odejść nie odejść co dalej?

Jest takie powiedzenie - modli sie pod figura, a diabla ma za skora... Swietnie oddaje charakter rodzinki Twojego meza. Plusem najwiekszym Twojej sytuacji (a jednoczesnie przeklenstwem) jest to, ze zdajesz sobie juz sprawe z tego, ze zle sie czujesz w tym chorym ukladzie.
Piszesz o Bogu... Twoje zycie nie jest zalezne od Boga. To Ty sama je tworzysz i to od Ciebie zalezne jest to, jak ono bedzie wygladac. Owszem, sa czynniki zewnetrzne,  na ktore nie zawsze masz wplyw, ale wazne ze robisz cos, aby to zmienic. Sama zauwazylas juz, ze danie szansy Twojemu mezowi jest bezcelowe - on sie nie zmieni. I watpie w to, ze popelnilby samobojstwo, a jesli nawet.... to nie bedzie Twoja wina. Jestes mu potrzebna tylko do tego, aby mogl sobie na Tobie odreagowac stres.
Wiec masz dwie opcje - albo z nim zostajesz i przyjmujesz role cierpietnicy (bo tak chcial Bog???) albo odchodzisz i umozliwiasz sobie i swoim dzieciom spokojniejsze zycie (moze wlasnie tego chce dla Ciebie Bog???).
Zostaw Boga, zejdz na ziemie i dzialaj

olgaiwona teściowych masz "standard". Męża, który się nie zmieni, który nie widzi jak bardzo cierpisz w ich domu, który nie stanie w Twojej obronie, żeby nie urazić mamuśki. Pojawił się Tomek, dzięki któremu zauważyłaś, że życie może wyglądać inaczej, że możesz czuć się szanowana. Niektórzy nazywają to zdradą. Powiem tak (i wiele osób może się ze mną nie zgodzić), że zdradzić możesz kogoś, kto Cię szanuje, oddaje Ci "całego siebie", czyli kogoś, kto traktuje Cię "jak Bóg przykazał", jak człowieka, jak kobietę...Twój mąż od dawna tego nie robił, zero szacunku, choćby ze względu na wyzwiska. Więc nie nazwę tego zdradą. To mąż pierwszy "zerwał" przysięgę małżeńską upadlając Cię. To on Cię zdradził "moralnie", to on Tobą szydził. Mało tego! On nie szanuje waszych dzieci, bo nie powinien pozwolić na wyzwiska w kierunku dzieci.
On, traktując Ciebie tak a nie inaczej nie ma sentymentów, a Ty je masz? Jeśli tak bardzo wierzysz w Boga, to powiem Ci, że być może Bóg postawił Ci na drodze Tomka, by Tomek pokazał Ci jak czuje się kobieta szanowana, że można w spokoju spędzać czas (nie po to by dokonać "zdrady", ale po to byś zobaczyła jak wygląda niebo i jak wygląda ziemia. To wszystko w przenośni oczywiście).

Wiesz, dlaczego to piszę? Bo mam podobnie, choć moja teściowa moich dzieci nie wyzywa, maż nie pije. Jednak buntowała męża zawsze przeciwko mnie, wyzywała mnie od ku..w, po czym biegiem leciała na autobus do kościoła (mogłabym tu wymieniać...). Tez poznałam kogoś i dzięki niemu wiem, że TAK MOŻE BYĆ, ALE TAK NIE MUSI BYĆ. Oczywiście cała jego, jak i moja rodzina potrafi teraz do mnie powiedzieć, ze będę smażyć się w piekle, bo "zdradziłam", ale nikt nie powiedział słowa, gdy 22 kwietnia 2010r. pobił mnie przy wszystkich. Nikt ani słowa (oprócz telefonu od kuzynki obecnej wcześniej podczas 'akcji' - "jakbyś czegoś potrzebował, może porozmawiać to dzwoń o każdej porze". To on potrzebował wsparcia). Obłuda!!
Nie będę już opowiadać za dużo, ale uważam, że myśl odejścia to najlepsza decyzja jaką możesz podjąć. A 1000 zł, to płaci ex-mąż mojej kuzynce, z tym, że on zarabia 2500.
Twój syn na to patrzy, Twoja córka...
Uciekaj, pokaż dzieciom, że życie może być spokojne, stonowane. Biednie, ale szczęśliwie. (a tak na marginesie nie masz najgorszej pensji, więc na pewno dasz radę).

Walcz, bo masz o co.

Olgaiwona, odejdź! Odejdź dla dobra swojego i dla dobra dzieci. Odejdź po to, by Twój syn odzyskał dla Ciebie szacunek i po to by Twojej córki nie obciążać wykoślawionym obrazem męskości. Nikt, nawet Bóg nie może wymagać byś szła na dno razem z mężem i jeszcze ciągnęła tam dzieci!

Jeśli zostaniesz z mężem i pozwolisz się niszczyc dalej, kiedyś w przyszłości będziesz płakać patrząc jak Twoje dzieci rujnuja sobie życie. Twój syn nie szanuje Ciebie i siostry. Myślisz, że będzie umiał szanować kiedyś swoją żonę?
Twoja córka patrzy jak ojciec poniża kobietę, jej matkę, która trwa przy nim, choć drzwi są otwarte. Myślisz, że nie ma to wpływu na jej dalsze życiowe wybory, na jej związki z mężczyznami, na jej samoocenę jako kobiety?

Wyciągnij więc ze schowka swoją dumę, godność i niezależność i odejdź! Dla dobra dzieci.

Witaj Olgaiwona,
Sytuacja jaką opisujesz wskazuje na to, że Ty i dzieci jesteście ofiarami przemocy psychicznej. Obelgi ze strony nie tylko męża ale i teściowej, upokorzenia, brak wsparcia, ciągła krytyka, ograniczanie wolności, to właśnie przemoc psychiczna. Podobnie jednak, jak w przypadku  przemocy fizycznej, osoba, która ją stosuje potrafi być miła, troskliwa, oddana, godna zaufania. Takie zachowanie przeplata się z jego wybuchami złości i konfliktami, za które obarcza swojego partnera. Osoba, która doświadcza przemocy staje się zagubiona, czuje się zdezorientowana i jeszcze bardziej zniewolona emocjonalnie.
Pamiętaj, że to co słyszysz w takich sytuacjach nie ma nic wspólnego z obiektywną prawdą. Z resztą sama, jak napisałaś, mogłaś przekonać się, że zasługujesz na szacunek i ciepło ze strony innej osoby (Tomka).
Niestety z tego co piszesz, ta przemoc psychiczna dotyka również dzieci i źle na nie wpływa. Dorze, że szukasz wsparcia i porad  u innych osób. Moim zdaniem jedną z lepszych decyzji było wyprowadzenie się od teściów. Mam wrażenie, że przez dłuższy czas tkwiłaś w poczuciu bezsilności i osamotnienia, zdominowana przez męża i teściową. Myślę, że mimo dalszej niepewności i obaw,  udało Ci się zmienić sposób myślenia i przede wszystkim dążysz do tego, by zmienić na lepsze życie swoje i dzieci. Jesteś też bardziej ostrożna w kontaktach z mężczyznami. Piszesz, że nie możesz związać się z Tomkiem póki nie jesteś go pewna. Szukaj ludzi, którzy będą Cię doceniać - nie tylko komplementować, ale naprawdę słuchać i liczyć się z Twoim zdaniem. Odbuduj szacunek dla samej siebie i nie oceniaj się zbyt surowo.
Nie pozwól też szantażować się ze strony męża groźbami, że się zabije. Niezależnie od tego czy zdecydujesz się na odejście od męża czy nie, pamiętaj, że są instytucje, do których możesz zwrócić się o pomoc. Jeśli mąż się awanturuje, zastrasza, dochodzi do tego alkohol, zawsze możesz zawiadomić policję. Możesz też otrzymać wsparcie w MOPRze, lub poszukać innych ośrodków zajmujących się szeroko rozumianą pomocą.
Napisałaś, że po jakimś czasie od przeprowadzki mąż znów zaczął zachowywać się tak jak wcześniej. Myślę, że w jego  przypadku potrzebna jest fachowa pomoc, że kwalifikuje się na terapię, która pomoże mu uregulować jego emocje i zachowania. Przypuszczam, że po wielu latach bycia ofiarami przemocy psychicznej wsparcie psychologa może przydać się także reszcie rodziny.
Życzę siły w odzyskaniu kontroli nad własnym życiem i cieszenia się nim w pełni, pozdrawiam

DROGA OLGOIWONO, PAKUJ SIĘ I ODEJDZ JA PRZEZ 10LAT ŻYŁAM PODOBNIE, NISZCZYŁ MNIE OKROPNIE , ODCHODZIŁAM TYLKO W SŁOWACH. TERAZ CHCIAŁAM ODEJŚĆ POWIEDZIAŁAM ŻE ROZWODZĘ SIĘ , NIESTETY NIE ZDĄŻYŁAM , POSZEDŁ POWIESIŁ SIĘ. CZY MAM WYRZUTY-NIE , PONIEWAŻ PRÓBOWAŁ TO WIELE RAZY Z INNYCH POWODÓW ZLE PROSPERUJĄCA FIRMA , CHĘĆ POSIADANIA WSZYSTKIEGO . ŻYJĘ NADAL Z SYNEM , ALE NADAL SIĘ GO BOJĘ , BO TAKI STRACH WPOIŁ MI NA CAŁE ŻYCIĘ. NIGDY BYM NIE DOPUŚCIŁA JUŻ DO TEGO ABY FACET MNIE NISZCZYŁ TYLE LAT I MOJE DZIECKO. MOGŁAM ODEJŚĆ WCZEŚNIEJ ALE SIĘ BAŁAM. TRZYMAJCIE SIĘ ODWAGI .