czy boicie sie ... starości?

mi też okropnie szkoda staruszków, jak mam okazję to pomagam, chociażby ustapieniem miejsca siedzącego w autobusie.
Mam tylko pytanie- czemu nie zareagowałaś na tych dwóch oprysków?
Nie wiem czy będę siebie akceptować w starym wieku, ale wydaje mi się że tak bo wtedy liczy się już tylko spokój oraz godne dożywocie. Wygląd chyba ma już najmniejsze znaczenie- aby czysto.
Pragnę jedynie tego, aby nikt nie musiał się mną opiekować czyli np zmieniać pieluchy czy karmić.

Ja bardziej niż starości boję się śmierci . Boję się tego chyba dlatego , że nie wiem co się ze mną stanie kiedy  już definitywnie zamknę oczy . Boję się nawet tego, że zamkną mnie w tym ciasnym , drewnianym opakowaniu i głęboko zakopią , chociaż wiem, że wtedy już zapewne nie będę nic czuła . Kurczę .. to takie przykre... był człowiek, nie ma człowieka...

Czytając Twój post też od razu nasunęło mi się to pytanie, które zadała Ci LOOL2.
Mnie szlak trafia na brak reakcji ludzi, którzy przyjmują rolę widzów i komentatorów w takich sytuacjach jak opisałaś lub podobnych i to niezależnie od wieku osób napastowanych, wyśmiewanych. Ja zawsze reaguję.

Czy boję się starości? nie, bo taka jest kolej rzeczy.
Natomiast obawiam się tego , co starość ze sobą niesie- niedołężność,osamotnienie oraz boję się śmierci w bólu.
Ale jestem dobrej myśli, że do końca moich dni będę sprawna, otoczona kochającą rodziną, a śmierć przyjdzie lekka.
Tego sobie najbardziej życzę i wierzę , że tak będzie. Wiadomo, wiara czyni cuda.

EDIT:
Właśnie doczytałam:

Myślę, że nie Ty jedna widziałaś to zdarzenie...i nikt nie zareagował?

przykre to co piszesz, ale prawdziwe...

Ja samej starości to z bardzo się nie boję, ale śmierci bardzo. Bo jak sobie pomyślę, że po prostu mnie nie będzie już nigdy.... Nawet czasem próbuję sobie w myślach wmówić, że po śmierci może jest inne życie... Ale tak naprawdę w to nie wierze lecz pomaga Jak byłam mała to pamiętam, że płakałam jak o tym myślałam..  A starszych szanuję ! Bo wiem, że swoje w życiu przeszli i w porównaniu z nimi to gó..no wiemy o życiu
Nie poniżaj a nie będziesz poniżany !

kurcze.
co za ironia.
siedzę, pisze sobie na forum, a tu mi mówią, że sąsiad zmarł.

sąsiadka mówiła, że leżał od niedzieli sam w domu (mieszka sam, dzieci raz w tyg przyjeżdżają).
mój Boże, weź tu żyj. może zostaniesz sam, może będziesz gnił w samotności, cierpiał w samotności i  z tego żalu nawet łza nie poleci....

Boję się że nie będzie to piękna starosc,,że bedę chora,,niesprawna,,a co gorsza,że nie bedzie miał mi kto zrobic przysłowiowej herbaty,,,chyba najbardziej boję sie samotnosci w starości,,w życiu,,,ale nic,,narazie staram się cieszyc życiem,,

Któregoś razu spacerując z psem widziałam jak banda dzieciaczków tak po 12-13 lat nabijała się ze starszej kobiety tak około 60-70 lat która wybierała puszki ze śmietnika. Zdecydowanym i mocnym tonem zwróciłam uwagę. Chociaż oni młodsi to potężniejsi ode mnie od razu zamilkli.
Wystarczyło jedno stwierdzenie" Oby wasi rodzice nie musieli robić w przyszłości czegoś takiego żeby dać wam jeść"
Starości się nie boję bo patrze na moich dziadków na to jak korzystają z przywilejów wieku. Darmowe przejazdy więc zwiedzają, powolutku bez pośpiechu mijają im dni. Ale do tego trzeba miec zdrowie. I o to się modle
Jeśli będzie zdrowie to i z upływającym czasem damy sobie radę

A wiecie czego ja się najbardziej boję w starości? Tego, że nie będę umiała się z nią pogodzić, a przez to będę zatruwała życie innym, dlatego też nie wiem czy chciałabym się jej w ogóle doczekać.

Szanować należy wszystkich ludzi, niezależnie od tego czy ktoś jest młody czy stary. Niestety ja w swoim życiu poznałam ludzi starszych, którzy uważali, że ten szacunek należy się tylko im, że młody to głupi i nie zna życia. Moja siostra od lat jest chora na serce, nieraz tak się słabo czuje, że w autobusie nie daje rady wystać więc siedzi. Nie jestem w stanie zliczyć ile razy starsza osoba kazała jej ustąpić sobie miejsca, ile razy wtórowały jej inne mówiąc jaka to moja siostra jest niewychowana, ile razy słyszała, że jest zakłamana, kiedy powiedziała, że źle się czuję, dlatego siedzi. Ja boję się tego, nie chcę stać się wrednym babskiem, a nawet dziwolągiem. Bo tak na starość też się często dzieje.

Tak, trochę boję się tej starości. Nie chodzi tu o wygląd, bo nie jest dla mnie zbyt ważny i zawsze skupiam się na tym co w środku, zresztą do piękności nie należę, ale o to, że to będą wielkie zmiany i człowiek będzie nieuchronnie zdawał sobie sprawę, że śmierć zbliża się małymi krokami. No a chyba jak prawie każdy, jak nie każdy boję się śmierci. Nie myślę o tym obsesyjnie, ale jak pomyślę o śmierci, to naprawdę się boję, pewnie też dlatego, że jestem młodą osobą i mnie to bardzo przeraża, zasmuca.
Tego, że nie będę mogła robić wszystkiego jako starsza oczywiście też się obawiam, starsi ludzie pewnie czują się dla innych jak ciężar. Ja oczywiście tak tego nie postrzegam, ale ciężko, żeby czuli się cudownie, gdy nie mogą nic zrobić i muszą mieć stałą pomoc. A najgorzej, gdy są samotni, nikogo obok, to musi być straszne.

Boje sie starosci i to jak

No tak , bo za rok koniec swiata

Domyslam sie , ja tez , to byl zart

Przy okazji tego tematu , skojarzyl mi sie wiersz Rozewicza " Przepasc"

Babcia w czarnych sukniach
w drucianych okularach
z laseczką
stawia stopę
nad przepaścią krawężnika cofa
rozgląda się bojaźliwie
choć nie widać śladu samochodu
Podbiega do niej chłopczyk
bierze za rękę
i przeprowadza
przez otchłań ulicy
na drugi brzeg
Rozstępują się
straszliwe ciemności
nagromadzone nad światem
przez złych ludzi
kiedy w sercu
małego chłopca
świeci iskierka
miłości

Czy boję się starości? Ależ nie, bo właśnie wtedy człowiek ma czas na to, na co nie miał, gdy był młody, pracował i uczył się, wychowywał swoje dzieci.
Można wtedy znów zacząć robić to, co kiedyś sprawiało nam wielką frajdę. Wędkowanie, pielęgnacja ogrodu, czy zajmowanie się wnuczkami - normalnie piękna wizja starości.

Boję się tylko, że na starość zrobię się wredna i nie do wytrzymania.
Poza tym chciałabym do końca życia być sprawna - każdy by tak chciał, prawda?
Chciałabym nie być ciężarem dla moich dzieci. Chciałabym sama móc zająć się sobą.

Zbliżam się do 60-tki. Dla 20-latków jestem stara, ale dla moich żyjących jeszcze rodziców nie.
A jak sama się czuję? Bardziej bałam się śmierci wtedy gdy byłam młoda niż teraz. Bałam się, że nie zdążę, nie zobaczę, nie doświadczę, że coś mnie ominie....Bo  miałam wielki apetyt na ŻYCIE.
Ale nic mnie nie ominęło. Spełniłam się w małżeństwie, macierzyństwie, przyjaźni, w pracy zawodowej. Spełniłam swoje marzenie o domu na wsi i pięknym ogrodzie. Doczekałam się wnuka. Zwiedziłam kawał świata. Czego chcieć więcej?

Teraz moje życie zaczęło hamować. Odeszłam na emeryturę i cieszę się odzyskaną wolnością, leniwymi porankami i długimi wieczorami, tym, że nic mnie nie goni.
Jestem pogodzona ze światem, z biegiem rzeczy, ze sobą. Mam poczucie dobrze spełnionego obowiązku w związku z dziećmi. Nie zaniedbałam, nie machnęłam ręką, przeprowadziłam przez "durny i chmurny" czas dojrzewania bez strat. Są już od dawna dorosłe.

Czego się boję? Tylko zniedołężnienia i zalezności od innych. Mam nadzieję, że umrę tak jak mój dziadek, który  schylił się by zawiązać buty i....odszedł.

Dwa tygodnie temu odeszła moja 89-letnia ciocia. Miała piękne życie, wszyscy ja kochali, była cudowną kobietą. Gdy ją zabrano do szpitala była przytomna i nie wyraziła zgody na żadne zabiegi. Nie trzymała się kurczowo życia, nie chciała rury w gardle, cewników, igieł. Wiedziała, że umiera i umarła bez cierpienia, z godnością.

Kiedy miałam 18 lat z wyjątkową pewnością siebie powtarzałam, że będę się starzała z godnością? Dziś mam lat 40 i widzę pierwsze poważniejsze oznaki  mojego starzenia .Powiem Wam,  że ową godność dość trudno mi zachować Bardzo źle  znoszę swoje przemijanie . Trudno mi do tego przywyknąć ... Mam nadzieje, że  z czasem jakoś się z tymi emocjami uporam? bo, też innego sensownego wyjścia z tej sytuacji, nie mam

Ponoć,jedno się Panu Bogu nie udało - starość...   Boję się tego wszystkiego co z sobą niesie bo nieuchronnie  zbliżam się ku końcowi.Po prostu mnie nie będzie.Zakładam że pożyję jeszcze z dwadzieścia lat- ale kto wie .Mój syn stwierdził że tutaj na ziemi jesteśmy poddawani próbie- myślę,że ma rację.

Powiem Wam szczerze, że ja to najbardziej boję się,żeby nie dopadła mnie choroba parkinsona.

Bardzo mądry wątek.Myślę,że człowiek młody bardzo rzadko i w sposób powierzchowny martwi się starością.Nikt w wieku 20 lat nie myśli o wysokości swojej emerytury, bądź kto będzie się nim zajmował na stare lata.Żyjemy szybko,mocno,ukierunkowani na sukces i zdobycie kasy.Pielęgnujemy nasze ciała nie zastanawiając się jak długo będą nam służyć.Tylko czasem, kiedy uwagę naszą przyciągnie jakaś anonimowa staruszka poddajemy się refleksji :czy ja też taka będę?
Ale po chwili zapominamy o tym i pocieszamy się,że to jeszcze takie odległe.

Ja szanuje straszych ludzi, nigdy nie wzbudzal we mnie smiech widok niedoleznosci, wrecz przeciwnie zawsze spiesze z pomoca:). Za to nie ukrywam, ze boje sie mojej starosci, moze, a nawet na pewno jest to plytkie, ale musze sie przyznac, ze obawiam sie tego, ze nie bede juz sprawna jak mloda osoba, boje sie chorob i cierpienia. Staram sie oczywiscie nie myslec o tym, ale przy niektorych okazjach dopadaja takie mysli.

Starość, nie zawsze związana jest z wiekiem, znam mlodych ludzi którzy żyją siłą rozpędu, dosłownie nic nie robiąc, bo gapienie się bezmyślne w tv lub komputer a przy tym na garnuszku rodziców , to naprawdę kojarzy się ze starością. Znam też ludzi starszych, po 60-tce, którzy pasjonują sie zyciem i w każdej chwili chętnie pomagają bezinteresownie innym. Chcą zwiedzać i poznawać, cieszą ich nowe znajomości i zdobycze techniki, otwarci są na świat i jeśli taka jest tez starość to ja się jej nie boję .

Starość nie straszna gdy masz przy swym boku ukochaną osobę która Cię wspiera, szanuje i kocha od lat.