Zawsze dążyłam do zmian. Kochałam je całym sercem i tak, jak sobie mówiłam, zawsze były na lepsze. Niosły ze sobą świeży powiew wiatru, moc energii, chęci do życia. Jedyne jest to, że wszystkie zmiany w moim życiu były nie aż tak niezmiernie wielkie. Zmieniłam państwo, uczelnię, mieszkanie, ludzi? Wiele, ale wszystko to było w ramach oficjalnego, racjonalnego programu:
szkoła, uniwersytet, praca? Choć teraz widzę, że nie wszystko było aż tak sucho. Czasami potrzebowałam uciec od wiadomej przyszłości, czasami sprawdzić, czy miłość, za którą gnałam przez lata, była prawdziwa. Teraz, gdy widzę przed sobą uniwerek i jeszcze 4 lata studiów, dzień w dzień sypianie na wykładach i ćwiczeniach, oraz niewyspane noce przed egzaminami (wszystko się równoważy!), myślę, że się zmarnuję do ostatecznego. Nie mam chęci zostawać i czynić, to czego dalszą drogę już znam albo się zniechęcić do ostateczności i nie czynić nic. Jeszcze jedną opcją jest postawienie uniwersytetu na drugim planie i kombinowanie życia, tak, żeby uniwersytet dostosowywać do swoich codziennych zajęć, a nie zajęcia do uniwersytetu. Wiem, że wykształcenie jest ważne, ale nie czuję się szczęśliwa?
Z drugiej strony drżę z podekscytowania, żeby tak wziąć rok przerwy, podróżować, pracować, zaangażować tam, gdzie chcę? To taka absolutna odpowiedzialność za swoje życie i wcale nie życie według planu. Czuję, że już podświadomie otrzymuję od tego zastrzyk energii, a myśl o kontynuowaniu tego, co mam, zniechęca.
Doradźcie proszę jak podjąć właściwą decyzję i nie złamać się w trakcie jej realizowania? Czy ktoś ekstremalnie zmieniał swoje życie na 180 stopni? Jak się wam udało? Podzielcie się doświadczeniem.
Podobne tematy
czasami warto zrobic sobie rok przerwy od studiów zastanowic sie czy dobrze je wybrałam czy to jest to, czy to ma sens co chce dalej robic rozejrzec sie za pracą, zobaczyc jaki jest rynek pracy, gdzies wyjechac spojrzec na wszystko z dystansu, zobaczyc życie jakim jest a nie siedziec w ławkach uniwersytetu,
ja kiedys pędziłam szybko przez życie - bo czas leciał- i podjęłam wiele bardzo nietrafnych decyzji które ciagną sie za mną wiele lat, dlatego uwazam ze warto sobie zrobic przerwe aby zastanowic sie nad zmianami w zyciu,a ten jeden rok moze okazac sie kluczowy dla całego zycia
a studia to generalnie marnowanie czasu wiem to z perspektywy, a z pracą i tak jest ciężko więc łapać życie a nie życ marzeniami
super życie bez studiów tez istnieje,
jestem za jak najbardziej z Radykalnymi zmianami jeżeli cos nas w życiu uwiera i robić je jak najszybciej a nie jak będzie juz tylko musztarda po obiedzie
Dziękuję Ci braksił za poparcie 
przekonałaś mnie, myślę, że to dobre wyjście, tak naprawdę to już wczoraj sama się zdecydowałam... Szczerze mówiąc myślę o wolontariacie w Ameryce Łacińskiej... TYlko jak to wytłumczyć spokojnie mamie..
W ogóle ja mam tak, że wyjeżdżałam z domu, z Wilna z bardzo wielkimi kłótniami ze strony mamy. Nie chciała mego wyjzadu do warszawy, nie chciała studiów, a ni pracy dziennikarza... A gdy wtedy wspomniałam,że moćże pojadę na wolontariat do Ameryki Południowej, to w ogóle, w końcu się z tym i tak nie udało, powiedzieli, że mając 18-stkę to zbyt dużo odpowiedzialność... teraz mam 20-stkę, mam nadzieję, że sytuacja się zmieni...
TYlko, żeby to tak racjonalnie, bez skandalów... no wiesz, rozumiem, że się ona martwi, ale ja jestem pewna, że mi to będzie służyć!
A zresztą, może będzie lżej z tej perspektywy, że w tym roku już miałam wyjazd do Hiszpanii nawet z mało znanymi ludźmi (mama się też denerwowała), ale wszystko bardzo pozytywnie. Teraz też mieszkam sama.. już jest inaczej, w innym państwie. No i wiem, że mam tę odpowiedzialność za swoje życie, że muszę to zrobić dla siebie, bez względu na to co i kto o tym myśli, a jednocześnie mama jest dla mnie bardzo ważną osobą, nie chcę jej ranić i sprawiać, zeby się bardzo martwiła... Słowem, jak to zrobić, żeby i wilk nie był głodny i owca cała?
mysle ze na mame nie powinnaś zbytnio patrzyć, wiadomo ze zawsze się denerwują, jak ty będziesz szczęsliwa to twoja mama bedzie milion razy szczęśliwsza patrząc na Ciebie,
powiedz jej zeby Ci zaufała, że może liczyć na Twój rozsądek i żeby sie nie bała bo wiesz co robisz
ale NIGDY nie rób nic ze względu na rodziców, bo rodzice cos sobie wymarzyli cos chcą...itd
Dziękuję Ci braksił baardzo! Tak, też tak myślę, że rodzicom nie można popuskać, trzeba realizować swoje własne marzenia, a ich kochać i szanować To jedno drugiemu raczej nie przeszkadza... cóż, decyzja podjęta, zostało tylko znaleźć wolontariat,a później się cieszyć śmiechniętymi buziami południowych dzieci... dziękuję serdecznie jeszcze raz!
ps. to nie koniec wątku! jakby ktoś chciał jeszcze dać swój komentarz, to bardzo zachęcam, a nawet gorąco proszę, ważne mi jest wasze zdanie, jak to widzicie... choć wiadomo i tak zrobię jak zechcę ale jednak, może ktoś mi podsunie inną myśl.. nigdy nie wiadomo)
- CupraFR
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Jeśli ma to przynieść Tobie dużo korzyści, jesteś przynajmniej w 80% pewna, ze nie będziesz żałować i nie skrzywdzisz tym nikogo bliskiego, to czemu nie. Na pewno odżyjesz, odpoczniesz i nabierzesz większej energii do kształcenia się.
Rodzice zawsze będą martwić się o swoje dzieci. Czy mają one 10, 15, 20 czy 40 lat. Tacy są rodzice. Wiadomo też, że tęsknią i boją się, ze nie dasz rady. Ale przypuszczam, że jesteś osobą odpowiedzialną, która poradzi sobie w sytuacjach wymagających dużo siły i odporności psychicznej. Także według mnie mogłabyś zaryzykować i spróbować poprawić sobie jakość życia.