Ślub a żałoba

Bardzo ważna kwestia została poruszona w tym wątku.

Jak autorka postu słusznie zauważyła "Wszak żałobę nosi się przede wszystkim w sercu.".

Osobiście uważam, że nie powinno się odwoływać ślubu.
Znam 2 pary, które brały ślub po śmierci matki panny młodej. Jedna para odwołała ślub (a raczej przeniosła o rok później). A druga para brała ślub niecałe pół roku po śmierci matki panny młodej.

Mówi się, że śmierć nie jest planowana, a ślub tak. Oczywiście jest to tragedia kiedy na ślubie mamy żałobę, ale tak potoczyło się życie MY MUSIMY ŻYĆ DALEJ. Ja sama brałam swój ślub półtora roku po śmierci mamy. Uważam, że w przypadku pary młodej to oni sami powinni zdecydować (jeżeli nie czują się na siłach przeżyć tego dnia w tym czasie - to powinni odwołać ślub). Natomiast odnośnie tańców. Pamiętajmy, że nie wszyscy goście będą mieli żałobę, część z nich może nie przyjedzie na ślub albo będą mniej tańczyć, a reszta będzie się bawić. Wspomnienie osoby zmarłej....hmm... wszystko zależy od pary młodej, kim ta osoba była dla nich... może być to ryzykowne, ponieważ może się bardzo zepsuć nastrój: polecą łzy itd.

Jeśli pisałam bardzo chaotycznie - przepraszam, kiepsko się dziś czuję.

Myślę, że to decyzja indywidualna młodej pary.
Ja nie wiem co zrobiłabym w takiej sytuacji, ale na pewno myślałabym o odwołaniu i potem zaplanowaniu na inny termin (jakby się dało), zwłaszcza, gdyby to była bardzo bliska rodzina.,
Po prostu nie umiałabym się bawić wiedząc, że dopiero co umarła bliska mi osoba, osoba, która miała być na moim ślubie. No, ale na pewno to wszystko zależy od pary i jestem pewna, że nie jest to dla nikogo łatwa decyzja... I nie ulega wątpliwości, że jeżeli jednak para decyduje się na ślub od razu, to jednak nie będzie on taki piękny, gdyż jednak w sercu jest ta pustka...

Wiem, wiem, piszę tylko ogólnie, że na pewno co innego wziąć ślub dzień po śmierci bliskiej osoby co innego półtora roku.
Co nie znaczy, że ból mija.
Ja w ogóle nie chcę sobie wyobrażać odejścia bliskich mi osób, teraz to abstrakcja, ale piszę tak hipotetycznie, jakbym była na tym miejscu, to na pewno wyłabym z bólu.

My stanęliśmy na ślubnym kobiercu miesiąc po śmierci babci... efekt taki, że ze 100 osob po pogrzebie odmówiło 40 bo właśnie  nikt nie chcial przeżywać żałoby w sercu, a na domiar złego teściowa przyszła od czubka głowy az po buty ubrana na czarno...

ja swój śłub brałam 4 miesiące po śmierci dziadka mojego męża.. wszyscy nam radzili, zebyśmy się nie wyłupiali ze zmianą daty ślubu, bo dziadek bardzo by się cieszył.. teściu (syn owego dziadka) też nam mówił, żebyśmy zrobili wesele bez żadnych wyrzeczeń.. żałobe ma się w sercu.. goście przyszli wszyscy, córki i synowie dziadka.. niektórzy z nich siedzieli i się bawili do rana a niektórzy zmyli się zaraz po obiedzie, to była ich indywidualna decyzja i nikt nie przyszedł na czarno..

w mojej rodzinie był też taki przypadek, że kuzynowi 3 miesiące przed ślubem zmarł tata.. no i oni poszli do księdza i pytają co mają robić, czy to tak wypada bawić się.. ksiądz był na tyle mądry, że powiedział, że na pewno tata pana młodego nie chciał, by śmierć stanęła im na przeszkodzi i że liczy się to co mają w sercu i na pewno ich za to nie potępi.. ślub się odbył.. kto chciał bawił się na całego..

Zycie jest pełne niespodzianek, niestety również tych negatywnych. Według mnie jeśli ślub jest zaplanowany z dużym wyprzedzenie, wszystko opłacone i dopięte na ostatni guzik to wesele mimo wszystko powinno się odbyć. Część osób patrzy na to krzywo, ale przecież młoda para ma prawo do chwili szczęścia.

mam teraz taka sytuacja, nasz ślub ma się odbyć 7 wrześnie czyli zostały niecałe 2 tyg. Tydzien temu zmarło 8 miesięczne dziecko mojej świdkowej, obecnie umiera moja babcia- lekarze dają jej najwyżej miesiąc życia, sama zanim jeszcze mogła mówić to powiedziała żebyśmy za żadne skarby nie odwoływali z jej powodu ślubu, Jestem całkiem rozbita, to pokazuje jakie życie jest przewrotne...Nie odwołamy ślubu, ale  atmosfera na pewno będzie nie ta. Dobija mnie zarówno myśl że będziemy wszyscy w żałobie na ślubie, jak i fakt gdyby babcia dożyła ślubu a my co? Mielibyśmy się bawić w momencie gdy ktoś tak bliski umiera? Mam dziś kompletnego doła, chciałabym żeby babcia już nie cierpiała, ma raka i przerzut na większość organów, nie je i nie załatwia się od kilku dni, dostaje morfinę...jestem załamana

Moim zdaniem odwoływanie ślubu i wesela to głupota. Tak jakby Ci którzy zmarli byli zgorszeni, tym, ze ich rodzina i bliscy są szczęśliwi. Można czuć smutek i żal po śmierci bliskiego, ale też można czuć radość i nadzieję jak ktoś nam bliski wchodzi na nową drogę życia. Ludzie niby tacy mądrzy, a żyją w ciągłym użalaniu i umartwianiu, bo nie wypada, bo co ludzie powiedzą. Czysta głupota. Ci którzy umarli chyba jak najlepiej życzą bliskim, a jak nie życzą i nie życzyli to tym bardziej nie powinno sie w ogóle po nich żałoby nosić bo nie zasłużyli.

Zgodzę sie że wszystko zalezy od pary młodej i od tego kim była dla nich zmarła osoba no i oczywiście ile minęło czasu od pogrzebu do slubu. Uważam, ze w dzisiejszych czasach gdy zorganizowanie ślubu zajmuje dużo czasu i pieniędzy, nalezy dobrze przemyśleć czy chcemy go odwołać. Mój kuzyn miał sytuację, że nasz dziadek zmarł w tygodniu gdy on brał ślub. W piątek był pogrzeb, a on w sobotę brał ślub. Wiadomo, nie odwołają...

Mojej koleżance ostatnio zdarzyło się coś podobnego. Zmarł jej ojciec. Wiecie, co powiedział jej tata, wiedząc, że umrze? "Dziecko, nie dożyję Twojego wesela, dlatego masz bawić się dwa razy dobrze za mnie. Będziesz płakać na pogrzebie, na weselu też, ale ze szczęścia". Jako smakosz życia nie życzył sobie paradnej żałoby po jego śmierci. Koleżanka bardzo kochała swojego tatę, człowieka twardo stąpającego po ziemi i kochającego życie i wzięła to do serca, pomimo ze naprawdę trudno było jej się z tego pozbierać. Powiedziała gościom, że planów nie zmienia, a oni nie muszą być bardziej stonowani, oraz, że przygotowuje coś, co upamiętni jej tatę. Pewnie by nic nie mówiła, ale na weselu były ciotki, które mogłyby się oburzyć, że tam żałoba, a tu wesele. To wyglądało tak: w pewnym momencie na sali nagle zrobiło się ciemno, potem światło wróciło. Ona i jej mama wygłosiły mowę o tym, jakim był człowiekiem, a także, ze łzami w oczach, powiedziała słowa, które zacytowałam na początku. Wzniosła toast za tatę i jego życie, orkiestra zagrała jego ulubioną piosenkę i zabawa trwała dalej Dla mnie to było niesamowicie wzruszające i jest to dla mnie lepsze rozwiązanie, niż odwoływanie ślubu. To było coś, co naprawdę wypłynęło z serca i autentycznej miłości. Ale każdy osądziłby w takiej sytuacji inaczej.

babcia wczoraj odeszla jutro pogrzeb, bedzie smutno ale coz...

jest ciezko ale mysle ze damy rade....choc wiadomo ze nie bedzie w 100% tak jak mialo byc

A sylwester to nie własne wesele.
Jestem w podobnej sytuacji - nie wiem kiedy to się stanie, lecz ślubu nie odwołam.

nie odwolalismy slubiu, bawilismy sie dobrze, lecz tanczyla tylko rodzina meza i przez to bylo mi smutno, jak sie juz troche napilam to wygarnelam wszystko ojcu bo mowil przed slubem ze nie bedzie zadnej zaloby i sie kazdy bedzie bawil, a tu klops

Jestem niestety w podobnej sytuacji.. Mam ciężko chorego Tatę - podobnie jak w przypadku Twojej Babci - rak z przerzutami. Z dnia na dzień jest coraz słabszy.. a mój ślub ma się odbyć za 8 miesięcy. Zupełnie nie wiedziałam co robić, czy odwoływać, czy próbować przesunąć termin o rok.. Ale chyba jednak nic nie będę zmieniać. Mam dziadków po osiemdziesiątce, boję,się, że jak przesunę termin, to ich też może zabraknąć. Z resztą, kto to wie? Niczego nie przewidzimy, właśnie się o tym przekonałam Choroba potrafi wyniszczyć człowieka w zaledwie miesiąc.
Jest to bardzo trudna decyzja... Wydaje się, że każde rozwiązanie jest złe.

W jednym roku mielismy 3 wesela, dwa z rodziny a jedno znajomi. Zmarl tata mojego narzeczonego , minelo 4 msc od jego śmierci, bylismy na jednym weselu bylam swiadkowa u siostry, pozniej za miesiąc u siostry ciotecznej mojego partnera noi za msc znów u kolezanki mojej bardzo bliskiej. Na wesla z rodziny poszlismy z wiadomych powodow bliska rodzina, tym bardziej ze bylam swiadkowa u wlasnej siostry. A do kolezanki poszlismy ze względu ze szybko się nie zobaczymy i dużo naszych znajomych bylo wiec i troszke posiedzielismy i pogadaliśmy. Malo tańczyliśmy, więcej przesiedzieliśmy.