Witam. Od pewnego czasu mam problem z moją mamą. Zawsze była mi przyjaciółką, ale ostatnimi czasy po prostu przesadza. W styczniu urodziłam dziecko i rozumiem, że skoro ona urodziła nas siódemkę, to jest właściwie chodzącym ekspertem ds. dzieci. Jednak, ja też mam w tym zakresie pewną wiedzę (pomagałam jej przy maluchach, poza tym dziecko było planowane, więc nie mogłam być w tym temacie zielona) i doskonale sobie radzę ! Tylko nie wg niej. Ciągle zwraca mi uwagę (przegrzewasz, wyziębiasz, źle trzymasz, źle karmisz, za głośno mówisz, za cicho mówisz etc) i udziela mi mnóstwa niepotrzebnych rad (100 sposobów na to, żeby dziecko szybko zasnęło, z których na moją córkę żaden nie działa). Wiem, że robi to w dobrej wierze, ale nie reaguje nawet na stanowcze protesty z mojej strony.
Nie mieszkam z rodzicami, więc chowam dziecko w trochę innych warunkach - mamy ciszę, spokój, mogę cały swój czas poświęcić dziecku, podczas gdy u moich rodziców zawsze jest harmider i zamieszanie.
Mimo tego, że jej zabroniłam, jeśli już zostanie z małą, to usypia ją bujając w wózku i zostawia ją w nim, podczas gdy ja dopiero co ją tego oduczyłam.
Opieka nad moją córką to jest w ogóle inna historia. Gdy byłam w ciąży, otrzymywałam co chwilę gorące zapewnienia i deklaracje, że będzie przyjeżdżać, pomagać, pilnować gdy ja będę chciała wyjść z domu odetchnąć, że nie będę miała tak przekichane, jak ona. Niestety, jednak robi to samo co moja babcia. Ciężko ją doprosić o opiekę, a jeśli już doproszę się, to i tak wiem, że zepsuje mi wyjście. Tak jak wczoraj.
Pierwszy raz od ponad pół roku wyszliśmy z mężem do znajomych. Mieliśmy grila, wypiliśmy parę drinków. Jesteśmy odpowiedzialnymi ludźmi, nie upiliśmy się, nawet nie mieliśmy 'humorka'. Przez całą imprezę moja mama wypisywała i wydzwaniała na zmianę do mnie i do męża, że mamy się nie upić, kontrolować, bo nie odda nam malej i ze mamy wrócić o "normalnej porze". Lepszy motyw, umawialiśmy się z nią, że będziemy na 20 po dziecko i że na pewno nie wrócimy zataczając się, no bo jak inaczej ?!
Tak samo jest u lekarza. Miło, że z nami idzie, zawsze raźniej, ale przy niej lekarka w ogóle mnie nie zauważa, moja mama z kolei wypytuje się o wszystko, co już wiem,a potem obraża się, gdy w końcu ryknę, że nie ma mi dziesięć razy powtarzać tego, co już dawno powiedział mi inny lekarz i co ja jej potem opowiadałam. Ostatnio powiedziałam jej, że więcej ze mną do gabinetu nie wejdzie, bo sama świetnie sobie poradzę, na co zareagowała śmiechem i obrażeniem się.
Wychowali mnie tak, żebym szanowała mamę i się jej nie przeciwstawiała, ale ona najpierw zaczęła mi mieszać w małżeństwie (wiele kłótni z mężem miałam o to), a teraz chce mi mówić, jak mam zajmować się i wychowywać dziecko, choć prawie w ogóle nie chce do nas zaglądać ( nie dodałam, że większość rozmów prowadzę z nią telefonicznie, choć mieszkamy dość niedaleko siebie i jej by było wygodniej dojechać niż mi, telepiącej się z wielkim wózkiem komunikacją miejską). Bardzo ją kocham, ale nie mam już 11, a 21 lat ! I chollercia, nie mogę jej tego uświadomić.
Miała któraś z was podobnie ? Pozdrawiam.
Wydaje mi się, że dopóki jej nie powiesz swojego zdania na temat opieki i jej dobrych rad, ona będzie się tak wtrącać. Powiedziałabym: "Mamo, bardzo doceniam, że tak troszczysz się o moje(!!!)dziecko. Widzę, że je bardzo kochasz...Wiem, że sama wychowałaś swoje dzieci i wiesz jak to się robi... " i takie tam ble, ble. Ale potem: "Ja jednak wolałabym, żebyś pozwoliła mi wychowywać moje dziecko po swojemu. Jest mi przykro, gdy niechcący zwracasz mi uwagę..." Może podziała częściowo. A gdy będzie się mniej wtrącać, to znów zaczęłabym: "Mamo, bardzo doceniam..." itd. 
mam wrażenie, że robię jej straszną przykrość