Partner lekceważy mnie,nie pomaga przy dziecku,jest pod wpływem matki

Jestem z moim narzeczonym od 2 lat, mamy 5 miesięcznego, wspaniałego synka, mieszkamy u moich rodziców. Mój partner odkąd urodziło się dziecko traktuje mnie bez szacunku, często wyśmiewa, krytykuje, umniejsza moją wartość, nazywa głupią, ogólnie widzę, że jest typowym męskim szowinistą uważającym, że baby się na niczym nie nadają, a on naczelny samiec w stadzie pozjadał wszystkie rozumy, nic nie robi tylko dyryguje. Przy dziecku prawie nie pomaga, jak wraca z pracy interesuje go tylko komputer, motor, samochód, czy tv, zawsze zanajdzie sobie coś do roboty byle nie uczestniczyć przy codziennej opiece nad małym, za to wszystko co ja robię konsultuje ze swoją mamusią, która daje bezcenne rady i najlepiej żeby się do tego co mówi dostosować. I tak zwykle robię tak jak ja uważam, ale stoczyliśmy wielkie boje np. o szczepienia ponieważ jego mamusia jest fanką leczenia homeopatycznego i zamiast normalnych leków radzi stosować właśnie takie, czy nie szczepić dzieci, albo żebym ja mając zdrowe dziecko jeżdziła po jakiś znajomych  lekarzach specjalistach, którzy mi ,,rozjaśnią w głowie" tzn. zrobią pranie mózgu abym myślała tak jak oni. Jeśli ktoś chce się tak leczyć to nie mam nic przeciwko, ale nie chce aby ktoś mi narzucał jak mam dbać o własne dziecko. Z tego powodu, że się sprzeciwiłam, facet mi zagroził, że nie będzie z taką po*****ą idiotką i że może mi płacić 500 zł alimentów a ja będę ściany gryźć. Ale to przykład jednej z wielu ,,wymian zadań" po których on jak gdyby nigdy nic zachowuje się normalnie, jakby kłótni nie było i przez parę dni próbuje mi się przypodobać, mam dość tej ciągłej huśtawki nastroju. Wkurza mnie w życiu codziennym, bo jest leniem nie dość że w domu nie pomoże to jeszcze bałagani i muszę po nim sprzątać bo jemu to zwisa i mógłby brudem zarosnąć, przestał też dbać o siebie. Nie widzi tego, że jetem zmęczona odkąd się mały urodził tylko raz sama wyszłam z domu do znajomych i wtedy moja babcia się dzieckiem zajęła, bo on miał wielkie ale i było mu trudno. Jego mamę też długo tolerowałam, byłam miła i wolałam nie wchodzić w wymianę zdań, bo ona każdemu chce narzucić swój pogląd i jak się czegoś uczepi to ciągle człowieka zamęcza, ale od dwóch miesięcy jestem z nią skonfliktowana odkąd pojechaliśmy ją odwiedzić i wybuchła awantura, bo siedząc pół godziny w jej domu i czekając na nią mój facet nie zdążył jej pomóc w remoncie, który akurat miała, nawet mi Dzień dobry nie odpowiedziła, nie przywitała się z wnukiem, tylko zaczeła awanturować się z moim naczeczonym, obraziła mnie i moją rodzinę twierdząc że wpadł on w gó***o miała pretensje, że moja rodzina jej na święta nie zaprosiła, chociaż nam mówiła że ma plany i jedzie do koleżanki, wróciliśmy do domu w wielkich nerwach, później wysyłała głupie smsy na mój temat twierdząc np. że ja zaprzepaściłabym swoją ciąże i że to jej mój facet zawdzięcza wszystko nawet to że ma syna, ponieważ jak byłam w 8 miesiącu ciąży, jak nam się popsuł samochód, to zawiozła mnie do lekarza na wizytę po której okazało się że musiałam iść do szpitala, bo groził mi przedwczesny poród tak więc zrobiła ze mnie nieodpowiedzialną, niedbającą o siebie wyrodną matkę. Od tej pory nie rozmawiamy, za to mój luby wciąż konsultuje się z nią we wszystkim. Mojej rodziny widzę za bardzo nie szanuje, bo wszyscy robią wkoło niego, a on nawet nie pomoże w typowo męskich pracach. Kiedyś nie był taki. Mam już dość jestem tym zmęczona i sfrustrowana!