Mąż mi zarzuca, że jestem złą żoną i źle wychowałam Nasze dzieci

Brak czasu dla dzieci, poświęcanie czasu na robienie kariery oraz wyjście za mąż, aby się ustawić to twierdzenia, które się wzajemnie wykluczają. Pan się chwyta tutaj brzytwy...
Co więcej Ty źle wychowałaś dzieci? A on co? Nie poczuwa się? To gdzie był, gdy Ty źle wychowywałaś dzieci?

Jak zareagować? A wyśmiać nie można? Ewentualnie spojrzeć wymownie i herbaty sobie zaparzyć. A za złą żonę powinien dostać złego męża.
Jak ktoś wchodzi na wyżyny absurdu, to nie ma co się tam pchać, bo jeszcze wlezie na górę.

To trzeba było powiedzieć, żeby Tobie nie wytykał złego wychowania, bo Ty dzieci nie wychowywałaś Niech sobie bidulek pomyśli swoim rozumkiem i wymyśli w końcu kto te dzieci wychował

Rozumiem, że jego słowa mogą Cię ranić i w konflikcie zaprawiona nie jesteś. Skoro nie jesteś, to postaraj się w niego nie wchodzić. Jak sprzeda Ci kolejny argument z kosmosu, co więcej zaprzeczający wcześniejszemu argumentowi, to spójrz jak na ufoludka (którym jest) i powiedz, że porozmawiasz, kiedy już:
a) ochłonie
b) będzie sam wiedział o co mu chodzi i do kogo kierować pretensje
c) przyjmie do wiadomości, że nie jego rolą jest wybieranie partnerów córce, a co więcej obwinianie żony za złe w jego opinii wybory córki.

Ogólnie wygląda na niereformowalnego typa, który zrobił sobie z Ciebie worek treningowy na który wywala wszystkie złe emocje. Skoro on się nie da zreformować, to zreformuj swój sposób postępowania z nim, a zwłaszcza, gdy dzieli się z Tobą swoimi mundrościami życiowymi. Nie wchodź w konflikt. Zrób komedię, bo jest się z czego śmiać. Albo ignoruj. W ten sposób straci swoją zabaweczkę - worek treningowy. Niech znajdzie sobie jakiś inny sposób na wyrzucenie z siebie kłębiących się emocji.

W małżeństwie ludzie mają się wspierać, a nie kombinować jak ośmieszyć swojego męża, albo co gorsza ignorować to że ta druga osoba ma problem.

Jeżeli jedna strona ma wątpliwości, nie może zaakceptować związku córki z 20 lat starszym facetem, no bo jest to sprawa dyskusyjna, przedstawia argumenty i swoje obawy, a druga strona tylko twierdzi, że jest spoko bo ważne ze teraz są szczęśliwi, to chyba mąż ma prawo czuć się bezsilny. A jak człowiek jest bezsilny to różne rzeczy mówi i nie zawsze to kontroluje.

Dałaś mężowi do zrozumienia, że przejmujesz się jego obawami?

Powinnam takie zachowania ignorować. Ale jakoś nie potrafię być obojętna. Ale tak staram się nie eskalować konfliktu i czasem sama wychodzę zanim naprawdę powiemy sobie za dużo.

Ale staram się z nim dużo rozmawiać na spokojnie. Właściwie od tego się zaczęło, że przypomniałam mu, że między nami też jest różnica wieku i na początku z różnymi komentarzami się spotykaliśmy. A obawy się nie sprawdziły. Przecież jesteśmy razem, kochamy się.

Przyznaje, że kiedyś w rozmowie z córką mówiłam, że w życiu trzeba się tak kierować żeby nam było dobrze, ogólnie tak rozmawiałyśmy czasami o związkach, facetach. Mąż gdzieś coś usłyszał, źle zinterpretował no i masz.

Co męża najbardziej martwi w wyborze córki?
Ta różnica wieku, mu się nie podoba i wszelkie problemy z tym związane.
Ten mężczyzna z tego co wiem, już ma dziecko i to prawie dorosłe, córka już od dawna nam mówiła, że raczej nie chce mieć dzieci, może zmieni zdanie może nie. Ale to jej decyzja.
Zresztą z tego co mi wiadomo córka nie miała chłopaka do tej pory i to chyba pierwsza taka poważna miłość. Więc nie ma co wyciągać pochopnych wniosków.

Wiek nie ma żadnego znaczenia jeśli są szczęśliwi.

Poznalas zdanie swoojego męza. Teraz oc

Zgodnie z Regulaminem Forum problemy jednego związku opisujemy w jednym wątku, nawet jeśli dotyczą kolejnych problemów - to ułatwia udzielenie właściwej odpowiedź, a tym samym umożliwia uzyskanie lepszej pomocy. W związku z tym, że pojawiło się tu sporo odpowiedzi, wątku wyjątkowo nie będę zamykać, ale w przyszłości bardzo proszę o stosowanie się do tej zasady oraz zapoznanie z regulaminem.
Z pozdrowieniami, Olinka

Wiesz dobrze, że nie chodzi tu ani o te słowa, ani o Twe wychowanie dzieci, ani wybory córki. To kolejna okazja do dokopania. Zamiast bronić się, udowadniać swe racje, okazywać swe zranienie, może warto wreszcie usiąść do rozmowy? Nie. Nie do wypominków, nie do wylewania żali, nie do oskarżeń, nie do udowadniania czegokolwiek, ale do rozmowy o was dwojgu, waszych marzeniach, waszych uczuciach (także tych nieprzyjemnych) oraz waszych planach. A w rozmowie, jak to w rozmowie, dla każdego jest czas na mówienie, ale też i na słuchanie i usłyszenie.
Pamiętacie jeszcze, jak się ze sobą rozmawia? Pamiętacie jeszcze, co was dwoje połączyło?

Skoro łączy was miłość, to może pora na rozmowę o tym, co możecie razem zrobić, by żyło wam się lepiej we dwoje.

Nie znam kontekstu, ale pytanie 'Czego ode mnie oczekujesz?' brzmi jak prowokacja.

Edycja:
Jeśli chcesz uzdrowić waszą relację szukaj tego, co was łączy, nie tego, co dzieli.

Jesteście oboje w trudnej sytuacji (przeczytałam poprzedni Twój wątek), w obojgu buzują niezbyt sympatyczne uczucia, każde z was inaczej usiłuje się ich, choć w części, pozbyć, macie zmniejszoną odporność i każde 'nie takie' zachowanie drugiej osoby traktujecie jak atak, zniewagę.

Faktycznie, niektórzy mają kłopot z powiedzeniem słowa 'przepraszam', ale czy ono naprawdę jest tak ważne? Nie jest ważniejszym zachowanie, po którym znając się od lat, można doskonale stwierdzić, że osoba zdaje sobie sprawę z tego, że przegięła?

Jeśli na propozycję przypomnienia sobie tego co was łączy odpowiadasz, że:

to albo jeszcze jesteś teraz na niego wściekła, albo kpisz.

Jeśli jesteś wściekła, to wywal ją (byle nie przy ludziach i na ludziach, chyba że ktoś zgodzi się być Twym workiem treningowym) i dopiero wtedy rozpoczynaj rozmowę z mężem. Jeśli jesteś smutna, to wypłacz się poza jego i innych wzrokiem.

Smutkiem i łzami też nie nawiążesz rozmowy. Na mężczyzn, zwłaszcza gdy oni przynajmniej w części są powodem tych łez, płacz działa jak płachta na byka. Te łzy to taki bezsłowny komunikat 'popatrz, do czego mnie doprowadziłeś', to operacja bez znieczulenia prowadzona przez kobiety na otwartym sercu. To też jeden ze sposobów kobiet na dokopanie mężowi w sposób wyjątkowo perfidny, bo w białych rękawiczkach.

Kogo chcesz oszukać? Siebie? Mnie?
Jeśli płacz był Twym sposobem na załatwienie czegoś, to jest to manipulacja. Konia z rzędem temu, kto uzna, że nie jest to działanie celowe, świadome.

Kochasz go? Chcesz z nim być? To zastanów się, jak wspólnie macie wybrnąć z tej całej sytuacji. Terapia w waszym wypadku, moim zdaniem, potrzebną nie jest, wystarczy że choć jedno z was zakończy udowadnianie swych racji i spojrzy na drugie przyjaźnie.

Ja nie chce być dla niego wredna. Bo gdybym była to przekazałabym córce to co on mówi. Ale nie chce żeby myślała, że się przez nią kłócimy. Bo przecież tak nie jest.
Gdybym nie pilnowała swoich racji już dawno wszedł by mi na głowę i nic bym do powiedzenia nie miała. A ja się tak nie zgadzam.
Albo często słyszę od niego: ,,co ty byś bez mnie zrobiła''. No fakt, że byłoby mi dużo ciężej pod każdym względem. Ale to brzmi jakby mi wypominał.
Albo dzwonię do niego bo sobie nie mogę poradzić z pewną rzeczą, Tak to powiedział, że zaraz będzie, ale się nie rozłączył dobrze i do współtowarzyszy wytłumaczył, ,,muszę tam pojechać, bo ta sierota sobie nie poradzi sama''.
Albo jak mu się nie podoba jak coś robię, nie po jego myśli, to staje obok, sapie, wzdycha, cmoka. Aż nie wytrzymuje i się pytam w czym problem.
Niby to nie są jakieś straszne rzeczy, ale wkurzajcie i przykre.

Zgadzam się z Klio, Alaa przez całe lata godziła się na rolę "bo ja jestem taka mala" i teraz trudno jej będzie zmienić swoją pozycję.
Myślę, że jej mąż ma dużą potrzebę dominacji i poczucia bycia (chyba trochę po polskiemu ) samcem alfa.
M. in świadczy o tym tego typu komentarz:

Być może w jego pojęciu to dowód miłości?
Nie na darmo "wziął sobie" kobietę znacznie od siebie młodszą. "Wychowywał ją" przez całe lata, a teraz zbiera tego plony, to on rządzi i dzieli.
Wszelkie protesty i łzy traktuje jak zwykłe babskie fanaberie i bierze Alę na przeczekanie.

To prawda, obawiam się jednak, że mąż Ali partnerstwa nie bierze pod uwagę, przecież to on jest samcem.
Ala nie bierze pod uwagę rozstania, więc co jej pozostaje?
Zainwestowanie w siebie i swoje potrzeby, dystans wobec męża, czasami celna riposta lub krótki komentarz, a czasem puszczenie mimo uszu jego pretensji, nie granie łzami, nie stawianie go w centrum wszechświata.
Nie wiadomo tylko jak mąż Ali odbierze sytuację, gdy jego "sierota" zacznie zmieniać się w pewną siebie, niezależną, z lekka olewającą go żonę.