Wrześniowa noc -Tak to się zaczeło

Witam wiele razy zaglądam na Wasz portal próbując w ten sposób ukoic swój ból.Dzisiaj nadszedł dzień w którym i ja chciałabym opowiedziec swoją historię.Pamiętam był ciepły wrześniowy wieczór tamtego roku ,spoglądając przez okno dostrzegłam piękną pełnie księżyca , wtedy już czułam że zaczyna się jakiś nowy etap w moim życiu.Mateusz chłopak młodszy odemnie o 2 lata długo namawiał mnie na to spotkanie , zawsze miałam zasadę że młodsi faceci są nie dojrzali .Złamałam zasadę ,zjawił się pod moim domem punktualnie zaprosiłam go do domu , bardzo długo rozmawialiśmy, śmieliśmy się miałam wrażenie jak bym znała go lata .Czułam się tak dobrze w jego towarzystwie , nie chciałam wogóle się z nim rostawac tego wieczoru .Kiedy to mieliśmy się już żegnac pocałował mnie ,serce waliło mu jak młot , chwila uniesień i wylądowaliśmy w łóżku .Od tamtej pory spotykaliśmy się prawie codziennie (wieczorami). Wczesnym rankiem uciekał do pracy, popołudnia spędzał w domu lub też z kolegami.Ja z kolei poświęcałam czas mojej córce i najbliższej rodzinie.Z czasem zauważyłam że Mateusz nadużywa alkoholu ,zabrakło mu w pewnym momencie czasu dla mnie .Bywały tygodnie kiedy to zaprzestał się odzywac, tak jakby  zakopał się pod ziemię.Bardzo tęskniłam brakowało mi jego towarzystwa ,poczucia humoru i tego jego spojrzenia którego nigdy nie zapomnę.Zdałam sobie sprawę że go kocham ,a nie miałam tego wogóle w planach .Kiedy wkońcu się zjawił, wybaczyłam mu jego nieobecnośc , zawsze miał dobrą wymówkę a ja miałam słabośc do niego .Przyszedł wkońcu taki czas i zebrałam się na odwagę wyznając mu miłośc, chciałam miec wreszcie normalny dom i rodzinę. Odrzucił moje uczucie ,twierdząc że nie czuje tego co ja.Tłumaczył się że w przeszłości jego była dziewczyna go zdradziła i odeszła do innego , i to też odbiło się na jego psychice.Zerwałam z nim kontakt odeszłam serce mi prawie pękło , zmieniłam miejsce zamieszkanie .Poszłam w końcu na tak zwane (swoje), cieszyłam się nowym gniazdkiem , otoczeniem , ludzmi . Jednak w głębi duszy ciągle myślałam o nim .W styczniu tego roku poprosił mnie o spotkanie ,zgodziłam się bez słowa.Rozmawiając ze mną stwierdził że wszystko sobie przemyślał ,i chciał abym do niego wróciła ponieważ ciągle myśli o mnie ,i nie potrafi normalnie funkcjonowac .Po raz pierwszy wtedy usłyszałam z jego ust słowo kocham Cię , chce abyśmy byli rodziną.Dałam mu szansę , byłam szczęśliwa , straraliśmy się o dziecko ...W pewnym momencie czar prysł i zaczeło się to samo , czyli ,przychodził jak mu sie podobało albo wogóle przez conajmiej 2 tygodnie.Tłumaczył się że musi pomóc w domu mamie , a w rzeczywistości spędzał czas z kolegami w barach .Cierpiałam ,tęskniłam .Wiedziałam w podświadomości że to nie facet dla mnie , ale serce nie pozwalało przestac mi go kochac .Zjawiając się po dłuższym czasie zapytał czy jestem w ciąży , i wtedy coś we mnie wstąpiło takiego dziwnego , nie potrafie tego wytłumaczyc słowami ..odpowiedziałam mu że jestem w ciąży , chociaż nie byłam .Myslałam że może w ten sposób zyskam trochę na czasie i uda mi się zajśc w ciąze .Cieszył się na myśl że zostanie ojcem , widziałam że się stara .W marcu zaprosił mnie do swojego domu przedstawił swoją rodzinę i rodzeństwo , wtedy to doznałam szoku zauwazyłam że ta rodzina nie stroni od alkoholu .Pod koniec marca zaczeliśmy się kłócic i odeszłam od niego. Zastanawiałam się za co go kocham ,za dobry sex?, poczucie humoru ?,a może za znaną osobowośc w mieście , myslałam też nad tym jak mu wyznac prawdę o ciąży ponieważ zjawiła się kolejna miesiączka ehh... Nie mieliśmy ze soba kontaktu miesiąc , dzień przed Wielkanocą odwiedził mnie z łzami w oczach prosił mnie żebym mu wybaczyła całe zło, obiecał że juz nigdy mnie nie oszuka i nie okłamie .Chciał żebyśmy spędzili wspólnie Święta , długo mnie przekonywał a ja kolejny raz dałam szansę na krótko .Nie miałam nawet w sobie tyle odwagi żeby wyznac prawde o dziecku .Śniadanie Wielkanocne zjedliśmy u mnie a reszte dnia mieliśmy spędzic z jego rodziną , nie doszło do tego .Powiedział mi wprost że przeprasza ale sam idzie do domu , bo tak będzie lepiej .Wybuchła kłótnia i wtedy to powiedział prawdę w której wyznał że tak naprawdę nigdy mnie nie kochał ,czuje coś do mnie ale nie jest to tak silne uczucie , i że się dogadamy w kwesti dziecka.Słyszałam te słowa jak przez mgłę psychika mi siadła , dostrzegłam w zasięgu wzroku tabletki .Byłam tak zamroczona że chciałam sie otruc , zaczeliśmy się szarpac wyrwał mi z ręki tyle ile mógł , reszte połknełam bez namysłu... Zostałam sama on uciekł , poprostu wybiegł jak tchórz.Nie udało mi się otruc ciągle płakałam , chciałam zasnąc i nigdy sie już nie obudzic .Zaraz po Św. Spakowałam rzeczy i wyjechałam bardzo daleko do rodziny , w ten sposób chciałam zapomniec , zastanowic się co dalej ,a może zwyczajnie chciałam uciec .Wróciłam do domu na początku maja ,nie mamy kontaktu do dzisiaj kiedyś próbowałam sie z nim skontaktowac , próbując wyznac mu prawde o ciąży jednak ignorował mnie nie odpowiadał na tel czy smsy.Widzę go często na Ulicy sprawił sobie nową zabawkę skuter , który pewnie daje mu teraz wiele radości .Ja żyje z dnia na dzień ale już spokojniej ,zdaje sobie sprawę że on nigdy nie wróci .Wspomnienia wracają , wszędzie go widzę , często też płaczę .Najbardziej mnie boli kłamstwo i nie wiem w jaki sposób wyznac mu prawdę, bo kiedyś i tak Wszystko wyjdzie na jaw .Miesiące lecą a brzucha nie ma, możecie mnie potępiac za moje zachowanie , zdaje sobie sprawę że zle zrobiłam Najgorsze jest to że kocham go nadal , nie ma dnia żebym o nim nie myslała ... Zastanawiam się kiedy wkońcu przyjdzie czas kiedy zapomnę i zacznę życ i oddychac pełną piersią , tak jak żyłam przed pamiętnym wrześniowym wieczorem .