Czy on jest ze mną nieszczęśliwy?

Ja jeżeli go kochasz odpuscila bym sobie szkołe prace możę nie na tyle że odpusciła ale  wrzuciła na LUZ....jEżeli teraz czegos nie zrobisz nie zaczniesz dbac o ten zwiazek to poprostu za poł roku on cie zostawi ..sory moze przykre ale tak bedzie... Bo on jest nieszczesliwy z tego co mówisz..Musisz pomoc mu znaleźdź prace zajac sie nim poświecic jakis dzien ..super kolacja. Super sex .

To tyle z mojej strony . Jesli go naprawde kochasz to zrobisz cos z tym jesli nie to odpusc juz bo tylko to przeciagasz
A tak poza tym to ty sie tutaj nas  pytasz czy go kochasz a nie czy on jest szczesliwy bo odpowiedz sama znasz bardzo dobrze.

Boję się właśnie tego, że ja będę w pracy a on z inną kobietą. Wtedy co mi zostanie? Nie wyobrażam sobie żeby bez niego żyć. Z drugiej strony jeżeli spasuje z obowiązkami, wiem że w tym zawodzie będę spalona. Wiem, że to banalny dylemat kariera czy miłość, ale to chyba taki wybór?
Nie wiem, nie wiem co robić...

ja poświęcam mu czas, to nie jest tak że tego nie ma wcale, staram się nawet o 21 jak wracam do domu zadzwonić, albo przyjść do niego, czasami zdarza się jakieś wolne, zapraszam go do siebie,przebywamy razem, chociaz zdarza się że ja w tym czasie troche pracuje. Ale dla niego to za mało, on uważa, że ciągle COŚ jest ważniejsze niż on, że jak jestesmy razem to szef dzwoni i ja odbieram (taka praca niestety...), ze codziennie rano wstaje wiec nie mozemy razem posiedziec w domu etc. Ja nie wiem co ja mam robic w takiej sytuacji, to jest dla mnie frustrujące.

No właśnie, jak przychodzi do mnie to są rozmowy, że to tylko on przychodzi do mnie, że ja go nie odwiedzam, że ja nie mam czasu, wysyla mi np smsa ze czeka na mnie u siebie z kolacja, a ja od 14 godzin poza domem, ledwo nie zasypiam w autobusie i marze zeby sie tylko polozyc. Oczywiscie na drugi dzien jest obrazanie sie etc. przyłpałam sie ostatnio na tym ze zeby odpoczac podczas jednego wolnego dnia na 2 tygodnie skłamałam, że jestem w pracy... żeby zwyczajnie posiedziec w domu i porobic sobie cos sama. Nie podoba mi sie ta sytuacja, jezeli zaczyna sie kogos unikac, to juz chyba jest zle??

Ja 24, on 26 i jestesmy razem od 7 lat czyli od jeszcze lat naście, w sumie pierwszy poważny.

A porozmawiałaś z nim o tym, jak się czujesz, i jak wycieńczająca dla Ciebie jest ta sytuacja? Powiedziałaś mu to wszystko, co nam tutaj? Że kochasz, że nie wyobrażasz sobie życia bez niego, ale akurat jesteś w bardzo zakręconym okresie swojego życia? Nikt nie lubi czuć się odstawiony na boczny tor, i mniej ważny od pracy/doktoratu/czegokolwiek, więc powinnaś mu uświadomić, że mimo mniejszej ilości czasu dla niego, nadal jest dla Ciebie na pierwszym miejscu.

Może faktycznie moglibyście pójść na jakiś kompromis, że to on przychodzi do Ciebie, albo dwa wieczory bez tematu pracy? Nie wierzę

Wiem, że robisz to wszystko z myślą o waszej wspónej przyszłości, ale pamiętaj, że żyjesz w teraźniejszości. Jeśli o nią nie zadbasz, to może się okazać, że w przyszłości zabraknie jego.

Ja powiem szczerze, że dziwie się, że facet ciągle jeszcze z Tobą jest. Musi Cię bardzo kochać, bo rzeczywiście to jest tak (jak powiedziała któraś z dziewczyn), że facet bez pracy czuje się nieudacznikiem i ofermą. Wiem z doświadczenia, że taki stan utrzymujący się dość długo może faceta wpędzić w poważną depresję i to, że on potrzebuje Twojej uwagi, zainteresowania - Twojej obecności w swoim życiu - po prostu, to 'świadectwo że jesteś dla niego bardzo ważna.

Jeśli rzeczywiście masz w takiej sytuacji dylemat 'kariera czy miłość', to znaczy, że już tego chłopaka nie kochasz. Jeśli byś go kochała, to miałabyś dylemat, i pytałabyś nas o to, jak to zrobić, żeby tak zorganizować swoje życie i obowiązki, żeby Twój związek jak najmniej na tym ucierpiał.

Też pracuję i też piszę doktorat i TEŻ mam mało czasu dla chłopaka, ale nigdy przenigdy nie przyszło mi do głowy żeby wybierać pomiędzy nim a pracą/doktoratem.

Tak jak napisały dziewczyny - musi bardzo kochać, jeżeli potrafi czekać podczas gdy Ty pracujesz, studiujesz...
Tolerował to do czasu, ale spróbuj go zrozumieć - Ty padasz wieczorem na twarz, on ma cały dzień dla siebie. Ale jest sfrustrowany, bo nie ma pracy, nie może się realizować. To jest dla niego duży cios w ego, jak już ktoś wcześniej napisał.
Pamiętam, jak mnie strasznie drażniło, jak ja studiowałam na dziennych a mój były prowadził firmę w domu i miał full czasu dla siebie.Mieszkaliśmy razem. Przychodziłam pod wieczór padnięta, a jeszcze obiad, dom, cała reszta...o wyjściu gdzieś nie było mowy. Jeździłam z nim na początku do klientów czy po towar, a potem przestałam, bo zaniedbywałam swoje sprawy. Potem były kłótnie, nieporozumienia i inne sprawy, przez które w efekcie się rozstaliśmy z różnicy poglądów.

Nie dziwię mu się, że czuje się odstawiony na boczny tor. Ty masz ciągle jakieś zajęcie - praca, doktorat, studia. Powinien docenić Twoją ambicję, że się starasz i walczysz o przyszłość. Ale nie będzie czekał wieczność, żeby lepiej żyć w przyszłości. Może potrzebuje Twojego wsparcia w szukaniu pracy?nie potrafi udźwignąć tego sam?spróbuj porozmawiać. Powiedz, że też Ci go brakuje, ale tyle zajęć nie pozwala poświęcać Ci czasu dla niego. Nie tyle ile byś chciała. Zmęczenie sprawiło, że tak jak napisałaś - miałaś wolne i wolałaś być sama a nie z nim. Zastanów się, co jest dla Ciebie ważnejsze - praca czy związek. Wiadomo, facetów można mieć wielu, ale nie każdy będzie tym jedynym i każdy związek trzeba budować od podstaw, a życie ucieka.
Szef dzwoni i odbierasz po godzinach, bo taka praca...ale będziesz niedługo kłębkiem nerwów. Masz swoje prywatne życie. Warto przekreślić wieloletni związek, jeśli facet Cię kocha?Czasem trzeba zmienić coś w swoim zachowaniu, zatrzymać się i podsumować, czy to co się robi ma sens.

Do Fallen Angel: 'dylematem' swój problem nazwała sama zainteresowana jak możesz zobaczyć w poście wyżej. Dla wzmocnienia efektu pozwól, że zacytuję jeszcze raz:

'Wiem, że to banalny dylemat kariera czy miłość, ale to chyba taki wybór?'

'to nie jest jej dylemat tylko ultimatum jakie stawia jej ten xxxx'

Nie odniosłam też wrażenia, że kulka87 odbiera zachowanie swojego chłopaka jako ultimatum; że jest dla niej męczące, irytujące, frustrujące - a owszem. Ale nie żadne ultimatum.

'Nie widzisz, ze ona czuje sie ograniczana? '

Jak najbardziej, widzę. Sprawia wrażenie bardzo ograniczonej. A to jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że ona bardziej dba o siebie niż o niego i ich związek.

Trudno, moim zdaniem, jednoznacznie stwierdzić, jakie stanowisko zajmuje facet kulki. Tzn. mam na myśli to, że widzimy ten problem subiektywnie przedstawiony przez kulkę. Co czuje jej facet i jak zapatruje się na to, że nie ma roboty oraz jakie stanowisko ma wobec stwierdzenia :

'Miloscia zoladka nie zapelnisz, miloscia nie wyczarujesz pieniedzy na czynsz i oplaty.'

niełatwo jednoznacznie oszacować. Sama kulka również nie wspomina nic o tym, że rozmawiała z nim na temat sytuacji materialnej, perspektywach na przyszłość. Nie wspomina również o tym czy on w ogóle szuka pracy i czy może próbowała mu jakoś pomóc przy szukaniu lub też zmobilizować go.

Nie uważam, że kulka powinna  rezygnować z doktoratu czy pracy (on zresztą chyba też - przynajmniej póki co - nie stawia jej takiego 'ultimatum'). Moim zdaniem  w obliczu takiego problemu w związku jak brak pracy u faceta konieczna jest współpraca obojga partnerów żeby problem rozwiązać, bo nie ukrywajmy - jest to jakaś anomalia. Miejmy nadzieję, że kulka napisze coś więcej o ich relacjach i o tym, jak on się zapatruje na sprawę swojego kiepskiego wywiązywania się z roli 'zarabiacza kasy'.

A tymczasem, może nie nazywaj go xxxxx bo pewnie kulce będzie przykro. Napisała dziewczyna z prośbą o radę a tu ktoś jej faceta obraża wyzywając go od 'przygłupów'.
To, że obrażasz mnie samą mówiąc o mnie, że - tu cytuję - wulgaryzm łaskawie przemilczę albowiem z niemałym trudem przychodzi mi znaleźć -  dostosowane do Twojego poziomu - słowa, które mogłyby stanowić ripostę dla tegoż lotnego spostrzeżenia.

Ela

Fallen Angel, nie można trochę grzeczniej? Moje zdanie na ten temat jest bardzo zbliżone do opinii Eli, a dzięki ludziom takim jak Ty - nie mam ochoty wdawać się w dyskusję, bo nie lubię jeśli ktoś anonimowo przez szybkę od monitora mnie obraża.
Na forum każdy ma prawo wyrażenia swojej opinii i jeśli czyjaś opinia niekoniecznie pokrywa się z Twoją - to nie powód, żeby kogoś obrażać.

Dziękuję serdecznie wszystkim za wypowiedź. Jeżeli chodzi o nasze relacje i jeżeli chodzi o pracę sprawa ma się następująco:
Na początku naszego związku mój A. (żeby nie było xxxx:P) był osobą, która pokazała mi świat, tak to można nazwać, od samego początku był bardzo ambitny i dawał mi tę siłę, tą potrzebę by walczyć o swoje. Był taki czas w naszym życiu zupełnie odwrotny, kiedy on pisząc dwie prace mgr i kończąc licencjat w jednym roku miał dla mnie czasu jak na lekarstwo, ja studiując już wtedy też starałam się w jakiś sposób mu dorównać, a że raczej mi w nauce dobrze szło to nie był to problem. Ja czekałam, czekałam wytrwale i nie piszę by się wybielić,tak po prostu było, noszenie kanapek do szkoły "bo na pewno jest głodny" etc.
Potem przyszedł czas gdzie zaangażowałam się bardzo w pracę naukową,konferencje, artykuły, koło naukowe, spotkania, w końcu propozycja dobrej pracy. A. został gdzieś w tyle, przyznaję się do tego. Nie wiem chyba zrobiłam to nieświadomie, jakaś taka "zemsta" że on też kiedyś bardziej angażował się w naukę niż w związek. Wiem, że to złe, ale czasami przychodziło mi to do głowy, zaraz potem jednak, wiedziałam że "nie tędy droga" i że to jest facet na którym mi potwornie zależy i chcę z nim spędzić resztę życia.
czy on mnie ogranicza? nie sądzę, on chciałby teraz po swoim zaangażowaniu dawniej w coś innego zaangażować się w coś bardziej dla nas. Mam wrażenie że on "nie czeka na mnie" tak jak ja kiedyś czekałam. To mnie boli, ale ja nie umiem mu robić wyrzutów, ja się czuję winna, kiedy nie mogę przyjść, kiedy go nie widzę,kiedy nie mam czasu.
Co do naszych planów, dał mi ostatnio do zrozumienia, że choćby chciał ze mną mieszkać i zacząć coś więcej, to ja nie jestem na to gotowa, bo mnie ciągle nie ma a on chce żyć ze mną a nie z cieniem mnie, o 22 wstającej codziennie o 6. Ma rację?
Pewnie ma i tak mi powiecie. Ja mówiłam mu, że to ostanie lata, dwa-trzy, a w sumie najgorszy jeszcze rok dopóki chodzę na inny kierunek. Potem może otworzą mi przewód, będę miała jakąś bardziej stabilną pracę, będzie ok. Ale jego to nie satysfakcjonuje.
Co dopracy, daje mu jakieś rady, chciałam by mój szef, z którym pozostaje w dość dobrych relacjach, popatrzył kto może kogos potrzebowac ( nie w sensie ze załatwic mu cos, ale polecic itp) powiedział NIE, pewnie ze wzgledu na to ze "jak to dziewczyna bedzie załatwiac mi prace")
Dzisiaj wrocil z rozmowy kwalifikacyjnej, mowie mu bedzie dobrze odezwa sie, ale znowu slysze "nie odpowiedzialem na polowe pytan z testu". Mówi to z wyrzutem, a przeciez ja go kocham i mowie to szczerze, wierze w niego. Ale on juz chyba nie wierzy w siebie. Daje mu odczuc ze jest dla mnie atrakcyjny, pod kazdym wzgledem, moze za zradko, ale staram sie, nie moge rozciagnac doby do 48 h. Nie wiem co robic. Jak z nim rozmawiac?

Witam wszystkich ponownie,
Po kolejnej dłuższej nieobecności wracam po kolejną od Was pomoc, proszę o to bo czuję, że wszystko wali mi się na głowę.
Sytuacja w moim związku uległa powiedzmy jako takiej poprawie. Teraz są "wakacje", nie mam zajęć na uczelni, próbuję tylko podgonić z pisaniem pracy i pracuję. Staram się więcej czasu poświęcać Nam. Jednakże pojawiło się coś co mnie od pewnego czasu niepokoi.
Mój chłopak zaczął się od pewnego czasu (około miesiąca) dziwnie zachowywać. Nagle, codziennie uprawia sport, gdzie wcześniej był raczej bierny, kupił sobie sprzęt do ćwiczeń w domu. Kiedy pytam z jakiej to okazji, mówiąc, że dla mnie jest przystojny taki jaki jest, chyba, że robi to dla zdrowia czy samopoczucia, twierdzi, że "koledzy go namówili" no i chce niby dla siebie wyglądać lepiej. Co do kolegów, miał ich paru, nazwijmy to zaufanych, teraz potrafi wychodzić z nimi codziennie wieczorami i nawet nie dawać znać. Raz przyłapałam go na kłamstwie-mówił, że idzie spać, a kiedy chciałam mu zrobić niespodziankę i przyszłam do niego późnym wieczorem, nie było go w domu tylko niby z tymi kolegami. Zachowuje się, może nie nazwałabym tego dziwnie, ale inaczej niż było. Kiedy mówię, że teraz to on nie ma czasu (nawet tak półżartem) wkurza się i mówi, że on może "wszystko sobie poukładać, żeby na wszystko znaleźć czas". Ostatnio trochę dokuczałam mu że chyba ma drugą dziewczynę że tak dba o wygląd, chcąc wyczuć sytuację. Puszczał to mimo uszu. Wczoraj przyszedł do mnie i niestety posunęłam się do świństwa i kiedy był w wc chciałam przejrzeć mu telefon (wiem, że to jest żałosne) i okazało się, że...wszystko jest z niego wykasowane, począwszy od każdych połączeń, wybranych odebranych po smsy przychodzące wychodzące. Nie mogłam się odezwać bo przecież musiałabym się przyznać do tego żenującego czynu, ale przyznam szczerze zszokowało mnie to!! Poza tym wszystkim niby jest normalnie,mówi, że mnie kocha, ostatnio rozmawialiśmy nawet o wspólnej przeprowadzce do innego miasta, o zakładaniu rodziny, ale ja COŚ czuję, że ten czas beze mnie, ktoś mu wypełnia i ja nie wiem co robić...
Proszę o pomoc, jestem załamana.

Mnie by zmroziło... To dosyć dziwne, ze wykasował całą historię. Chyba musisz poczekać na jakieś konkrety i spróbować nie myśleć o tym... Generalnie współczuję. Niepewność jest gorsza od najgorszej prawdy...

Pójście spać, to jednak różnica między wychodzeniem z kimś i kłamaniem nt. tego. Wykasował nie tylko smsy, to bym rozumiała, wykasował też połączenia, a one generalnie się nie zapychają.
Wolałabym wiedzieć i źle mi z tym po 7 latach człowiek tak naprawdę czasami nie wie z kim żyje. Boję się o to, że może to nic poważnego (jakaś inna dziewczyna) po prostu taka zapchaj dziura..., że nie chce mnie zostawiać dla niej tylko jak to facet, zabawić się w między czasie. Mam dość takiej niepewności, ale co robić??

Próbowałam już rozmawiać, ale twierdzi standardowo, że "wymyślam". Teraz np zadzwoniłam do niego ot tak sobie. Nie odebrał, za chwilę napisał na gg czy coś się stało, mówię że nie. Gdzie po raz kolejny pyta po co dzwoniłam. Pytam czemu tak dziwnie sie wypytuje mnie, to stwierdza ze niby był biegac. To wypytywanie mnie dziwi, jakby sie bal ze cos wiem, ze ktos go widzial, ze nie dzwonie ot tak. To wszystko jest dziwne, a widzę ze on sie nie przyzna, chyba ze przyparty do muru bardzo. Naprawdę nie wiem co robic.

Przed chwilą napisalam mu ze dziwnie sie zachowuje ostatnio ze jak ma mi cos do powiedzenia to bede wdzieczna bo to chyba nic dla mnie milego i wolalabym wiedziec wczesniej niz pozniej, a i tak w koncu sie dowiem. Nic kompletnie nie odpisał...

Napisał mi dzisiaj dwa smsy, że nie ma zamiaru nic robić i nic nie robi, nie planuje żadnej zdrady. A jeżeli tak mi zależy to może mi wymyślić jakąś historię to może będę zadowolona.
Co myślicie?

INTUICJA...  to narzedzie którym my babeczki często się posługujemy i zazwyczaj nas nie zawodzi..... wszystko co wygląda na odbieganie od naturalnego zachowania daje nam sygnał, że sytuacja się zmieniła.. i on albo jeszcze nie jest pewny tego co robi na boku, może to na tą chwilę nie jest aż tak bardzo isttotne  ALE niewątpliwie coś jednak sie dzieje....

Bardzo dziękuję za tak wyczerpującą odpowiedz. Staram się tak przedstawiać sytuację. Mówię, że pozostał tylko rok takiej sytuacji. Na początku mówi, że wie, że rozumie. Jednakże jak przychodzi co do czego to ciągle coś mu jednak nie pasuje. Być może się odgrywa, a być może znalazł sobie pocieszenie. teraz staram się spędzać więcej czasu z nim, widujemy się niemal codziennie i to ja inicjuje te spotkania, zapraszam go na obiad, na kolacje, na spacer. ja się staram, ale mam wrażenie że to ciągle za mało. Kiedyś on nie miał takich wyrzutów sumienia, ja mogłam siedzieć weekendami w domu non stop i on jedynie wprowadzał taką otoczkę, że "tak musi być" bo tak jest, bo on "musi się uczyć". Kiedy role się odwróciły wyczuwam hipokryzję-on mógł wszystko ja nie mogę nic. Mam wrażenie że jednak wolał dzoewczynę, którą byłam wcześniej, cichą potulną, czekającą w domu i na każde zawołanie. Kiedy się tego oduczyłam już coś jest nie tak. Dla mnie wtedy to nie był problem, czekać na niego tydzień, bo szanowałam to, że się realizuje. Nie dostałam tak naprawdę nic w zamian i to boli. Tymbardziej jeżeli pocieszył się inną kiedy ja walczę o lepsze życie, nie tylko dla siebie, ale też dla nas. Jeżeli tak jest to stracę chyba jakąkolwiek nadzieję na to, że są jeszcze uczciwi ludzie na świecie i że jest coś takiego jak uczciwa miłość...

Jutro ide do niego i mam zamiar pogadac poważnie. Zobaczymy co z tego wyjdzie. dziękuję za rady

No i stało się dziewczyny. Mój chłopak dostał pracę, dzisiaj do niego zadzwonili. Tak się podekscytował, że na mój żart, że teraz ja będę marudziła, że nie ma czasu (powiedziałam to z uśmiechem) obraził się i zaczął na mnie wrzeszczeć przez telefon, że o co mi chodzi. Kiedy odpowiedziałam, że nie będzie na mnie krzyczał, to rzucił słuchawką i stwierdził, że do zobaczenia kiedyś tam (a mieliśmy dzisiaj wieczorem uczcić jego pracę).
Wiecie co, chyba mam dość i chce mi się rzucić to wszystko w cholerę i odpocząć. Jestem tak potwornie zmęczona życiem z tym pożal się Boże "księciem". Bo tak się zachowuje jak udzielny książę, ciągle mu źle i niedobrze, a ja w tej bajce ciągle jestem nie Kopciuszkiem, ale złą wiedźmą.
Co mam robić? Poradźcie coś....ja już tracę cierpliwość.