Witam
Prawie dwa lata temu rozstałam się z facetem i do tej pory nie umiem ułożyć sobie życia z kimś innym. Mam wrażenia że co kilka miesięcy sytuacja powtarza się, poznaję kogoś, a potem uciekam przed uczuciem, boję się zaangażować...wczoraj po raz kolejny uciekłam, chciałam być szczera, wyrzuciłam z siebie wszystkie moje obawy, wydawało mi się że on to zrozumiał, teraz już sama nie wiem...sama nie wiem co czuję. wiem że to że ktoś mnie kiedyś skrzywdził nie znaczy że ktoś inny też tak zrobi, ale nie umiem się przełamać, nie wiem jak to zwalczyć, chciałabym być w końcu szczęśliwa a sama sobie na to nie pozwalam....
Na co dzień jestem uśmiechnięta, rozgadana, twarda dziewczyna...drugiej twarzy malej zranionej dziewczynki nikt nie zna, skryta jestem i każda rozmowa o uczuciach i emocjach bardzo duzo mnie kosztuje...
Nie wiem co robić...
- dorieen
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Podobne tematy
Mam podobnie,z jednej strony chcę,a z drugiej bardzo się bronię.
- vanila
- Cioteczka Dobra Rada
- Nieaktywny
mysle, ze duzo dziewczyn tak ma, szczegolnie po bolesnych rozstaniach albo to dluugich zwiazkach. ja tez jestem sama od ponad dwoch lat i strasznie ciezko jest mi sie zakochac i dac poniesc uczuciom.
mimo wszytsko miejmy nadzieje, ze to samo przejdzie. po prostu potrzebujemy wiecej czasu? a moze to kwestia spotkania odpowiedniego faceta?
- dorieen
- Powoli się zadomawiam
- Nieaktywny
Rozstanie było rzeczywiście ciężkie i po dość długim związku, miał być ślub a wyszło jak wyszło...bardzo ciężko to wszystko przeżyłam, ale nie czuję już nic oprócz sympatii i jakiegoś tam sentymentu do tamtego człowieka...ale strach przed kolejnym rozczarowaniem jest silniejszy...już nie wiem która to jest próba, jednak tym razem jest mi bardzo z tym źle....
doireen witaj. Zrozumiała jest sprawa, ze jak sie sparzymy gorącym, to dmuchamy na zimne. Brak zaufania, do kolejnej napotkanej w zyciu osoby, także jest naturalną reakcją obronną umysłu, który ,,zapamietał" porazke i związane z tym emocje i ,,woli " zapobiegawczo odizolować sie od podobnych sytuacji w przyszłości. Jednak takie myslenie jest błedne, bo przeciez rownie dobrze, bys musiała przestać wychodzić z domu, jak przewrócisz sie na podwórku. Przeciez to moze sie przytrafić i drugi raz. Czy nie robić obiadów, bo nie raz pewnie oparzyłaś sie , przy ich przyrządzaniu. Gdyby każdy rezygnował z marzen o szczesciu, przy pierwszej porażce, byśmy mieli wokół siebie samych nieszczesników a swiat by się zatrzymał w epoce kamienia łupanego, bo kazdy by się bał drugi raz ryzykować cos zrobić.. Wiem, ze porazka uczuciowa, potrafi najbardziej boleć, jednak może powinnas potraktowac to, jako pewien epizod w życiu, który dał Ci tylko do zrozumienia, ze nie była to ta ,,wlasciwa połowka "i teraz masz szanse od losu, odnalezć ta wlaściwą. Druga sprawa, to myśle, ze tu najlepszym rozwiązaniem, jest czas. Mozliwe, ze ci, których spotykasz, nie nadaja na podobnej częstotliwośći , co Ty, dlatego Twoje opory są w Tobie nadal. Kiedy na Twojej drodze pojawi sie ta wlasciwa osoba, prawdopodonie coś Cie w niej szczególnie zaintryguje i przyciągnie. Moze wtedy poczujesz, ze warto zaryzykować i dac tej osobie podejsć blizej, niż innym. Zauważ, że często w naszym życiu pojawiaja sie sytuacje, które burzą nasz swiatopogląd, zmuszajac do innego spojrzenia na zycie. Są to na przykladzie partnerzy, którym bezgranicznie ufamy, wierzymy ich slowom a na koncu okazuje sie, jak bardzo sie myliliśmy. To także dziala i w drugą stronę, ze często, ta przeciętna, szara osoba obok nas, wczesniej nie warta nawet jednego spojrzenia, okazuje sie kims , kogo szukaliśmy cale zycie. Nie przekreslaj z góry nic, bo życie jest bardzo nieobliczalne. Pozdrawiam
- Shanty
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
witaj 
zostałam poraniona, bardzo brutalnie poraniona wewnętrznie. brak zaufania, milczenie, bałam się ażeby mi ktoś nie wlazł w życie, nie interesował się.
trzeba czasu, stara rada, uniwersalna.
nie mów na 1szej randce o swoich obawach itd, nie wylewaj łez, jaki to były był zły itd i że się boisz. faceci tego nie lubią. jedno zdanie typu- raz się rozczarowałam, jestem doświadczona i wiem już czego chcę- i to starczy, wierz mi.
to, ze ktoś Cię poranił, nie znaczy, że każdy teraz taki ma być.
nie martw się, nikt nie czeka na rogu specjalnie na Ciebie ażeby Cie znowu rozczarować:)
nie musisz ufać, ale dużo rozmawiaj, umawiaj się z kimś w różne miejsca by zobaczyć jego różne zachowanie, to pomaga zaufać, udowodnione jest, przez moich ukochanych badaczy umysłu z USA
spokojnie, powolutku. staraj się nie wracać do przeszłości, nie rozdrapywać ran.
życzę wytrwałości