie spłynie na nas tylko dlatego, że jesteśmy w OECD.

Co miałoby wynikać z tego badań? Wzorem bogatych krajów powinniśmy wprowadzić większą pomoc socjalną? W Szwecji żyje wiele Cyganów, a w rodzinach cygański jest wiele dzieci. W myśl szwedzkiego prawa - cyganki, to samotne, wielodzietne matki, dlatego dostają taką pomoc, że przeciętny Szwed tyle nie zarabia normalnie pracując. Myślisz, że to jest dobry model? Chciałabyś pracować na sąsiada, który nie pracuje zawodowo, a jedynie zajmuje się robieniem "biednych dzieci"?

Tak jak słusznie zauważyła Anik38 dzieci jest ok. 6 mln w Polsce sprawdź w roczniku statystycznym.
To jak mam traktować na poważnie badnia, wg. których 1/3 wszystkich dzieci jest w tak beznadziejnej sytuacji? Jak mam wierzyć, że w 2004 na prawie wszystkie dzieciaki pobierano zasiłek rodzinny?
Unicef jest międzynarodową organizacją, oczywiście jest oddział w Polsce, ale używając tej nazwy wiele osób myśli o pomaganiu dzieciom (niezależnie od granic).

Anhedonia - PKB wg. parytetu siły nabywczej na osobę w Demokratycznej Republice Kongo to jakieś 369 dolarów, w Polsce 20 562 dolarów (2012 wg. wikipedii). To pokazuje różnicę między losem dziecka na równiku, a naszymi dziećmi. Wiem, że do analizy problemu potrzebne są dane wejściowe, ale te zacytowane są mocno naciągne. Używa się dużych liczb, ale nie odnosi się tego do całości (czy to jest 5%, czy 95% ogółu), więc tak na dobrą sprawę nie wiesz czy 2 mln to dużo czy mało, nie definiuje się ile trzeba mieć kasy na dziecko, by nie żyło w nędzy

Te badania trochę przypominają mi dowcip:
Ruski naukowiec przeprowadza testy na pająku.
Odciął mu jedno odnóże i mówi:
- Pająk, idi!
Pająk idzie. Rusek zapisuje:
"Po odcięciu pierwszego odnóża pająk idzie"
Potem odcina drugie odnóże:
- Pająk, idi!
Pająk idzie. Sytuacja powtarza się kilkakrotnie. W końcu pająkowi zostały dwie nogi. Rusek odciął przedostatnią:
- Pająk, idi!
Pająk, jedną nogą, posuwał się powolnie, ale idzie. Rusek zapisuje:
"Po odcięciu przedostatniego odnóża pająk idzie."
Po chwili odciął ostatnie odnóże, i mówi:
- Pająk, idi!
Pająk nie idzie; nie ma jak. Rusek zapisuje w dzienniku:
"Po odcięciu ostatniego odnóża pająk ogłuchł."

Dzięki za korektę moich mylnych pojęć nt. tego "PO co jest to forum".
A jeśli już dowcipkujemy sobie, to ja też subiektywnie sobie pozwolę znam takie powiedzonko: "moim zdaniem, twoje zdanie krzywdzi małpę niesłychanie".
Ok - czemu nie pobagatelizować sobie problemu dzieci w Polsce... Wszak w Kongo mają gorzej. A że sprawa dotyczyła Europy a Kongo nijak w niej mieścić się nie chce... No cóż.
Myślę, że już mi wystarczy rozważań nt. miejsca Polski w Europie - jest dobrze i basta (zupełnie nie rozumiem skąd tyle narzekań, ale ja, mimo wieku jeszcze wielu rzeczom się dziwię, taki feler).