Spontaniczny ślub w wieku 19 lat

Osobiście bym się nie zdecydowała- w myśl przysłowia, że ,,co nagle, to po diable". 19 lat to dla mnie za mało, by decydować o tak ważnym kroku w życiu.
Decyzja o ślubie powinna być przemyślana a nie spontaniczna. To nie wypad do kina.

Zawsze mnie zadziwia jak różne potrafią być odpowiedzi powiedzmy 20 latek a kobiet po 30-stce czy 40-stce.

Wiecie co jeszcze mnie dziwi że za moich czasów i dla mnie związek to wspólne  bycie z sobą, mieszkanie, wspólne sprawy .
Wspólne odwiedziny swoich rodzin, jakieś powiązania typu konto.

Tymczasem na forum i nie tylko tu spotykam wiele dziewczyn które spotykają się , chodzą z chłopakiem od nastoletnich lat i mówią o tym związek.
Chyba powinno się powiedzieć chodzenie?

Czytam jak to 20 latka ma np za sobą 3 długoletnie związki, hmmm za moich czasów mówiło się na takie układy inaczej.

19 lat to zbyt niedojrzały wiek na ślub, a już nie daj Boże kościelny. Co to w ogóle za pomysł by krok złączenia swoich dusz na całe życie podejmować   w chwilę bo się zachciało.

W tamtym roku ślub wzięło 250 tysięcy par. Odsetek małżeństw które rozwiodły sie jest 40 procent ponad. Czyli prawie pół na pół.
Na 10 par -5 się rozeszło po upływie od 3-do 5lat.

Czyli łatwiej w tym kraju wziąć ślub, niż wytrzymać potem z sobą bo to praca na całe życie.

Sama bym się nie zdecydowała na ślub w tak młodym wieku. Nadal jestem na utrzymaniu rodziców, poza tym nie czuję się na tyle "dorosła" żeby razem mieszkać, prać, gotować, wychowywać już dzieci.

Moja kumpela wyszła za mąż rok temu, niedługo urodzi córeczkę. Nadal mieszkają z jej rodzicami i nie zanosi się na zmianę w tej kwestii. Kiedy z nią rozmawiałam parę miesięcy po ślubie stwierdziła, że troche żałuje, że przed ślubem nie mieszkali razem, przez co nie mogli się lepiej "dotrzeć", że straciła trochę z młodości, bo zaraz urodzi dziecko i cały czas trzeba będzie poświęcać właśnie jemu, poza tym z kasą krucho, jej rodzice dużo im pomagają... A poza tym jej mąż już się tak nie stara jak przed ślubem. A wszyscy mówili - zaczekajcie jeszcze, po co się tak spieszyć.

Kaya - nie o to chodzi - ale czy twom zdaniem czteroletni związek w przedziale 15 - 19 lat nadaje się do małżeństwa?

(nie zapomnę nigdy, jak mój młodszy dużo znajomy, mając 18 lat stwierdził, że ma ustabilizowane i regularne życie seksualne od 2 lat - więc ogólnie mam dystans do licealnych związków )

Bardolka- oczywiście, że nie. Sama mając lat 20 i bedąc w dwuletnim związku nie chciałam się zaręczać, mimo, że i bliscy i ówczesny chłopak już o tym wspominali. Nawet teraz, gdy mam 22 lata to uważam, że to jeszcze nie czas na ślub.

Dayzi- każdy ma prawo nazywać to jak chce, ja akurat uważam, że określając licealną miłość ( trwającą już jakiś czas) mianem związku nie popełnia się błędu. Poza tym są również związki osób na studiach, czy starszych, które również nie są obarczone zobowiązaniami... nie zawsze ludzie razem mieszkają, mają zobowiązania itp. ale w prawdziwym związku, czy tym licealnym czy też nie, są razem, wspierają się wzajemnie, cieszą się swoimi radościami, pomagają w rozwiązywaniu problemów. Takie jest moje zdanie:)

Znam wiele par, od czasów gimnazjum trwają nadal razem. Zwijcie to jak chcecie.
Znam wiele par od czasów liceum, które już są po ślubie i są szczęśliwi, jak gdyby to były początki ich znajomości. Więc nie upierałabym się tak przy tym, że takie pary o swoim "chodzeniu" nie mogą powiedzieć inaczej. Ja to uważam za zwiazek. Sama dopiero co skończyłam liceum, a mam faceta od 2 lat i póki co nadal trwamy w tym "chodzeniu". Tylko jakoś tak przy tym zwyczajnym "chodzeniu" nikt nie stawia nam oporów, żebyśmy razem spali, wyjeżdzali, przebywali u siebie nawzajem po więcej niż jedną dobę.., itp. Kwestię tego, jak określić związek uważam, że powinniśmy zostawić każdemu indywidualnie.
Autorko! Co do Twojego problemu to powiem NIE! Jesteśmy w tym samym wieku. Jedyne co nas dzieli, to "staż" w związku. Pomyśl- nie lepiej poczekać? Po co i do czego się spieszyć? Też miałam taką sytuację, ze już myśleliśmy o ślubie, ale nie jesteśmy pewni, wiec lepiej tego nie sprawdzać. Slub wiąze na całe życie. Potem nie powiesz: już mi się znudziłes, chcę zmienić partnera! Odradzam, naprawdę odradzam ten pomysł. Tym bardziej, jak sama to określiłas- spontaniczny!

Tu wszystko zależy od Ciebie i od tego czy czujesz się na siłach. Ślub to decyzja na całe zycie. Ja osobiście, nie byłabym teraz na to gotowa.

Gdbym miała jakieś warunki finansowe, by choć trochę opłacić wesela, ślub, by mieć gdzie zamieszkać ( chociaż wynająć ) , to byłabym w stanie. Mentalnie gotowa jestem i z facetem jest nam dobrze, chcemy tego bardzo. Jednak na razie tylko on zarabia, nie mielibysmy gdzie mieszkać, koszta wesela by nas zjadły, a chyba nikt nie chce takiego życia, więc parę lat musimy zaczekać z zareczynami, slubem itp.

Nie zgadzam się z różyczką. Są związki, które wzieły slub mlodo i są szczesliwe, a sa czasem takie co pozno i nie jest ok. Nie ma reguły. Zależy od ludzi i tego co ich laczy. A najsmieszniejsze jest to jak np ktos kto ma 22 lata i bierze slub pisze 19 latce, że nie powinna .. Przeciez 3 lata roznicy to nieduzo, a dojrzałość nie zależy aż tak od wieku, tylko od osoby. A znam też związek, gdzie byli ze soba od 15 roku życia i są do dziś w dość sędziwym wieku. Więc nie uogólniajmy.

Rozumiem Cię. Też jestem w długim poważnym związku,a le nie oszukujmy się, nie róbmy z siebie nie wiadomo jak dorosłych kobiet, bo mamy dopiero po 19 lat i decyzja o ślubie w tym wieku jest jeszcze nieodpowiednia. Człowiek się bardzo zmienia na pograniczu 16-22,23 lat. Mając lat 19 za trzy lata może będziesz żałowała tej decyzji. Poglądy człowieka w tym czasie bardzo się zmieniają, bo dopiero wchodzi w tak na prawdę dorosłe życie. Prawne 18 lat daje nam prawo do niektórych rzeczy, ale człowiek nie jest jeszcze psychologicznie przygotowany na tego typu decyzję.

Uważam zatem, ze powinnaś dać sobie jeszcze czas. Ślub to nie jest zabawa i tak oto w ten sposób pojawiają się rozwody. Ze zbyt pochopnych decyzji. Ja na przykład może i bym chciała wyjść już za mojego partnera, ale nie pakuję się jeszcze w coś co powinno być moją ostateczną decyzją na całe moje życie.

Nie no , jasne   Każdy jest inny i wiadomo inne sytuacja, ale to prawda, że w tym wieku często warunki finansowe uniemożliwiają.

Zdecydowanie popieram tę opinię. Sama jestem zdania, że wziąć ślub to żadna sztuka. Sztuką jest założyć rodzinę, utrzymywać się i być niezależnym od rodziców. Branie ślubu po to, żeby mieszkać z rodzicami w moim wypadku nie wchodziłoby w grę.

mam 19 lat,
3 tygodnie temu ślubowaliśmy i to w kościele uważam że to była Nasza najlepsza decyzja w życiu oby dwoje pracujemy, mieszkamy razem a w maju zdaliśmy maturę.
Uważam że jeżeli ludzie się kochają to potrafią przetrwać wszystko i nie chodzi tu o wiek tylko o to co jest między ludźmi.

A mnie zastanawia jedno. W jaki sposob utrzymuje sie malzenstwo 19-latkow? Chodza juz do pracy i placa za swoje utrzymanie? Czy mama z tata placa za ich zycie? Mnie to zawsze zastanawia...

jeśli chodzi o dojrzałość to róznie bywa. Czasami 19-latkowie mogę lepiej się sprawdzić w małżeństwie niż 30-latkowie. Nie ma reguły... Nie popieram jedynie ślubów ze względu na ciąże... takie małżeństwa wśród nastolatków mogą się szybko rozsypać. Natomiast jeśli się kochacie, macie prace i nie będziecie na utrzymaniu rodziców to czemu nie? To każdego indywidualna sprawa. Znam wiele par które pobrały się mając 20 lat i są bardzo szczęśliwe, mają prace, mieszkanie. Najbardziej jednak bym poradziła wspólne zamieszkanie razem i wtedy zobaczycie jak wam się układa i podejmiecie jakąś decyzję.

niejedna wielka milosc runela z braku finansow i niedojrzalosci malzonkow.

19 lat to nie jest czas na gotowanie obiadkow, urzadzanie mieszkania, prace tylko na nauke, rozrywki, poznawanie swiata i siebie.

Ale jak komus tak spieszno do doroslosci to w wieku 40-tu bedzie sie czul jak emeryt.

I ciekawe..jakaz to praca po zdaniu matury moze byc? Raczej niezbyt wysokie kwalifikacje.

devilgirl piszesz, że nie czujesz się niedojrzała. -Nikt w wieku 19 lat nie uważa o sobie, że jest niedojrzały, wręcz przeciwnie Miałam taką fazę- na ślub w wieku 18-19 lat, wtedy to pragnienie jest bardzo silne, bo młodzież lubi się określać w jakiś sposób, lubią albo "tak", albo "nie', żyją ideałami. I ja to też przeżyłam, naprawdę byłam blisko zawarcia związku małzeńskiego w wieku 18 lat. Ale chwała Bogu do tego nie doszło- chociaż tworzylismy wtedy parę już od 3 lat, byliśmy dla siebie bliscy , najbliżsi na świecie.... kilka lat później okazało się, że mamy zupełnie inne priorytety w życiu, że to czego chcieliśmy w wieku 18 lat [BYĆ RAZEM, KOCHAĆ SIĘ] to juz jest nieaktualne...że sama miłość po prostu nie wystarczyła, żeby DAĆ DRUGIEJ OSOBIE FAJNE ŻYCIE u swego boku, by być wartościową partnerką/em. Wcześniej to się toczyło włąsną siłą, taka miłosc nie potrzebuje pracy, żyje emocjami, oddycha samą sobą.... sprawy się weryfikują gdy zagląda w oczy zwykła codzienność, problemy finansowe, wkraczają do naszego życia obcy ludzie którzy....wychowali nam męża ..... teraz widzę, że małżeństwo to bardziej złozona sprawa niż......związek niezalegaliozwany.

Nie zdecydowałabym się na taki spontaniczny ślub. Nie wiadomo jak to będzie a na pewno niczego w życiu nie chciałabym żałować.Do tej pory niczego nie żałuję dlatego taki ślub w twoim wieku to dla mnie abstrakcja. Nie jest powiedziane, że będzie Wam źle po ślubie lub też, że popełnicie błąd. Nie. Po prostu uważam, że decyzja o ślubie nie może być spontaniczna. Musi być przemyślana,dojrzała. Zamieszkajcie ze sobą, poznajcie się od tej strony. Ja póki nie zamieszkałam z moim jedynym to nie widziałam np tego, że wstaje i łóżka nie poprawia po sobie. Lub też tego, że skarpetek zapomina wrzucić do kosza i zostawia je na pralce. Powiem Ci jak u mnie było:zamieszkaliśmy razem i dojrzeliśmy do pewnych spraw, zmieniły nam się lekko poglądy na pewne rzeczy. Uważam, że jeśli chcecie zrobić coś spontanicznego to zacznijcie od wspólnego mieszkania. Przeskok z widywania się do ślubu to spory kawałek.

osobiscie uwazam ze to nie zalezy od wieku ale od czlowieka. kazdy dojrzewa inaczej i to Ty sama bedziesz wiedziala czy jestes na slub gotowa. nie ma znaczenia czy jest sie z kims od 6,5 czy 8 lat czasem poznaje sie prawdziwe oblicze duzo pozniej a czasem slub w tak mlodym wieku jest wlasciwa decyzja. nie patrz na to co mowia inni tylko sama bądź na to gotowa.nawet 20-letnie malzenstwa czasem sie rozstaja. i wiek nie ma tu większego znaczenia bo jest to sprawa psychiczna ze tak powiem. jedna osoba dojrzala bedzie w wieku 20 lat inna po 25 jeszcze nie na tyle ile poprzednia. tak więc jest to Twoja decyzja przemysl to dobrze i życzę własciwego wyboru pamietaj ze kazdy ma prawo popelniac blędy a na nich czlowiek zazwyczaj sie uczy.

kochając kogos akceptujemy jego wady co prawda mozna dążyc to zlikwidowania niektórych z nich ale przeciez nikt nie jest święty i rozwnie dobrze partner moze nas o cos oskarżyc

Spontanicznie  to można seks uprawiac, a nie brac slub, bo z tego raczej nic dobrego nie wyniknie.

Noo, chyba jednak jest różnica między nastolatkami, których głównym celem jest zmiana "statusu na fb" a choćby partnerami mieszkającymi ze sobą.

Tak nie napisałam. W żadnym wpisie nie używałam tak pogardliwego określenia a moja wypowiedź zakończona była pytaniem-czym jest dzisiejszy "związek".

Może w głowie poukładane ale do zakładania rodziny potrzebne jest również "zaplecze". Mam tu na myśli SAMODZIELNOŚĆ. A przyznasz, że u nastolatków o to raczej trudno.
Choć nie u wszystkich, takim przykładem byłam ja , gdy za mąż wychodziłam byłam samodzielna i samofinansująca a miałam zaledwie lat 20.

warszawianka_1981 nie wiem, skąd to domniemanie "Jest szansa, że osobowości partnerów ukształtują się w podobny sposób."  Ja mówię: im później tym lepiej, bo widzę to po związkach a kolega prawnik po ilości rozwodów; najczęściej rozwodzą się jednak (i jest to 8-9 na 10 par) ludzie, którzy zawarli małżeństwo przed 25 r.ż.

Dziś niestety małżeństwo/związek/nazwijcie sobie jak tam chcecie traktuje się jak przedmiot, coś się psuje to wymieniamy na nowy model,m stary wyrzucamy. Kiedyś ślub brało się na dobre i złe chciało się walczyć o drugą osobę, było się razem nie "dlaczegoś" ale "pomimo" i to było piękne. Ja sama mam nadzieję, że keidy wyjdę za mąż to raz jeden i to małżeństwo się nie posypie.

Jestem ciekawa co słychać u Autorki tego wątku

Miałam 19 lat i byłam 4 lata w związku kiedy postanowiliśmy się pobrać. Nie widzę w tym nic złego zwłaszcza, że bardzo chcieliśmy być ze sobą. Dziś gdybym mogła cofnąć czas postąpiłabym tak samo

Czasem trzeba pójść na kompromis, ale ogólnie jesteśmy zgodni Może to kwestia charakterów?

Nie ma znaczenia wg. mnie w jakim wieku bierze się ślub. To zalezy od dojrzałości ludzi, miłości i pewnie jeszcze wielu innych czynników. Różnie to bywa, a wiek nie zawsze ma tu znaczenie

Rocket Queen
Dostaję białej gorączki kiedy słyszę, że skoro młoda dziewczyna wychodzi za mąż to MUSI oznaczaczać, że jest w ciąży. Co niektorzy nie rozumieją, że można w tak młodym wieku wyjść za mąż z miłości '' bo cóż taki gówniarz może wiedzieć o miłości... Niejednokrotnie ci młodzi są bardziej dojrzali niż ci po trzydziestce. Znam takie przypadki- niestety.

Oj tak Cat...poza białą suknią, nową biżuterią, zaręczynowym (wcześniej) pierścionkiem i wyborem pasującej do niego obrączki. Listą gości, menu, wyborem wystroju sali weselnej i zaproszeń (żeby były ładniejsze od zaproszeń koleżanki ). Wszystko oczywiście jest z miłości, wcale tego nie neguje. Tyle, że...odbywa się takie "spontaniczne wesele" w "stylu USA" a potem gdy emocje opadną ... wraca codzienne życie... i pojawiają się problemy ...

Całe szczęście, że są i młode pary, które przetrzymują próbę czasu, sporo kryzysów, i mimo wszystko zostają ze sobą. Na dodatek są szczęśliwi.

Roszpunka,
rzeczywistość , fakty

Margolinko nie można mierzyć wszystkiego jedną miarą. Nie ma reguły wiek. To jest raczej kwestia charakteru, dojrzałości jak napisałaś, ale czy uważasz, że tę dojrzałość nabiera się w momencie ukończenia jakiegoś wieku? Znam ludzi, nawet po trzydziestce, o których nigdy bym nie powiedziała, że nabrali dojrzałość do tego by być małżonkami. Bardzo często nie znając ludzi nie zastanawiając się nad tym jacy są skreślamy ich, mówimy, że to jeszcze dzieci... Tak mówiono o mnie A uważam, że byłam bardziej dojrzała do roli żony a później mamy niż co niektórzy moi  rówieśnicy obecnie. Nie mieszkałam wcześniej na próbę z moim narzeczonym, by moc się przekonać jak będzie i uważam, że nie ma takiej potrzeb, by tak robić. Nie chcę się wymądrząć, bo to jest oczywiste, ale jeśli kogoś bardzo kochamy to bierzemy go z całym nadbagarzem Rozwody zawsze były i zawsze będą. Zmieniła się  mentalność ludzi i to mnie przeraża, że w tak szybki i łatwy sposób rezygnują ze swojej rodziny- to smutne...
Ale tak sobie pomyślałam, że popadamy ze skrajności w skrajność nasze babki czasem się męczyły, ale wiernie trwały przy swoich mężach, a dziś zaś małżonkowie z byle powodu się rozchodzą  (i wiek nie ma tu żadnej różnicy)